อึนคโยหันมองไปที่เพื่อนสาว “เธอหมายถึง?”
“สิ่งเ่าั้เกิดจากจิตใต้สำนึกของเธอ เหมือนเหรียญที่มีสองด้านเสมอ ภายนอกเธอเป็คนที่แข็งแกร่ง ทั้งจิตใจและร่างกาย ความอ่อนแอจึงเกิดขึ้นในรูปแบบของความฝัน ถ้าเป็คนทั่วไปคงไม่เกิดขึ้น แต่กับเธอและงานของเธอ คนที่แข็งแกร่งจนเกินขีดจำกัดของมนุษย์แบบเธอ ส่วนลึกในจิตใจกำลังเรียกร้องว่า ‘ฉันยังเป็มนุษย์’ เลยสร้างภาวะเครียดขึ้นมา ให้เธอฝันเห็นสิ่งที่อ่อนแอ”
แอนนาเห็นอึนคโยยังเป็ผู้ฟังด้วยความเงียบ เธอพูดต่อ
“เธอยึดติดกับงานของตัวเอง มากเกินไป จิตใต้สำนึกจึงสะท้อนสิ่งนั้นออกมา ที่เธอรู้สึกเหน็บหนาว โดดเดี่ยว และสิ้นหวัง เพราะในโลกความจริง เธออยู่กับสิ่งนั้นในสถานะผู้ล่ามาตลอด เธออาจรู้สึกผิดและเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป จิตใต้สำนึกจึงสร้างรูปแบบของความฝันขึ้นมา”
“แอนนา ถ้าฉันไม่ได้ฝัน แต่กำลังกลายเป็คนอื่น ฉันกำลังจะเสียสติใช่ไหม?”
แอนนาส่ายหน้า “เธอแค่เป็คนป่วย และทางออกที่ดีที่สุดคือการหยุดความเครียดนั้น หยุดงานที่เธอกำลังทำอยู่”
ชาอึนคโยพยักหน้าช้าๆ ทุกคนต่างพูดเป็เสียงเดียวว่าสิ่งที่เธอเผชิญคือความเครียดกับหน้าที่การงาน แต่ั์ตาเธอกลับบอกว่าตัวเองไม่ได้คิดเหมือนกับพวกเขา
อึนคโยเดินออกจากห้องของจิตแพทย์ แต่เธอยังรู้สึกเหมือนหลงทาง เธอเหม่อลอยอยู่นาน ก่อนจะกดลิฟต์เงียบๆ ในหัวคำพูดของแอนนายังวนเวียนอยู่
“เธอกำลังฝันถึงตัวเอง”
“เธอไม่ได้บ้า เธอแค่เป็คนป่วย”
รามานเองก็พูดไม่ต่างกันนัก ทั้งสองคนต่างบอกให้เธอหยุด วางมือจากงานที่ทำ ฝังตัวตนของเอวาให้ตายไปจากชาอึนคโย ให้เธอกลับมาใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา
แต่พวกเขาล้วนไม่เข้าใจ ไม่ว่าจะชาอึนคโยหรือเอวา ทั้งสองคือตัวตนของเธอ
ระหว่างที่ในหัวกำลังสับสนโทรศัพท์ในมือก็สั่นไหว เธอเปิดดูพบข้อความเป็รหัสตัวเลข แปดหลัก เธอรีบนำโน๊ตบุ๊คออกมา เข้าอีเมลตามรหัสที่ได้รับมา มันคือไฟล์วีดีโอ
พร้อมกันนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น เสียงในปลายสายดังและเฉียบคม
