นับั้แ่วันที่กลุ่มของเสือได้มีโอกาสได้ไปค้างบ้านของปานเทพ เนื่องจากเมาค้าง หลังจากนั้นมาพวกเขาก็เริ่มติดต่อกับปานเทพมากขึ้นเรื่อย ๆ เนื่องจากพวกเขามีเวลาว่างตรงกับ่ปิดเทอมของเด็ก ม. 5 ขึ้น ม. 6 อย่างปานเทพและภานุ ส่วนกลุ่มของเสือเองก็เป็่รอยืนยันสิทธิ์การสอบเข้าในมหาวิทยาลัยพอดี
ดังนั้นเวลาส่วนใหญ่ของพวกเขาจึงหมดไปกับการเที่ยวเล่นตามสถานที่ต่าง ๆ ในจังหวัดชลบุรี ยิ่งพวกเขารวมกลุ่มได้ใหญ่ขึ้น ก็ยิ่งสนุกและยิ่งสนิทกันมากขึ้น อย่างเช่นวันนี้พวกเขาก็นัดกันว่าจะไปเล่นน้ำที่สวนน้ำขนาดใหญ่ในอำเภอสัตหีบ
“ไปเร็วพวกมึง! กูได้ห่วงยางแล้ว!” ไอ้ต้นร้องบอกทันทีที่ไปลากห่วงยางสองที่นั่งอันใหญ่มาได้
“ไอ้สัสต้น! มึงเป็เด็กหรือไง รอวางของจองที่ก่อนสิวะ” เพื่อนในกลุ่มอีกคนร้องบอก พร้อมกับไปลากเก้าอี้มาเพิ่ม เนื่องจากซุ้มที่พวกเขาเลือกมีจำนวนเก้าอี้ไม่พอวางกระเป๋าเสื้อผ้าที่ไว้สำหรับเปลี่ยนชุดของพวกเขา
“ปานเทพ มึงเอาของวางไว้กับเก้าอี้กูก็ได้นะ” เสือหันไปมองปานเทพ ที่วันนี้ก็หล่อปานเทพสมชื่อ อีกฝ่ายสวมกางเกงขาสั้นสีน้ำเงินเข้ม โชว์ท่อนขาสูงยาว ท่อนบนสวมเสื้อกล้าม และสวมเสื้อฮาวายสีขาวลายดอกทับ
“เสืออย่าลืมทาครีมกันแดดก่อนลงน้ำด้วยนะคะ วันนี้แดดแรง” ปานเทพถอดแว่นดำของตัวเองเหน็บเข้าที่เสื้อกล้าม จากนั้นก็หยิบสเปรย์กันแดดแบบกระป๋องออกมาจากในกระเป๋า
“เฮ้ยงั้นกูขอยืมก่อนนะคุณชาย” ไอ้นุคว้าสเปรย์ได้ก็เอาไปฉีดทั่วตัวจนควันโขมง
“กูต่อจ๊ะ!” เพื่อนอีกคนของเสือรีบคว้ากระป๋องสเปรย์กันแดดไปฉีดต่อ จากนั้นสเปรย์กระป๋องนั้นก็ถูกส่งต่อไปเรื่อย ๆ จากนั้นพวกมันก็สลายโต๋หายไปเล่นน้ำทันที
“ความจริงกูไม่ใช้ก็ได้นะ ดีซะอีก เพราะถ้ากูดำก็จะเป็ Black Panther ไง” เสือส่งยิ้มยียวนให้ปานเทพ เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะโมโหพวกเพื่อน ๆ ตัวดีของเขา พอเห็นว่าปานเทพยิ้มอ่อนกลับมาก็เบาใจขึ้น
“คิดไว้อยู่แล้วล่ะค่ะ ว่าพวกนั้นจะต้องแย่งใช้จนหมด เลยพกแบบครีมมาด้วย” ปานเทพหยิบขวดโลชั่นกันแดดออกมาอีกขวด
เสือจึงถอดเสื้อฮาวายที่สวมอยู่ออก แล้วเทครีมทาทั่วตัวลวก ๆ
“ที่หลังเดี๋ยวเราทาให้นะคะ” ปานเทพพูดจบก็เทครีมกันแดดลงที่มือ ถูนวดอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของเสือ
เสือทั้งอึ้งทั้งใ ไม่คิดว่าปานเทพจะพูดปุ๊บลงมือปั๊บ ฝ่ามือของปานเทพค่อนข้างใหญ่ ทำให้เวลาที่ปานเทพค่อย ๆ ลากมือขึ้น ลูบไล้ั้แ่บั้นเอว ขึ้นไปที่หัวไหล่ช้า ๆ เสือจะรู้สึกแปลก ๆ
มันเป็ความรู้สึกที่อธิบายเป็คำพูดไม่ถูก แค่ทาครีมกันแดดนิดเดียว แต่เสือกลับรู้สึกมวน ๆ วาบ ๆ หัวใจก็เต้นแรง หน้าก็เริ่มร้อนผ่าว ถูกปานเทพลูบตัวอยู่สองสามที หัวนมเขาก็ตั้งชันจนต้องรีบเอาเสื้อตัวเองมาปิดอก
“เสร็จแล้วค่ะ” ปานเทพทาครีมที่หลังให้เขาเสร็จ ก็นั่งลงที่เก้าอี้ แล้วทาครีมที่แขนกับขาของตัวเองต่อ ทว่าพอหันมาเห็นเขายังเอาแต่นั่งกอดเสื้อตัวนอก ก็เอ่ยถามขึ้น
“ไม่ไปเล่นน้ำแล้วเหรอคะ?”
“อ๋อ! ... เออ!” เสือลุกขึ้น รีบโยนเสื้อไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง คิดจะวิ่งลงไปแช่น้ำเย็น ๆ เพื่อสงบอารมณ์สักหน่อย แต่ปานเทพกลับคว้าแขนเขาเอาไว้
“ที่นี่ไม่ได้ซีเรียสกับชุดเล่นน้ำ งั้นเสือสวมเสื้อสักหน่อยเถอะค่ะ ดีกว่าถูกแดดเผา” ปานเทพหยิบเสื้อออกมาจากกระเป๋าของตัวเองอีกตัว เป็เสื้อแขนกุดสีน้ำเงินเข้มที่แขนเสื้อไม่กว้างนัก
“ขอบใจนะ” เสือรับเสื้อมาก็ใส่ทันที จากนั้นก็วิ่งไปทางที่พวกเพื่อน ๆ วิ่งหายไป โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ดวงตาสีเทาอมเขียวของปานเทพสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย
----------------------------------
วันนั้นทั้งวันพวกเขาเล่นน้ำกันจนเหนื่อย ขากลับเพื่อนคนหนึ่งของเขาเป็คนขับรถกลับ ข้างหน้ามีไอ้ต้นนั่งคู่คนขับ ส่วนข้างหลังมีเพื่อนเสืออีกคน ไอ้นุ ปานเทพ และเสือนั่งเรียงกัน
“เห้ยเย็นนี้ไปกินอาหารทะเลกันไหมวะ?” คนขับรถเอ่ยถาม
“งั้นไปกินที่ริมทะเลโรงแรม R กันไหมคะ อยู่ใกล้ ๆ หาดจอมเทียน บรรยากาศก็ดี มีค็อกเทลให้ดื่มด้วย คุณพ่อของเราเป็หุ้นส่วนอยู่ ได้ลดเปอร์เซ็นต์ด้วยค่ะ”
“เออ ดี ๆ ไอ้เสือว่าไงวะ?” ต้นหันกลับมามองด้านหลัง ปรากฏว่าเสือสัปหงก หน้าหงุบลงไปที่อกของปานเทพเสียแล้ว
“ไอ้นี่แม่งหลับง่ายจริง ๆ ขึ้นรถแป๊บเดียวแม่งหลับแล้ว” ต้นบ่นพึมพำ
“เชี่ยนุก็เหมือนกันเหอะ! พิงไปทางโน้นเลยนะมึง!” เพื่อนของเสือที่นั่งอยู่ด้านหลังบ่น ที่ภานุก็เป็อีกคนที่สัปหงกไปแล้วเช่นกัน
