พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        นี่เป็๲ครั้งแรก   นับ๻ั้๹แ๻่แอนสูญเสียครอบครัวไป  ที่รู้สึกว่าตัวเองได้รับการรับใช้เยี่ยงเ๽้านายจริงๆ  อลันเข้ามาดูแลและจัดการเพิ่มเงินค่าจ้างให้เมดขึ้นเป็๲อีกระดับ และแน่นอนว่าเขาต้องฝึกพวกนางให้ทำงานมีมาตรฐานมากขึ้น ความสะอาดคืออันดับ 1  ไม่ว่าจะห้องรับแขก  ห้องทำงาน ห้องนอน  ผ้าปูและม่านต้องมีการซักและตากแดดเสมอ

        รองลงมาคืออาหารการกินของเ๯้านายอย่าให้ขาด  เช้า กลางวัน  ของว่างยามบ่าย   และเย็น  แต่ห้ามจัดอาหารมื้อดึกให้เพราะจะเสียสุขภาพ  และทุกมือต้องมีพืชผักสวนครัว  อาหารย่างให้ตัดส่วนที่ไหม้เกรียมทิ้งและห้ามทุกคนในบ้านตระกูลฟีลด์กินส่วนที่ไหม้นั้นด้วยเช่นกัน  การจัดโต๊ะอาหารจะจัดแบบโรงแรม  ผ้ารองมีดและช้อนส้อมจะต้องห่อและพับให้สวยงาม  ตะเกียงเชิงเทียนนอกจากตามส่วนต่างๆของตัวอาคารแล้ว เทียนบนโต๊ะอาหารต้องมีตลอด

        คนสวนมีการจ้างเพิ่มโดยให้คนสวนเดิมเป็๲หัวหน้าดูแลเพื่อตอบแทนที่รับใช้ภักดีมา๻ั้๹แ๻่รุ่นของพ่อนาง  พวกเมดสาวๆ เหนื่อยแต่ก็สนุกสนานมากขึ้น  แม่จะเคร่งระเบียบในบ้าน  แต่เวลาพักอลันจะชวนพวกนางคุยให้หัวเราะกันตลอด

        แอนซดชาดอกคาโมมายที่อลันชงมาให้โดยนั่งซดที่โซฟาข้างๆอลัน   แต่นางกินของร้อนลำบาก   อลันจึงถือแล้วเป่าให้ จากนั้นก็ยื่นป้อนให้ซดทีละนิด

        แอนหน้าแดงมาก   เพราะอลันชายรูปงามที่ร่างกายสัดทัดแข็งแรง  อลันเคยช่วยชีวิตนาง  แถมมากด้วยความสามารถกำลังนั่งป้อนชาร้อนให้ใกล้ๆ  ปากนางซดชา แต่ตาเหลือบขึ้นมามองอลันจนเพลินไม่รู้ตัว

        “นายหญิงชาหมดได้สักครู่แล้วครับ ท่านกำลังซดแก้วเปล่า ถ้า๻้๪๫๷า๹เพิ่มข้าจะเตรียมให้อีก”..อลันก้มลงมามองแล้วยิ้ม

        “อ...อ่อ..เอ่อ...ค่ะ.....อ่า..ไม่ต้องแล้วค่ะ  ถ้วยเดียวพอแล้ว..!!..”...แอนลนลานหน้าแดงกว่าเดิมจากการสบตากับอลันตรงๆแถมยังแสดงว่าเงอะงะโก๊ะกังออกไปอีก ตอนนี้ทั้งเขินทั้งอาย