“หัวหน้า ผมส่งข้อมูลของ ฮาเดส ให้แล้ว ภาพวงจรปิดที่หน่วยข่าวกรองทางยุโรปเพิ่งเจาะเข้าไปได้”
อึนคโยนิ่งเงียบ คนรอบตัวบอกให้เธอหยุด แต่แล้วตัวตนของฮาเดสกลับปรากฏขึ้นต่อหน้า เหมือนกับ์กำลังกลั่นแกล้งเธออยู่
ปลายสายยังพูดต่อ “เราวิเคราะห์ภาพใบหน้าแล้ว ตรวจสอบความสัมพันธ์ย้อนหลัง และค้นข้อมูลจากศูนย์บัญชาการกลาง ผลตรงกันทั้งหมดครับ”
เสียงหัวใจของอึนคโยเริ่มเต้นเปลี่ยนจังหวะ เธอคิดว่าจะหยุดหรือไปต่อดี แต่เหมือนความรู้สึกจะสั่งการก่อนสมอง เธอเปิดดูไฟล์ที่แนบมากับเมล
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอ คือชายคนหนึ่งยืนอยู่ในกล้องวงจรปิด สวมเสื้อโค้ทยาว รองเท้าหนัง เนคไทเรียบ แววตาเยือกเย็น ถึงจะมองไม่ชัดแต่รูปหน้านั้นอึนคโยจำได้แม่น เพราะเขาคือชายหนุ่มที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วย เธอเลื่อนหน้าจอลง สิ่งที่เขียนไว้ยิ่งย้ำชัดถึงตัวตนของอีกฝ่าย
นิโคลัส รามาน
Codename: ฮาเดส (Hades)
ตำแหน่ง: ผู้นำโลกใต้ดินและศัลยแพทย์อัจฉริยะจากโรงพยาบาลแมสซาชูเชตส์
ภาพถัดไปคือใบหน้าตรงของรามานในชุดกาวน์ ไม่มีข้อผิดพลาด ไม่ใช่แค่คล้ายแต่คือคนเดียวกัน มือของอึนคโยสั่นเล็กน้อย แผ่นหลังเย็นเฉียบ หว่างคิ้วขมวดเป็เส้นตรง แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของเธอดับวูบลงทันที
“หัวหน้า? ยังอยู่ไหมครับ?” ปลายสายพูดกลับมา
อึนคโยตอบด้วยเสียงเรียบไร้ความรู้สึก “ฉันรู้แล้ว เื่นี้ฉันจัดการเอง”
สายตาของเธอยังคงจ้องภาพบนหน้าจอของรามาน ราวกับหวังว่าภาพตรงหน้าจะเปลี่ยนเป็คนอื่น
ชาอึนคโยบินกลับเกาหลีในคืนวันนั้น เธอเปิดประตูเข้าไปในห้อง...ห้องๆ เดิมที่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม
รามานเห็นอีกฝ่ายกลับมาก่อนกำหนด
“ไหนคุณบอกจะมาถึงพรุ่งนี้ไง?? หรือทนคิด...” เขาที่คิดจะพูดคำใดต่อไป แต่เมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวแล้วทุกอย่างถูกเก็บกลับไปหมด
ภายใต้บรรยายกาศที่เงียบ ชาอึนคโยพูดถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “คุณคือฮาเดสใช่ไหม??”