ปานเทพหันมองคนข้างตัว จากนั้นค่อย ๆ วาดแขนขึ้นโอบศีรษะของเสือให้เอนมาพิงอกตนให้สบายขึ้น เสืองเองก็ตะแคงตัว หันมากอดเอวปานเทพไว้ ก่อนจะซุกหาตำแหน่งที่สบายตัวที่สุด ปานเทพมองท่าทางนั้นแล้วแอบก้มลงสูดกลิ่นผมที่เสือสระจนหอมฟุ้ง จากตอนที่ขึ้นมาอาบน้ำล้างตัว
-----------------------------------------
มื้อเย็นคืนนั้นปานเทพพาพวกเขามานั่งกินของทะเลสด ๆ ที่ริมหาด ใต้แสงเทียนในบรรยากาศที่เป็ส่วนตัว เ้าพวกเพื่อนตัวแสบทั้งสามและไอ้นุ นอกจากจะใกับการจัดแต่งโต๊ะที่หรูหราเหมือนมาดินเนอร์ของคู่รักแล้ว ยังมีอาหารทะเลนำเข้าอยู่บนโต๊ะมากมาย
ทั้งหอยแมลงภู่ออสเตรเลีย ขนาดใหญ่เท่ามือ เสิร์ฟพร้อมกับผักขมอบชีส หอยนางรมคาบอนอน ที่นำเข้าจากฝรั่งเศส เสิร์ฟมาในถาดน้ำแข็งขนาดใหญ่ ที่ไว้กินสด ๆ คู่กับเลม่อน สเต๊กปลากะพงขาวซอสเบลอบลองและซัลซ่าเวดิซอส และกุ้งล็อบสเตอร์นึ่งที่วางทับถมกันอยู่ในถาดใหญ่ พวกเพื่อน ๆ ของเสือเห็นอาหารราคาแพงขนาดนั้นตอนแรกก็ทำตัวไม่ถูก แต่พอปานเทพเอ่ยปากว่าจะเป็เ้ามือให้ เ้าพวกนั้นก็ไม่มีใครเกรงใจอีก ตักอะไรได้ก็จับยัดเข้าปาก เหมือนตายอดตายอยากมาจากไหนไม่รู้
ดังนั้นพอปูอลาสก้านึ่งมาถึงเป็จานสุดท้าย จึงไม่มีใครอยากจะแกะปูกันแล้ว เสือเห็นว่าในจานของปานเทพมีเปลือกหอยนางรมแค่ตัวเดียว จึงขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้แล้วลงมือแกะปูให้ปานเทพ
“กินซะ เดี๋ยวกูแกะให้” เสือใช้ค้อนไม้มาทุบ เพื่อแกะปูอลาสก้าออกมาเป็ส่วน ๆ อย่างชำนาญ ไม่ช้าก็ได้กรรเชียงปูเป็พลูสวย ๆ ออกมาวางในจานของปานเทพ
“เสือแกะปูเก่งจังค่ะ” ปานเทพยิ้ม
“เมื่อก่อนกูแกะปูม้าให้พ่อกินบ่อย ๆ น่ะ ปูอลาสก้านี่ก็แกะเหมือน ๆ กัน แถมเค้ายังให้ที่ทุบกับกรรไกรมาด้วย เปลือกหนาแต่ก็แกะง่าย มึงรีบกินเถอะ”
“เสือก็กินด้วยนะคะ” ปานเทพหยิบกรรเชียงปูมาจิ้มน้ำจิ้ม แล้วป้อนเขาถึงปาก
“เสือ! มึงแกะปูให้กูด้วยสิ” เพื่อนของเสือร้องะโมาจากอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ เนื่องจากตอนที่จัดที่นั่ง ปานเทพจงใจให้บริกรวางอาหารส่วนใหญ่ไว้ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ล่อให้เพื่อน ๆ ของเสือเลือกไปนั่งมุมโน้นแล้วแท้ ๆ
“นี่พวกมึงยังจะกินอีกเหรอ?” เสือะโถามกลับ
