นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     วันนี้ไม่ใช่แค่อิ่มอร่อยกับขนมหวานแปลกใหม่ แต่เสาร์น้อยก็ได้ความรู้เกี่ยวกับชาไหมข้าวโพดมาอีกด้วย แน่นอนว่ามันจะเข้าไปในหมวดความจำของเธอแล้วในตอนนี้

     “ถ้าหมดแล้วยังไม่อิ่ม ทำเพิ่มให้อีกได้ไหมคะแม่”เสาร์น้อย

     “เ๽้าตัวตะกละน้อย ดูสิขนมยังเหลืออีกตั้งเยอะแยะมากมายขนาดนี้ ให้กินให้หมดก่อนค่อยขอนะคะ”แม่

      “ก็ได้ค่ะ ฮิ…ฮิ..”เสาร์น้อย

      พวกผู้ใหญ่ต่างก็พากันมองลูกๆหลานกินขนมกันอย่างมีความสุข ขนมที่ทำก็ไม่ได้จะพิเศษหรือมีราคาอะไรมากมายสำหรับคนที่พอจะกิน แต่สำหรับชาวบ้านอย่างเราๆเพียงแค่นี้ถือว่าดีมากๆเลยทีเดียว

     “ตกลงว่าพวกเราจะเริ่มเก็บเกี่ยวข้าวโพด กับพวกหัวมันเมื่อไหร่ดีครับพ่อ เพราะดูจากขนาดและน้ำหนักที่เสาร์น้อยทำไว้ให้เนี่ยมันน่าจะไม่มีปัญหาอะไร”พ่อ

     “อือ…..พ่อว่าจะรออีกสักสองสามอาทิตย์ก่อนน่ะน่าจะกำลังดีนะ”ปู่

     “ครับ”พ่อ

     “แบบนี้ก็จะมีแต่เพียงแค่ไร่ของพวกเราสองบ้านเองใช่ไหมคะที่มีข้าวโพดฝักใหญ่ ๆกับหัวมันเทศใหญ่ๆแบบนี้”พี่สาวโจวหวู่

     “ใช่ครับลูก”พ่อ

     “น่าเสียดายจังเลยนะครับ ที่บ้านอื่นๆไม่มีผลผลิตที่ดีแบบบ้านของพวกเรา ถ้านำไปขายคงจะได้เงินมากแน่ๆเลย”พี่ใหญ่โจวซาน

     “จริงด้วย”พวกพี่ชาย เองก็มีสีหน้าเศร้าใจเมื่อนึกถึงบ้านของเพื่อนๆที่วิ่งไล่กันมา๻ั้๫แ๻่เด็กๆขึ้นมา

     “จะยากอะไรล่ะพี่ชายก็ เดี๋ยวเสาร์น้อยจะจัดการให้เองทุกหลังเลย”เสาร์น้อย

     “จริงเหรอ น้องเสาร์น้อย??”พวกพี่ชาย

     “แน่นอนของจริงสิพี่ชายก็ เ๱ื่๵๹แค่นี้เองสบายมากๆเลยนะ”เสาร์น้อย

     “ปี้ว….ปี้ว…..”พวกพี่ๆ

     “ปะ……”พอเสาร์น้อย จะปี้ว…ปี้ว…บ้างวงแตกกระจายเลยเพราะพี่ชายกลัวลูกหลงแบบไม่ทันตั้งตัวจากนิ้ววิเศษของน้องเสาร์น้อยนั่นเอง

     “อุ๊บ….ฮ่า….ฮ่า…..”พวกผู้ใหญ่ ต่างพากันหัวเราะพวกพี่ชายที่ต่างกระจัดกระจายหนีนิ้ววิเศษของน้องเสาร์น้อยกัน

     “เฮ้อ…..ไม่ไหวเลยพวกพี่ชายเนี่ยจะกลัวอะไรกันเสาร์น้อยไม่ได้ปี้ว…ปี้ว….จริงๆเสียที่ไหนกันล่ะ”เสาร์น้อย

     “กะ…ก็ถ้าเผื่อว่ามันเกิดมีแสงแว๊บๆออกมาจากนิ้วของน้องเสาร์น้อยขึ้นมาล่ะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “แบบออกมาโดยที่น้องไม่ทันตั้งตัวน่ะ พวกพี่ก็เลยขอปลอดภัยไว้ก่อนนะ”พี่รองโจวซื่อ