รามานไม่ได้ตอบทันที สายตาที่มองไปยังคนรักจากความอบอุ่นกลายเป็ความหวั่นวิตก เขาไม่พูด และไม่อธิบาย จนกระทั่งอึนคโยพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าเดิม
“ตอบมา”
รามาน หลับตา สูดลมหายใจเข้าลึกและปล่อยออกอย่างมั่นคง ไม่มีคำแก้ตัว เขาพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่เฉยชากว่าทุกรั้ง “ใช่…ผมคือฮาเดสที่คุณตามล่า”
มือของอึนคโยกำแน่น เล็บจิกเข้าไปเนื้อจนเกิดเป็หยดเื แต่เธอยังคงสงบนิ่งในน้ำเสียง “คุณจงใจเข้าหาฉันสินะ”
รามานส่ายหน้า “ผมคือฮาเดส ผู้นำโลกใต้ดินที่คุณตามล่า แต่ผมก็ยังเป็คือรามาน คนของคุณ ถึงผมจะหลอกคุณเื่ฐานะ แต่ความรักของผมไม่ได้ปลอม” ระหว่างพูดรามานเดินเข้าไปใกล้ เขาเอื้อมมือที่จะัั แต่หญิงสาวถอยหนีเขาหนึ่งก้าว เขารู้ดีว่าจากนี้ไปคงไม่มีสิทธิ์แตะต้องเธออีกแล้ว
“ผมช่วยชีวิตคนมานับไม่ถ้วนในห้องผ่าตัด...แต่นั่นไม่เคยเปลี่ยนโลกได้เลย ผมช่วยเด็กที่ซูดาน แต่วันต่อมาเขากำลังจะแข็งแรงก็ถูกลูกหลงจากะุเสียชีวิต คนที่ผมผ่าตัดช่วยชีวิตสำเร็จ หลังจากหายดีก็กลับไปติดยาและตายข้างถนน ผมถึงรู้ว่าสันติภาพไม่ได้เกิดจากความชอบธรรม แต่เกิดขึ้นเพราะความหวาดกลัว”
ดวงตาของรามานไม่อ้อนวอน เขาไม่ร้องขอความเข้าใจ แต่พูดออกมาด้วยความเชื่อมั่น “ลองดูโลกใต้ดินตอนนี้สิ มีใครกล้าเคลื่อนไหว มีองค์กรใดกล้าต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงอำนาจบ้าง หากฮาเดสไม่สั่งพวกเขาไม่กล้าแม้จะสร้างความวุ่นวาย อึนคโยผมจะเปลี่ยนโลกที่เน่าเฟะ แต่ไม่ใช่ด้วยมือของศัลยแพทย์ แต่ด้วยมือของปีศาจที่สลักความกลัวให้กับพวกเขา”
อึนคโยขมวดคิ้ว สีหน้าของเธอยังคงนิ่งไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา ทว่าในใจกลับแตกสลาย แววตาเริ่มสั่นเล็กน้อย เธอไม่เคยรู้เลยว่าคนที่เธอรักสุดหัวใจ มีความคิดแบบนี้อยู่ตลอดเวลา
รามานเอื้อมมือออกไป แต่อึนคโยก็ถอยห่างอีกหนึ่งก้าว “ตอนที่ผมพบคุณ ผมไม่รู้ว่าคุณคือ ‘เอวา’ ด้วยซ้ำ หลังจากที่ผมรู้ความจริง ผมเลือกที่จะปิดบังต่อไป เพราะเธอคือคนๆ เดียวที่ผมรัก อึนคโยผมรู้ว่าคุณก็้าโลกที่สงบสุข โลกที่ไม่มีาและการเข่นฆ่า”
เขาหยุดคำพูดปล่อยให้อีกฝ่ายได้คิดตาม
“อึนคโยมากับผมเถอะ คุณใช้ชีวิตเป็เพียงชาอึนคโย ส่วนผมจะสร้างโลกที่คุณ้าให้เอง”
อึนคโยจ้องมองอีกฝ่าย แววตาของเธอแตกสลายด้วยความเงียบ เสียงของเธอแ่เบา “รามาน พวกเราเป็แค่มนุษย์ เราจะเปลี่ยนโลกได้ยังไง? ฉันไม่เคยคิดสักครั้งว่าจะเปลี่ยนโลกได้ การที่ฉันเป็ทหารรับจ้างเพื่อหวังจะให้คนรอบตัวปลอดภัย อย่างน้อยก็แค่ประเทศของฉัน”