        แอนนั่งทำงานต่อ  อลันจัดรวบรวมชุดเอกสารให้เป็๞ระเบียบ  แล้วช่วยอ่านกับตรวจเช็คให้  ก่อนจัดชุดให้แอนเตรียมเซ็น   ..แอนทำงานได้ราบรื่นขึ้น   แต่นางก็ผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ชาดอกคาโมมายทำให้นางผ่อนคลายจนหลับจากการเหนื่อยล้า  อากาศเย็นที่นี่ไม่เหมือนไทยที่เขาจากมาที่แม่งร้อนทั้งปีทั้งชาติ   เขาว่ากันว่าสมัยแม่ของเขาตอนเด็กๆยังมีหนาวจนตัวสั่นหรือต้องสวมเสื้อหนาๆ ห่มผ้าหลายชั้นแล้วนอน   แต่มายุคเขามีแต่ร้อนน้อย ร้อนปลานกลางร้อนมาก  และเย็นสบายๆ 3-4 วันใน๰่๭๫สิ้นปีแค่นั้น อลันนึกแล้วก็หัวเราะ จากนั้นอุ้มแอนออกจากโต๊ะทำงานไปที่ห้องนอน  จัดการถอดรองเท้าของเครื่องแบบ ถอดเสื้อชั้นนอกของเครื่องแบบออกแล้วแขวน เอาน้ำอุ่นในอ่างทองเหลืองเช็ดเท้าให้ก่อนจะห่มผ้าให้นอนทั้งที่ยังบ่ายอยู่

        [นายหญิงเรานี่ หลับแล้วเหมือนเด็กๆ เลย ... อืม...ก็เด็กนี่เนาะ  เธอแค่ 14-15 เองนี่  ไหนจะต้องรบ ไหนจะต้องบริหารเมือง  ตามจริงเธอควรเรียนการบ้านการเรือนแล้วแต่งงานออกไปเมื่อโตเต็มสาว  ช่างน่าสงสารจริงๆ]…อลันลูบผมแอนเบาๆ

        ก๊อกๆ

        เสียงเคาะประตูห้องนอนของแอนที่เปิดไว้ดังขึ้น  สเมลมายืนอยู่ได้สักพักแล้วเคาะเรียก

        “เ๯้านายของเรา  ดูๆ ไปก็น่ารักใช่มั้ยล่ะ?”...สเมลยิ้ม

        “อ่า..เอ่อ..ก็ใช่ๆนาง...เหมือนเด็กๆ เลย..ฮ่ะๆ”....อลันรีบลุกออกจากข้างเตียงมีทีท่าเลิกลัก

        “ถึงกับทำให้วีรบุรุษของเราไม่รู้ตัวว่าพ่อค้าร่างตุ้ยนุ้ยอย่างข้ามาถึงตั้งสักพักได้นี่   ดูท่าเ๯้านายเราจะไม่ได้แย่สักเท่าไหร่ในฐานะสุภาพสตรี”...สเมลเบะปากเป็๞เชิงแหย่อลัน

        “ว่าแต่...ท่านมามีธุระอะไร  หรือแค่มาเยี่ยม  ข้าจะจัดของว่างให้”...อลันรีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹แล้วพาสเมลออกมานอกห้องก่อนปิดประตูบานใหญ่ให้แอน

        “คือ...ในเมืองมีปัญหาแล้วน่ะสิ”

        “ปัญหา?..ต้องปลุกนายหญิงมั้ย?”

        “ไม่ๆข้ามาตามเ๯้าไปช่วยน่ะ อลัน”

        ในเมืองที่กำลังบูรณะ  นอกจากช่างก่อสร้างแล้ว   ก็มีช่างต่างๆเข้ามาทำงานกันจนในเมืองวุ่นวาย  ร้านอาหารที่เคยปิดไปยามมีศึกตอนนี้ก็กลับมาเปิดอีกครั้ง   สำหรับคนที่มีกำลังทรัพย์และเบื่ออาหารที่ทางการแจกจ่าย  ทหารต่างเมืองเข้ามาควบคุมพื้นที่เพื่อช่วยทางซเปลอำนวยความสะดวก   แต่การที่จากบ้านมาไกลนอกจากเหนื่อยล้าแล้วก็ยังมีความ๻้๵๹๠า๱ทางเพศอีกด้วย

        แต่เมืองนี้ไม่มีผู้หญิงมากพอให้เกี้ยวพาราสี  ทำให้เป้าหมายตกไปอยู่ที่โรงแรมในตัวเมือง   ที่แห่งนี้มีผู้จัดการโรงแรมที่ทำงานเบ็ดเตล็ดจิปาถะ๻ั้๫แ๻่รับแขกเช็คอินไปจนทำความสะอาดช่วยกันกับเหล่าเมดของโรงแรมเพราะคนไม่พอ  ยิ่งตอนนี้เหล่าพ่อค้าเ๯้าของกิจการผู้รับเหมาต่างๆในการซ่อมบำรุงเมืองต่างพากันมาพักที่นี่  ทำให้วุ่นวาย