     “นี่ไงดูสิ ดูนิ้วเสาร์น้อยปรกติอยู่นะตอนนี้”เสาร์น้อย

     “เฮ๊ย…..”พวกพี่ชาย ก็พากันย่อตัว โยกตัวหลบภัยกันอีกอยู่หลายครั้ง เพราะดูเหมือนว่าเสาร์น้อยจะยังสนุกอยู่นี่น่ะสิ

     “พอแล้วค่ะลูกสาว พวกพี่ชายเขาเหนื่อยกันหมดแล้วนะลูกหยุดแกล้งพวกพี่ชายได้แล้ว”แม่

     “ว๊า…กำลังสนุกเลยค่ะฮิ…ฮิ…”เสาร์น้อย

     “.............!”พวกพี่ชาย

     “แล้วที่เสาร์น้อยบอกจะไปใช้นิ้ววิเศษช่วยทุกๆคนในหมู่บ้าน มันจะไม่เหนื่อยเกินไปสำหรับหนูใช่ไหมคะ”แม่

     “ไม่เลยค่ะแม่”เสาร์น้อย ก็ยังคงยืนยันทุกครั้งที่ทุกๆคนถามแบบนี้ไม่มีเบื่อ หรือรำคาญใดๆเลย กลับชอบเสียด้วยซ้ำไปที่ทุกคนเอาใจใส่เธอเสมอๆแบบนี้

     “ถ้าอย่างนั้นไว้กินขนมเสร็จแล้ว พ่อจะพาเสาร์น้อยไปเองนะ”พ่อ

     “น้าชายก็จะไปช่วยบอกตำแหน่งที่ปลูกพืชผัก ของบ้านอื่นๆด้วย”น้าชาย

     “อาเล็ก ก็จะไปเป็๲กำลังใจให้ด้วย”อาเล็ก

     “พวกพี่ก็ไปด้วย”พวกพี่ชาย

     “ฮ่า…ฮ่า….พวกเราก็ไปกันหมดนี่แหละ”พ่อ

     “เย้…เย้….”พวกเด็กๆพากันส่งเสียงดีใจ และตื่นเต้นแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าของพวกเพื่อนๆมีความสุขกับการที่จะได้ผลผลิตที่ดีขึ้นจากที่แล้วๆมา

     เมื่อมีจุดหมายปลายทางที่จะต้องทำกันอย่างแน่นอนแล้ว พวกเด็กๆ เลยยิ่งเร่งการกินขนมให้เร็วขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัวจนโดนแม่ๆดุว่าอย่ารีบกินเดี๋ยวจะติดคอเอาไว้

     แต่คนที่ไม่ได้เร่งรีบอะไรก็เ๯้าของนิ้ววิเศษอย่างไรล่ะ ยังคงกินได้เรื่อยๆ เฉื่อยๆอย่างอารมณ์ดีเหมือนจะเริ่มกลั่นแกล้งพวกพี่ชายอีกรอบแล้ว

     “เอิ๊ก…..อึก….”เสาร์น้อย

      “เสาร์น้อย ขอข้าวโพดโรยผงหมาล่านิดหน่อยอีกไม้ค่ะ”เสาร์น้อย

      ทางด้านพวกพี่ชายที่เห็นน้องเรอออกมาเสียงซะดัง และเริ่มนั่งเอนหลังแล้ว ก็คิดว่าน้องเสาร์น้อยคงจะอิ่มแล้วล่ะ แต่พอน้องเสาร์น้อยอ้าปากพูดคำต่อมาก็ทำให้ต้องกลับมานั่งที่กันดั่งเดิม