อึนคโยก้าวเท้าเข้าใกล้ ไม่ใช่เพื่อััอีกฝ่ายแต่เพื่อให้เขาได้ยินทุกคำชัดเจน
“สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ ไม่ใช่สันติภาพ แต่เป็ความเงียบที่สร้างจากความกลัว
และความกลัวไม่เคยยั่งยืน ตราบใดคนที่ถูกกดด้วยความกลัวะเิออกมา มันจะกลายเป็า”
เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม “ถึงคุณจะใจดีกับฉัน แต่คุณเป็อันตรายต่อโลกและประเทศชาติ คุณเป็คนที่ฉันรัก และยังรักอยู่” ระหว่างพูดมือของเธอสอดเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบปืนพกออกมาและทิ้งลงกับพื้น
“ฉันจะไม่พูดเื่ของคุณกับใคร ฉันไม่ส่งข้อมูลคุณให้กับใคร” เสียงของเธอพยายามข่มให้นิ่ง “อีกสามวัน เราพบกันบนเกาะร้างทางทะเลตะวันออก ห่างจากแผ่นดิน 60 ไมล์
ได้ยินแบบนั้น รามานนิ่งเงียบ แม้แต่เสียงของเครื่องปรับอากาศก็ยังดับลงใน่เวลานั้น
“เราจะเจอกันที่นั่น ไม่มีคนอื่น ไม่มีชาอึนคโย ไม่มีนิโคลัสรามาน มีแค่ เอวากับฮาเดส” เธอหันกลับมาอีกครั้ง ทิ้งประโยคสุดท้าย
“ฉันไม่สามารถอยู่ในโลกอุดมคติที่คุณสร้างได้ และหากคุณอยากได้โลกในอุดมคติที่ว่านั้น จะต้องจำกัดฉันที่เป็ตัวขัดขวางเป็คนแรก”
สายตาของรามานที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็เ็า “คุณ้าแบบนั้นจริงๆ เหรอ?”
ประตูห้องเปิดออก ก่อนปิดลง ไม่มีคำตอบใดจากคำถามสุดท้ายของเขา
รามานพูดกับตัวเอง “ผมเสียดายความสัมพันธ์ของเรานะ” จากนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และพูดกับปลายสายด้วยน้ำเสียงเ็า “ถึงจะน่าเสียดาย แต่คงต้องจัดการเธอ”
“รับทราบครับ ท่านฮาเดส”
...
ชาอึนคโย ขับรถออกจากที่พักด้วยหัวใจที่แตกสลาย คนที่เธอรักกลับกลายเป็ศัตรูที่เธอต้องกำจัด ขับรถออกไปได้เพียงสิบนาที เธอหยุดความคิด สายตาที่แตกสลายแปรเปลี่ยนเป็สายตาที่แหลมคมจากสัญชาตญาณ เธอได้กลิ่นดินปืนลอยมากับแอร์ในรถ ไม่รอช้าเธอดึกเบรกมือ ปล่อยรถพุ่งเข้าข้างทางก่อนจะกระโจนลอดกระจกรถออกมา
ตูมมม--- แค่เสี้ยววินาที รถทั้งคันก็เกิดะเิเปลวไฟพุ่งทะยานขึ้นไปในอากาศ ราวกับเป็การประกาศศึกของฮาเดส ไม่เพียงเท่านี้ ะุชุดแรกเจาะอากาศมาที่ตัวเธอ เธอกลิ้งตัวหลบประกายไฟ ก่อนจะควักซิกซาวเออร์ออกมากระชับในมือ
มือสังหารสองคนลงมาจากรถตู้สีดำ พวกมันถืออาวุธากราดยิงเข้าใส่ แต่สิ่งที่ทั้งสองลืม ว่าเป้าหมายครั้งนี้คือคนที่ได้รับ โค้ดเนม เอวา
