ซูเฉียวยกมุมปากขึ้นอย่างเหยียดหยามแล้วพูดอย่างเ็าว่า “ลูกไม่ดีก็เพราะพ่อแม่ไม่สั่งสอนไง!”
ความหมายช่างชัดเจนนั่นเป็ความผิดของเขาทั้งหมด
ซูอีิเลิกคิ้วขึ้น เป็ครั้งแรกที่มีความรู้สึกสนใจตัวลูกสาวนอกสมรสที่ไม่เข้าตาคนนี้
ขณะนั้นเอง ฟังซวี่หรูก็รีบวิ่งตามมายังไม่ทันจัดระเบียบตนเองให้เรียบร้อยก็พุ่งเข้ามาที่รถเสียแล้ว เมื่อเห็นซูเฉียวนั่งที่ของตนจึงชักสีหน้า“แกไปนั่งข้างหน้า!”
หล่อนใช้น้ำเสียงออกคำสั่งโดยตรง
แต่ทว่า ซูเฉียวไม่สนใจและนั่งนิ่งไม่ไหวติง
ในทางกลับกันซูอีิกวาดสายตามองฟังซวี่หรูอย่างเ็าแล้วสั่งว่า “ฟังซวี่หรู คนที่ควรจะไปนั่งข้างหน้าก็คือเธอ!”
ฟังซวี่หรูกัดริมฝีปากล่างแน่นแสดงสีหน้าไม่พอใจ
แต่ว่าหล่อนจะไม่ฟังคำของซูอีิก็คงจะไม่ได้อย่างไรเสีย เขาก็จะเป็เ้าของตระกูลซูคนต่อไป หล่อนยังอยากมีอาหารและเสื้อผ้าไว้กินไว้ใช้ในอนาคตจึงจำต้องยอมทำตามความ้าของเขา
ฟังซวี่หรูจ้องซูเฉียวอย่างโเี้แล้วจึงเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างหน้าอย่างไม่เต็มใจ
“อยู่สถานพินิจแค่เดี๋ยวเดียวแต่ก้าวหน้าขึ้นนะ...” ซูอีิสังเกตใบหน้างดงามของลูกสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนความรู้สึกที่คุ้นเคยเ่าั้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ซูเฉียวไม่ได้มีความรู้สึกประทับใจในตัวบิดาผู้เห็นแก่ตัวคนนี้เลยแม้แต่น้อย
เป็ถึงผู้รับ่ตระกูลร่ำรวยมีอิทธิพลใหญ่โตแต่กลับไม่สามารถจัดการกับคนที่คิดร้ายได้ เท่านี้ก็จบสิ้นแล้ว หลังจากเกิดเื่แล้วพบว่าฟังซวี่หรูตั้งท้องลูกของเขาเขาก็ยอมให้เธอคลอดลูกออกมา แต่กลับละเลยปัญหาที่อาจเกิดขึ้นในภายภาคหน้า แค่นี้ก็โง่เกินพอแล้ว! เกิดก็เกิดไปเถอะ แต่ก็ไม่อบรมสั่งสอนให้ดีเอาแต่ละเลยไม่สนใจ ผลก็ทำให้ลูกนอกสมรสโตมาแบบผิดๆ ดังนั้น เมื่อเธอพิจารณาแล้ว ซูอีินั้นช่างโง่เง่าเกินจะเยียวยาเสียจริง
เมื่อเห็นซูเฉียวไม่สนใจเขาซูอีิรู้สึกเหมือนโดนเหยียบย่ำศักดิ์ศรีในทันที “ซูเฉียว ฉันพูดกับแกแกไม่ได้ยินหรือไง”
ซูเฉียวเหลือบตาขึ้นมาจ้องหน้าเขาไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ
ซูอีิหรี่ตา เกิดความรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาในใจเล็กน้อย
ปกติเขาเป็ค่อนข้างเงียบขรึมและน่าเกรงขามแม้แต่พวกฝ่ายบริหารชั้นสูงในบริษัท เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็ยังไม่กล้ากำเริบเสิบสานการจ้องมองเขาได้เพียงสองวินาทีก็เป็เื่ที่ยากมากแล้ว หากคนส่วนใหญ่ได้เห็นแววตาที่เย็นะเืของเขาก็เหมือนถูกบีบบังคับให้หันกลับไปแต่เด็กคนนี้กลับไม่หลบตาเขาเสียได้!
ช่างกล้าเสียจริง!