     สีหน้า แววตา ของพวกพี่ชายก็ลุ้นตลอดเวลาว่าน้องเสาร์น้อยจะลุกจากเก้าอี้เมื่อไหร่

“น้องเสาร์น้อย หยุดกินแล้วพวกเรา….”พี่ใหญ่โจวซาน

     “น้องเสาร์น้อย นั่งเฉยๆแล้ว”พี่รองโจวซื่อ

     “น้องเสาร์น้อย ลูบพุงแล้ว คงกินไม่ไหวแล้วล่ะ”พี่ซานเยวี่ย

     “น้องเสาร์น้อย ทั้งเรออกมาทั้งหยุดกินแล้ว”พี่ซื่อเยวี่ย

     “น้องเสาร์น้อย ไม่ได้เรียกขอกินขนมแล้ว”พี่หว่านช่าง

     “น้องเสาร์น้อย ขยับตัวแล้วทำท่าจะลุกขึ้นแล้ว”พี่หว่านหว่าน 

      “พรึ่บ….พรึ่บ…….”พวกพี่ชายลุกจากเก้าอี้ตามน้องเสาร์น้อย

      แต่ไม่ว่าจะมองและจับตาดูน้องเสาร์น้อยอย่างไรก็ไม่มีทีท่าว่าจะเลิกกินขนมเสียที แต่พอเห็นน้องเสาร์น้อยลุกขึ้นจากเก้าอี้พวกพี่ชายก็ลุกขึ้นตามอย่างรวดเร็วพร้อมเพรียงกัน แต่เส้นทางสุดท้ายที่น้องเสาร์น้อยเดินไปและหยุดก็คือเตาย่างที่กำลังย่างข้าวโพดปิ้งอยู่นั่นเอง  

     “............!!!”พวกพี่ชาย

     “ฮ่า…ฮ่า…..”พวกผู้ใหญ่ ก็กลั้นหัวเราะกันไม่อยู่จริงๆพากันหัวเราะเสียเสียงดังออกมา พวกพี่ชายก็เขินอย่างเห็นได้ชัดกันทั้งหมดเลย และหันกลับไปนั่งประจำที่กันอย่างรวดเร็วทันที

     “เฮ้อ…..เสาร์น้อยลูกหนูเลิกแกล้งพวกพี่ชายได้แล้วนะคะ วันนี้หนูแกล้งพวกพี่ชายหลายครั้งแล้วนะ สงสารพวกพี่เถอะลูก”แม่ คอยพูดแทนให้พวกหลานชายลูกชาย

     “ก็พี่ชายน่าแกล้งมว๊ากกกกกกกกกค่ะแม่ขา”เสาร์น้อย

      “จริงอย่างที่น้องเสาร์น้อยพูดเลยค่ะแม่ พี่ชายน่าแกล้งมาก”พี่สาวโจวหวู่

      “พวกเราสองคนเนี่ยนะจริงๆเลยแม่ไม่รู้จะพูดอย่างไรเลยนะ”แม่

     “ฮิ…..ฮิ…..”สองสาวพี่น้องตัวป่วน

     “ถ้าอย่างนั้นเสาร์น้อยเลิกแกล้งพวกพี่ชายแล้วก็ได้ เห็นว่าแม่ขอแทนหรอกนะคะเนี่ย”เสาร์น้อย

     “ขอบใจค่ะลูกสาว”แม่ อดที่จะส่ายหน้าน้อยๆไม่ได้กับความแสบของลูกสาวทั้งสองคนของตัวเอง

     “พ่อคะ อาเล็กคะ น้าชายคะ เสาร์น้อยพร้อมแล้วพวกเราไปกันได้แล้วค่ะ”เสาร์น้อย

     “พรึ่บ….”พวกพี่ชาย พากันลุกจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

    “พวกผมก็พร้อมแล้วครับ”พวกพี่ชาย ก็ตอบตามมาติดๆเช่นกัน

     “ฮ่า…ฮ่า…ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกเราก็เตรียมตัวไปกันเลย”พ่อ

     “เย้….เย้….”พวกพี่ชาย ดูดีใจมากที่สุดกว่าใครเพื่อนเลย

     ถึงจะไปแค่ภายในหมู่บ้านเจียวจิ้น หมู่บ้านเล็กๆของพวกเราก็ตามที แต่ก็ต้องตระเตรียมความพร้อมในส่วนของน้ำดื่มเอาไปด้วย เพราะการเดินทางอาจจะทำให้เกิดกระหายน้ำดื่มกันได้ และน้ำที่พึ่งรินไหลในหมู่บ้านของพวกเราก็ต้องรอให้ใสก่อนอีกพักหนึ่งด้วยจะใช้ดื่มกินเลยไม่ได้

     สองสาวน้อยของบ้านก็พากันนั่งบนรถเข็นเก่าแก่ของบ้านอย่างสบายใจไม่ต้องเดินให้เหนื่อยเลย

     “ว้าว……อากาศดีจังเลย”เสาร์น้อยเองจริงๆแล้วก็ตื่นเต้นไม่แพ้พวกพี่ชายหรอก เพราะถือว่าวันนี้ได้โอกาสสำรวจความเป็๞อยู่ และสภาพแวดล้อมโดยรวมทั้งหมดของหมู่บ้านเจียวจิ้นแห่งนี้ไปด้วยเลย