ปานเทพเห็นว่าเสือกำลังจะลงมือแกะปูให้คนอื่นก็ไม่พอใจ เขายกมือเรียกพนักงานเพื่อขอเมนูอีกครั้ง คราวนี้รอไม่นานก็มีเรือใส่ซาชิมิลำใหญ่มาวางลงตรงกลางโต๊ะ ขวางหน้าพวกเพื่อน ๆ ของเสือไว้
“ถ้าไม่อิ่มก็กินเยอะ ๆ นะคะ แต่ต้องกินให้หมดนะ เพราะของมันแพง” น้ำเสียงของปานเทพดูไม่เหมือนคนกำลังพูดกับเพื่อนรุ่นพี่แม้แต่น้อย ทำเอาเ้าพวกนั้นเงียบกันไปหมด
“เสือก็กินเยอะ ๆ นะคะ” ปานเทพตักเอาสเต๊กปลากะพงมาใส่จานให้เสือ
ขณะที่พวกเขากำลังกินอาหารเย็นกันอย่างออกรส เสียงของผู้หญิงกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นที่ข้างตัวของเสือและปานเทพ
“พี่เสือ? พี่เสือจริง ๆ ด้วย!” ปานเทพหันไปมองตามเสียงเรียก ก็เห็นกลุ่มผู้หญิงแต่งตัวแฟชั่นจ๋ายืนอยู่ 3 คน
“นี่พี่เสือกับเพื่อน ๆ มานั่งทานข้าวกันเหรอคะ?” หญิงสาวคนนั้นถามต่อ
“ใช่ ปั้นชาก็มากับเพื่อนเหรอ?” เสือหันไปถาม ในใจกระอักกระอ่วน เนื่องจากปั้นชาเป็หนึ่งในบรรดาผู้หญิงที่เขาเคยจีบทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่
“ค่ะ! ได้ยินคนพูดกับว่าพี่เสือสอบติดมหาลัย B ยินดีด้วยนะคะ ปีหน้าปั้นชาก็ว่าจะเข้านิติฯ ที่นั่นเหมือนกัน” ขณะที่เสือกำลังคุยกับหญิงสาวที่ชื่อปั้นชา ปานเทพก็ถูกเพื่อนของเสือคนหนึ่งกระแซะเข้ามาใกล้ ๆ
“ไอ้เสือ... ทำไมไม่ชวนน้องเค้ามานั่งกับเราด้วยวะ” ปานเทพได้ยินก็หันไปทำตาเขียวใส่เพื่อนของเสือคนนั้น ก่อนจะเอนตัวเข้าไปกระซิบข้างหูอย่างแเี
“หอยแมลงภู่ออสเตรเลียกิโลละ 1,200 รู้ไหมคะว่าจานนั้นรวมกันกี่กิโล? ไหนจะนางรมคาบอนอนที่นำเข้าจากฝรั่งเศส ที่พวกพี่กินเข้าไปอีก นี่ยังไม่รวมซาชิมิกับ ปูอลาสก้านะคะ พี่จ่ายกันไหวเหรอคะ?” ปานเทพถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่ทำเอาเพื่อนของเสือคนนั้นรีบลากเก้าอี้ถอยกลับมาแทบไม่ทัน
“ปั้นชากับเพื่อนจะมานั่งด้วยกันก็ได้นะ กับข้าวยังมีอีกเยอะ กินกันไม่หมดหรอก” เสือตอบปั้นชาก่อนจะปรายตามองไปที่ปานเทพอย่างขอความเห็น
“ถ้าอย่างนั้นปั้นชากับเพื่อนรบกวนด้วยนะคะ” หญิงสาวและเพื่อนแยกย้ายกันนั่งเก้าอี้ที่เหลืออยู่ โดยที่ปั้นชาคนนั้นเลือกจะนั่งข้างเสือ ส่วนเพื่อนอีกคนของปั้นชาก็เลือกจะนั่งข้างปานเทพ
“สวัสดีค่ะ เราชื่อนุ้กนิกเป็เพื่อของปั้นชานะคะ”