ซูอีิลูบไล้แหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายไปมาอย่างไม่รู้ตัวพยายามจะกำจัดความคิดประหลาดเหล่านี้ออกไป แต่ก็ไม่สามารถขจัดความรู้สึกชื่นชมซูเฉียวที่กล้าหาญเช่นนี้ไปได้
แต่ว่าการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของเธอคงเอามาเทียบอะไรกับซูเหล่ยลูกสาวสุดที่รักไม่ได้ “คุณปู่ประกันตัวแกออกมาภายใต้เงื่อนไขข้อหนึ่งถึงฉันไม่บอก แกก็น่าจะรู้นะ”
“ถ้าจะให้ฉันไปขอโทษตระกูลเจียงก็ไม่ต้องมาประกันตัวฉัน” ซูเฉียวเป็คนฉลาดหลักแหลม ทำไมเธอจะไม่เข้าใจคำพูดที่อ้อมค้อมเช่นนั้นแต่ว่าจะให้เธอยอมรับในเื่ที่เธอไม่ได้ทำ มันเป็ไปไม่ได้เด็ดขาด!
“ซูเฉียว แกมันไม่รู้เื่อะไร!” ซูอีิเห็นเธอปฏิเสธอย่างแน่วแน่ใบหน้าหล่อเหลาจึงอดแสดงความโกรธออกมาเสียไม่ได้
ซูเฉียวเชิดคางอย่างไม่ยินยอม“ไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำ ฉันไม่จำเป็ต้องรู้สึกผิด!”
“ถ้าแกไม่ได้ทำแล้วเขาจะวางยาตัวเองหรือไง?!” ซูอีิได้ยินเธอเถียงข้างๆ คูๆ เช่นนั้น ความรู้สึกชื่นชมที่เพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อสักครู่ก็พลันสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ไม่รู้เหมือนกัน...” ในความทรงจำของซูเฉียวเจียงเส่าจัวจงรักภักดีกับซูเหล่ยมาก เพื่อทำให้หล่อนมีความสุข ทำไมเขาจะทำไม่ได้
ซูอีิเห็นซูเฉียวไม่สำนึกผิดและไม่คิดกลับตัวแล้วยังคิดโยนความผิดให้คนอื่น ทันใดนั้น ความโกรธก็ถาโถมเข้ามาจนระงับไว้ไม่อยู่ จึงสั่งให้คนขับจอดรถ“เอาเธอลงจากรถ!”
ไม่ต้องให้ซูอีิไล่ ซูเฉียวก็เปิดประตูลงไปด้วยตัวเอง
ท่วงท่าในการลงจากรถของเธอนั้นช่างดูดีและสง่างาม โดยเฉพาะตอนที่เธอเหวี่ยงกระเป๋าเป้พาดบนไหล่นั้นดูมีพลังอำนาจของาาอย่างเป็ธรรมชาติไม่ว่าใครที่พบเห็นก็ไม่อาจละสายตาออกไปได้
ฟังซวี่หรูเห็นซูเฉียวถูกไล่ลงจากรถหล่อนก็เปิดประตูตามบ้าง แต่ไม่ได้ตามไปโน้มน้าวหรือปลอบใจซูเฉียวแต่อย่างใด หล่อนกลับหย่อนสะโพกนั่งลงข้างกายซูอีิ
ได้อยู่กับเขาตามลำพัง คนอย่างฟังซวี่หรูไม่ยอมปล่อยโอกาสดีๆเช่นนี้ให้หลุดมือไปหรอก
ซูอีิมองหญิงข้างกายด้วยสายตารังเกียจคิ้วเข้มย่นเข้าหากัน “ใครบอกให้เธอมานั่งตรงนี้ ไสหัวไป!”
ใบหน้าของฟังซวี่หรูชะงักงันไปจากนั้นก็ลูบหน้าผากแล้วล้มตัวลงไปหาซูอีิอย่างไร้ยางอาย “โอ๊ย ฉันเจ็บหัวจัง...ต้องเป็เพราะถูกนางเด็กซูเฉียวฟาดเมื่อกี้แน่ๆเลย...หล่อนกล้าตีฉันที่เป็แม่ ยิ่งโตยิ่งไม่ได้เื่...”
ซูเฉียวไม่อยากจะเห็นพวกเขารักกันอย่างดูดดื่มต่อหน้าต่อตาเธอจึงหันหลังแล้วเดินมุ่งหน้าไปทางป่า ถนนฝั่งนี้เธอเคยผ่านมาแล้ว ถึงจะไม่มีรถเธอก็หาทางลัดลงเขาได้
เมื่อเห็นเธอหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวครู่หนึ่ง ซูอีิจึงละสายตากลับมา “ออกรถ”
เขาไม่อยากจะเชื่อ เธอไม่อ้อนวอนเขาเลย
ซูอีิและฟังซวี่หรูกลับมามือเปล่านั่นทำให้เ้าพ่อซูไม่สบอารมณ์ “พวกแกสองคนไปรับคนด้วยกัน แต่ก็ยังทำคนหายอีกไม่ไว้หน้าฉันบ้างเลย! เื่เล็กน้อยแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ฉันว่าตำแหน่งประธานของแกก็ควรเปลี่ยนด้วยเหมือนกัน!”