     เส้นทางบางเส้นทางที่เสาร์น้อยเองก็เห็นน้ำเริ่มไหลผ่านก็ทำให้เธอถึงกับต้องคิดยกย่องภูมิปัญญาของชาวบ้านแท้ๆเหล่านี้จริงๆ รู้จักการวางโครงสร้างผังที่อยู่อาศัยได้ดีพอสมควรแล้ว แต่ละบ้านมีทำทางน้ำไหลบ้านเพื่อที่จะสะดวกต่อการใช้งานและกักเก็บน้ำเอาไว้ใช้เอง

     ถึงแม้จะไม่ได้มีบ่อขนาดใหญ่เหมือนกับที่อยู่ในที่ดินของครอบครัวเสาร์น้อยก็ตามทีแต่ก็ถือว่าใช้ได้เลย

     ตลอดทางเดินเลาะมาเรื่อยๆผ่านเส้นทางของที่ดินแต่ละบ้านมานั้นก็มีเพื่อนบ้านในหมู่บ้านส่งเสียงทักทายให้กันและกันตลอดแนวที่พบเจอกันดูแล้วช่างสงบสุข มีชีวิตแบบเรียบง่ายดีจังเลย

     “ดูทุกๆคนไม่ทุกข์ร้อนกับชีวิตที่แสนจะยากลำบากนี้มากนัก พวกเขายังคงมีสีหน้าแววตาของความสุขกันอยู่”เสาร์น้อย พึมพำให้กับตัวเองได้ฟัง

     “เสาร์น้อยลูกเราถึงที่ดินที่แรกแล้วนะ ตรงนี้คือพื้นที่ที่ปลูกหัวมันเทศ”พ่อ 

     รถเข็นไม้จอดลงสนิทพร้อมกับเสียงของพ่อที่เรียกเสาร์น้อย และหันไปชี้อาณาเขตที่พวกเราเจอเป็๞ที่แรก เพราะบ้านหลังนี้คือบ้านหลังแรกจากทางด้านซ้ายมือที่เราเลือกเดินมาก่อน ที่ใกล้กับพื้นที่ดินของปู่กับย่าที่สุดเลย

     “พ่อคะเสาร์น้อยจะเน้นไปที่หัวมันเทศให้หัวใหญ่เหมือนกับบ้านของพวกเรานะคะ ส่วนข้าวโพดจะขยายให้มันมีขนาดฟักให้อ้วนกว่าเดิมเล็กน้อยเท่านั้น”เสาร์น้อย

     “ได้ครับ”พ่อ

     “น้องเสาร์น้อย ทำไมน้องถึงไม่ใช้นิ้ววิเศษขยายทุกอย่างให้มีขนาดลูกใหญ่ๆเท่ากับแปลงในไร่ของบ้านพวกเราล่ะ”พี่รองโจวซื่อ ถามด้วยความสงสัย

     “ก็เพราะว่าพวกต้นข้าวโพดเนี่ยทุกๆคนก็สามารถเห็นและสังเกตุเห็นได้ว่ามันมีขนาดที่เปลี่ยนไปได้ด้วยตาเลย และมันคงจะแปลกมากถ้าเพียงแค่วันสองวันจู่ๆมันก็จะมีฝักใหญ่โตชั่วข้ามคืนแบบนั้น ถ้าเราทำของพวกเราเองไม่เท่าไหร่นี่มันของคนอื่นพวกเขาจะไม่งงเหรอ ถึงแม้ตอนนี้จะมีน้ำใช้กิน ใช้ทำการเกษตรเหลือเฟือแล้วก็ตามที่แต่มันก็ต้องใช้เวลามากพอสมควรด้วย”เสาร์น้อย

     “จริงด้วย”พี่รองโจวซื่อ

     “น้องเสาร์น้อยรอบคอบที่สุดเลย เพราะอย่างที่บ้านของพวกเราเอง เรารู้สาเหตุว่าเพราะอะไรทำไมพืชผลพวกนี้ถึงใหญ่ผิดปรกติขึ้นมาได้ แต่กับคนอื่นไม่รู้ยังไงล่ะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “อือ….”พวกพี่ๆ

     “และส่วนที่เลือกขยายให้ใหญ่มากๆเฉพาะพวกหัวมันเทศก็เพราะอย่างที่พวกพี่ชายเห็น มันคือพืชหัวใต้ดินที่ทุกๆคนไม่สามารถเห็นได้เลยถ้าไม่ขุดมันขึ้นมาน่ะ”เสาร์น้อย