ปัง! ปัง! อึนคโยยิงสวนไปสองนัด มือสังหารคนแรกล้มทั้งยืน เืพุ่งจากลำคอเหมือนท่อน้ำแตก อีกคนเอี้ยวตัวมองตามเสียงและประกายไฟ แขนขวาและขาขอเธอาเ็จากการะโลงรถที่กำลังวิ่ง แต่ยังฝืนยิงกลับอย่างแม่นยำ
ปังง!! ะุเจาะเข้าที่หว่างคิ้วของอีกฝ่ายพอดี
อึนคโยลุกขึ้นช้าๆ ท่ามกลางควันและไฟ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมเหลือบมองเวลาที่ข้อมือ
“ความรักงั้นเหรอ รามาน...แค่ครึ่งชั่วโมงหลังจากที่เราเลิกกัน คุณก็ส่งคนมาเก็บฉันเลยสินะ” เธอกระซิบกับตัวเอง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ทั้งที่ควันยังลอยคลุ้ง
เสียงหัวเราะของอึนคโยไม่ได้มีความสุขแม้แต่น้อย มันคือเสียงหัวเราะของคนที่สูญเสียทุกอย่าง เธอเดินออกจากที่นั่นโดยไม่หันหลังกลับแม้แต่น้อย ความรักที่เคยมีให้กับเขาจบลงที่การลอบสังหารครั้งนี้แล้ว
ห้องพักเล็กๆ ในอพาร์ทเม้นท์เก่า มีเพียงแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดค้างไว้สะท้อนเงาของหญิงสาว ชาอึนคโยนั่งเหม่อมองกำแพง ร่างกายแข็งทื่อเหมือนหุ่นที่หมดแรงขับเคลื่อน สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวเธอคือรามาน แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว อึนคโยไม่กล้าที่จะหลับตาลง เธอรอคอยกำหนดเวลาสามวัน ที่จะได้ตัดสินใจกับฮาเดส
อึนคโยหยิบขวดแก้วเล็กออกมา ข้างในบรรจุของเหลวใสสีขาวใส มือของเธอสั่นเล็กน้อยตอนหยิบเข็มฉีดยาขึ้นมา เธอดูดตัวยาเข้ามาในเข็ม เธอ้าหลับสักครั้งเพื่อให้ร่างกายพร้อมกับศึกที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้
“อีกแค่วันเดียว ช่วยอดทนหน่อย ร่างกายของฉัน” เสียงพึมพำแ่เบาเหมือนขออนุญาตตัวเอง หลังจากวันที่เธอถูกฮาเดส ลอบสังหาร เธอก็ไม่ได้หลับมาสองวันเต็ม เพราะทุกครั้งที่หลับตา ความฝันก็ตามไล่ล่าเธอ
เสียงเด็กผู้หญิงร้องไห้ เสียงเรียกชื่อของเอวาลีน ฝันนั้นไม่ได้เป็แค่ความทรงจำ…แต่มันเหมือนคำสาป เธอถึงขนาดเห็นภาพของเอวาลีนมานั่งตรงหน้า
“เขาไม่เคยรักเธอเลย เขาก็แค่หลอกใช้เธอ”
คำพูดของ เอวาลีน ดังก้องในหัวจนอึนคโยต้องกดฝ่ามือลงกับขมับ เธอหอบหายใจดัง กดหน้าลงไปบนโต๊ะ “หยุดสักที ได้โปรด หยุดเถอะ”
ขณะที่เธอพูดกับตัวเอง ความทรงจำเกี่ยวกับ รามาน แทรกเข้ามาอีกระลอก เขาเคยเป็เหมือนโล่ของเธอที่ปกป้องอึนคโยจากความฝัน แต่ตอนนี้…เขาคือศัตรู
อึนคโยมองไปที่ภาพหลอนของเอวาลีน และพูดขึ้น “บางที พรุ่งนี้อาจจะเป็วันสุดท้าย ฉันจะจบเื่นี้ จบเื่ฉันและเขา และก็จบเื่ระหว่างฉันและเธอ”
ภาพหลอนของเอวาลีนพูดตอบด้วยรอยยิ้ม “เื่ระหว่างพวกเรา มันพึ่งจะเริ่มเท่านั้นเอง...เอวา”
128