เ้าพ่อซูตบโต๊ะด้วยความเดือดพล่านรู้สึกผิดหวังกับลูกชายคนนี้เป็อย่างมาก
ตระกูลซูนั้นสืบทอดกันโดยมีลูกชายเพียงคนเดียวมาแล้วสามรุ่นแต่ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดซูอีิจึงเป็คนแบบนี้ อุตส่าห์ตั้งใจปลูกฝังมานานปี แต่แค่เด็กสาวคนเดียวยังจัดการไม่ได้สมควรโกรธเขาให้ตายจริงๆ
“คุณปู่คะ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะลองดื่มชาดูก่อนนะคะ เป็ชาอวิ๋นอู้ที่หนูให้คนเอามาให้จากทางใต้โดยเฉพาะเลยค่ะ ลองดื่มดูสิคะ...”ในตอนนั้นเอง ประตูของห้องหนังสือก็ถูกคนข้างนอกผลักเข้ามา หญิงสาวใบหน้าอ่อนหวานเดินถือถ้วยชาเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้ม
ส่วนประกอบบนใบหน้าที่งดงามร่างสูงเพรียว ส่วนหน้าผากมีความคล้ายคลึงกับซูอีิเป็อย่างมาก ทุกท่วงท่านั้นก็เปี่ยมไปด้วยความสง่างามและความมั่นใจหญิงสาวคนนี้คือซูเหล่ย ลูกสาวแท้ๆ ที่เป็หัวแก้วหัวแหวนของตระกูลซู
เมื่อเห็นเธอ ความรู้สึกโกรธของคนเป็ปู่ก็จางลงไปเล็กน้อย“เหลยเหล่ยมาแล้วเหรอ...เื่แบบนี้ให้คนรับใช้ทำก็ได้...”
“เพราะเป็ชาที่คุณปู่ดื่มเหลยเหล่ยก็เลยไม่อยากใช้คนอื่นค่ะ...” ซูเหล่ยแอบเหลือบมองพ่อของตนที่มีสีหน้าอับอายและฟังซวี่หรูที่ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาขณะพูดคุยกับเ้าพ่อซูอย่างเอาอกเอาใจ
คำพูดช่างประจบป้อยอเช่นนี้ทำให้เ้าพ่อซูฟังแล้วก็สบายใจขึ้น แรงโมโหที่ก้นบึ้งจิตใจก็ค่อยๆมลายหายไปทีละน้อย “เหลยเหล่ยหลานรัก...”
ซูเหล่ยหัวเราะคิกคัก พูดคุยกับคุณปู่สารพัดเื่ในโรงเรียนปู่หลานสองคนคุยกันอย่างมีความสุข
ทั้งสองคนคุยกันอยู่นานสองนานซูเหล่ยจึงเอ่ยขึ้นว่า “คุณปู่คะ ทำไมถึงโกรธเป็ฟืนเป็ไฟแบบนั้นคะ โกรธจนทำให้เสียสุขภาพมันจะไม่คุ้มเอานะคะ!”
“เฮ้อ ถ้าซูเฉียวรู้จักคิดได้เท่าหลานก็คงจะดี...”เ้าพ่อซูเอ่ยพลางถอนหายใจ เมื่อคิดถึงเื่ตระกูลเจียงก็เริ่มมีอาการปวดหัวเสียแล้ว
“น้องเขาอายุยังน้อย ค่อยๆสั่งสอนไปก็ดีเองค่ะ...” ซูเหล่ยเติมถ้วยชาของคุณปู่ให้เต็มอีกครั้ง พลางพูดโน้มน้าวด้วยเสียงนุ่มนวลบางเบา
คนเป็ปู่ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วพูดว่า“น้อยเหรอ?! อีกไม่นานก็จะจบม.ปลายแล้ว! ถ้าดูจากอายุ เด็กนั่นอายุน้อยกว่าหลานไม่กี่เดือนเอง!”
ซูเหล่ยอ้าปากจะพูดแต่ก็ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร จึงได้แต่ปิดปากเงียบแล้วเชื่อฟังอย่างว่าง่าย
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/e45e3e408ff3bd98c5a99b49817436cb
1K