     “อ้อ…”พวกพี่ชายต่างก็พากันเข้าใจสาเหตุทั้งหมดแล้ว เป็๲เพราะพวกพี่ชายลืมนึกถึงประเด็นสำคัญตรงนี้ไปเพราะมัวแต่จะดีใจที่จะได้ช่วยเหลือพวกบ้านเพื่อนๆได้

     “นี่รางวัลสำหรับคนเก่งของพี่สาวเลย จุ๊บ..จุ๊บ…”พี่สาวโจวหวู่ จุ๊บหัวเหม่งของน้องเสาร์น้อยด้วยความรัก

     “เก่งมากเลยค่ะสาวน้อยของพ่อ ทำแบบนี้ถูกต้องแล้วนะลูก”พ่อ

     “ค่ะพ่อ เสาร์น้อยจะขยายใบพวกต้นมันพวกนี้ให้ดกขึ้นบ้าง เพราะกว่าจะเก็บผลผลิต ทุกๆบ้านย่อมใช้น้ำรดกันอย่างเต็มที่ได้แล้วหลังจากวันนี้เป็๞ต้นไป”เสาร์น้อย

     “เสาร์น้อยจะเริ่มแล้วนะคะทุกๆคน”เสาร์น้อย

     “ตกลง”ทุกๆคน หลบไปอยู่ด้านหลังเสาร์น้อยทั้งหมด มีพ่อ อาเล็ก และน้าชายคอยบอกตำแหน่งที่ดินให้อย่างชัดเจนกับเสาร์น้อยอีกครั้งหนึ่ง

      “เรียบร้อยแล้วค่ะ พวกเราเดินทางไปที่ดินต่อไปเลย”เสาร์น้อย

      “ออกเดินทางได้”พวกพี่ชาย

     พวกเราค่อยๆเดินรอบหมู่บ้านกันอย่างสนุกสนาน เหนื่อยก็นั่งพักตามเส้นทางส่วนกลางที่ชาวบ้านต่างก็ใช้ร่วมกันมาโดยตลอด เสาร์น้อยเองก็ได้ดื่มด่ำบรรยากาศชนบทอย่างเต็มที่เลย 

     “ฟืด…ฟืด…..สดชื่น”เสาร์น้อย

     อากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด ไม่มีฝุ่นPM ไม่มีควันพิษจากท่อไอเสียรถมอเตอร์ไซค์ หรือรถยนต์ มองไปทางไหนก็เจอแต่พวกต้นไม้ เป็๲พันธุ์ไม้เลื้อยบ้าง ยืนต้นบ้างปะปนกันไป ลมที่พัดเอื่อยๆมาผ่านหน้ามาเป็๲ระยะๆ กลิ่นแดด กลิ่นใบไม้ ใบหญ้า กลิ่นดอกไม้ป่า ปะปนกันไปหมดแล้วแต่ว่าจะเดินผ่านเส้นทางบริเวณไหนมีต้นไม้หรือดอกไม้อะไรที่มีกลิ่นแรงอยู่บริเวณนั้น

     มันเหมือนกับการลาพักร้อนตลอดชีวิตแล้วในตอนนี้ เป็๞อะไรที่ดีสำหรับเสาร์น้อยมากจริงๆชีวิตในชนบทที่ล้อมรอบไปด้วยธรรมชาติ     

************

     เสาร์น้อยกับพวกพี่ๆ ในวันนี้ได้ทำภาระกิจช่วยเหลือผลผลิตให้พวกเพื่อนบ้านในหมู่บ้านทั้งหมดเลย รับรองว่าการเก็บเกี่ยวในรอบนี้คนในหมู่บ้านเจียวจิ้นจะได้มีรอยยิ้มกันอีกครั้ง

########

แจ้งเ๱ื่๵๹การติดเหรียญค่ะ

ไร้ท์จะเริ่มการติดเหรียญในตอนที่ 18 เป็๞ต้นไปนะคะและยังมีตอนอ่านฟรีสลับกับติดเหรียญเช่นเคย ต้องขอขอบคุณรี้ดสายฟรีและสายเปย์ทุกๆท่านที่ยังคงติดตามนิยายทุกๆเ๹ื่๪๫ของไร้ท์นะคะ

ขอบคุณค่ะ