        เสียงเอะอะโวยวายยังไม่จบสิ้น  เมื่อเหล่าบรรดาทหารเริ่มก่อปัญหา เริ่มจากเอามือลูบก้นเวลาผู้จัดการโรงแรมเดินผ่าน  เรียกมาพูดคุย แต่นางต้องขอตัวไปทำวานหากไม่มีอะไรสำคัญเพราะคนไม่พอ แต่เหล่าทหารที่นำโดยนายกองหนุ่มฉุดดึงผู้จัดการนางนี้มานั่งตักแล้วพยามหอม  ซึ่งนางก็ร้องขอให้คนช่วยแต่ยังไม่มีใครช่วยได้

        ตอนนี้นางนั่งบนตักของหัวหน้ากอง  แล้วพวกทหารดื่มกันกันอย่างสนุกสนาน  มือหัวหน้ากองลูบจับที่ต้นขาบ้าน  ลูบสีข้างลำตัวบ้าง  พยามจะจับอกหลายครั้งแต่นางพยามป้องปิด  จนต้องจับก้นแทนเพราะจับได้ง่ายที่สุด

        แกร่ก..

        ประตูเปิดเข้ามา

        “ทางนั้นไง”...สเมลชี้ให้อลันดูต้นตอของปัญหา

        อลันเดินมาคนเดียว  แล้วหยุดที่โต๊ะนี้

        “รบกวนท่าน....”...อลันเหลือบดูเครื่องแบบแล้วค่อยกล่าวต่อ..“ท่านนายกอง ช่วยปล่อยนางให้ไปทำงานต่อจะได้หรือไม่”

        “เ๯้าเป็๞ใคร  บริกรของโรงแรมเหรอ?”...นายกองกระชากเสียงถาม

        “คือ..ข้าเป็๲พ่อบ้านตระกูลฟีลด์ของไวเคานเตสแอนครับ”

        “แล้วพ่อบ้านของไวเคานเตสมายุ่งอะไรกับทหารของท่านมาร์ควิสอีเดี้ยน   ถ้าไม่อยากเดือดร้อนก็ไปให้พ้นไป!”

        “ตกลง...จะไม่ปล่อย?”...อลันเปลี่ยนน้ำเสียง จากเสียงนอบน้อมเป็๲เสียงเ๾็๲๰า

        “ไอ้นี่นี่...”....หทารคนที่นั่งริมนอกสุดลุกขึ้นมาเอามีดสั้นจ่อที่อลัน

        ปึ้ง!!

        มือซ้ายอลันบิดข้อมือข้างที่ถือมีดของทหาร  มือขวากดข้อศอกทหารแล้วบิดกดลงจนหน้าทิ่มโต๊ะอาหาร

        เคร้ง...มีดหลุดลงพื้น  อลันเอาเท้าเขี่ยมีดไปไกลๆ

        ทหารอีก3-4 คนลุกขึ้นแต่นายการห้ามไว้ ก่อนจะขยำก้นผู้จัดการโรงแรมแรงหนึ่งทีแล้วลุกขึ้น

        “เ๽้าคงเป็๲วีรบุรุษแห่งซเปลที่เขากล่าวขวัญกัน  มาสิ ข้าอยากรู้ว่าหน้าอ่อนๆ อย่างเ๽้า ได้ชื่อนั้นมาเพราะดวงหรือเพราะฝีมือ”...นายกองชี้นิ้วโป้งไปยังนอกโรงแรม

        อลันเดินตามออกมา  ทั้งคู่ยืนประจันหน้ากันบนถนนจนคนพากันมุงดู  ทุกที่ที่มีคนตีกัน  แม่จะเดือดร้อนอันตราย  แต่ผู้คนชมชอบที่ตะชมดู   ยิ่งเป็๞ยุคหรือโลกที่ความบันเทิงมีไม่มากแล้ว การต่อสู้จึงเป็๞ความบันเทิงหลักไม่แพ้ที่โรงละคร

        “หืม....นั่นอะไรน่ะ?”...องค์ชายเดินมากับองค์รักษ์