เสือเหลือบมองไปทางเพื่อนที่ปั้นชาพามาด้วย ยิ่งเห็นฝ่ายนั้นพยายามเอาใจปานเทพด้วยการตักอาหารให้ แถมยังคอยแต่จะเอียงตัวเข้าหาปานเทพ เสือก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด
“พี่เสือคะ ปั้นชาได้ยินว่าที่นี่ค็อกเทลเค้าดังมากเลยนะคะ ปั้นชาอยากดื่มจังค่ะ”
“งั้นปั้นชาก็สั่งมาสิคะ” เสือจงใจพูดเลียนแบบปานเทพเพื่อรอดูปฏิกิริยาอีกฝ่าย
ปานเทพได้ยินเสือพูดเช่นนั้นก็รวบช้อนแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะทันที
“นั่นมึงจะไปไหนน่ะ?” เสือร้องถามทันทีที่อยู่ ๆ ปานเทพก็ลุกขึ้นเดินออกมาจากโต๊ะ เขาวิ่งตามปานเทพออกมาแล้วคว้าแขนของอีกฝ่ายไว้
“รู้สึกไม่ค่อยดีน่ะค่ะ ขอตัวกลับก่อนนะคะ เสืออยู่กินข้าวกับเพื่อนเถอะ เดี๋ยวเราเคลียร์บิลให้” เสือนิ่วหน้าแล้วใช้หลังมือขึ้นแตะข้างแก้มและหน้าผากของปานเทพ
“ปวดหัวเหรอ? แต่มึงแทบไม่ได้กินอะไรเลยนะ” เสือถามด้วยความเป็ห่วง
“เสือยังสนใจเราด้วยเหรอคะ?” ปานเทพมองเสือด้วยแววตาแปลก ๆ แปลกมากเสียจนเสือไม่กล้าที่จะถามต่อ หรือเมื่อกี๊เขาจะเล่นแรงไป เสือหลุบตาลง
วินาทีต่อมา เมื่อปานเทพหันหลังให้เขา เสือกลับรู้สึกเหมือนหัวใจตกวูบลงไปอยู่ที่ปลายเท้า เขาไม่ชอบความรู้สึกกลวงโบ๋ที่ผุดขึ้นมาในอกแบบนี้เลย
---------------------------------
ในตอนแรกเสือคิดว่าปานเทพงอน ที่เขาชวนคนอื่นมากินข้าวโดยไม่ได้ขอปานเทพก่อน เพราะปานเทพเป็คนเลี้ยงอาหารมื้อนั้น แต่ผ่านไปวันหนึ่งก็แล้ว สองวันก็แล้ว ก็ยังติดต่อปานเทพไม่ได้ เสือก็ยิ่งกังวลใจ เขากับเพื่อน ๆ เคยไปตามปานเทพที่บ้านอยู่หลายครั้ง แต่พวกแม่บ้านก็ไม่มีใครรู้เลยว่าปานเทพออกไปไหน
พวกเสือมีเบอร์ ไลน์ และไอจีของปานเทพ เนื่องจากแลกเบอร์กันไว้ั้แ่วันแรก ก็จริง แต่่ที่ผ่านมากลับติดต่อไม่ได้ เสือไลน์ไปก็ไม่ตอบ
การหายตัวไปของปานเทพทำเอาเสือนั่งไม่ติด เขากระวนกระวายได้แต่เป็ห่วงปานเทพ ยิ่งเวลาออกไปเที่ยวกับพวกเพื่อน ๆ ในแก๊งแล้วไม่มีปานเทพไปด้วย มันอดรู้สึกเหงา ๆ โล่ง ๆ ไม่ได้
หลังจากที่ปานเทพหายไปได้เกือบสัปดาห์ ในวันหนึ่งขณะที่เสือกับเพื่อน ๆ กำลังนั่งกินข้าวเที่ยง เพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอดูหนังรอบบ่าย เขาก็เห็นว่ารูปในไอจีสตอรี่ของปานเทพมีการเคลื่อนไหว มันเป็รูปสะพานไม้สีขาวที่ดูคุ้นตา
“เห้ยพวกมึง ๆ พวกมึงดูหนังกันไปเลยนะ กูขอตัวก่อน” เสือลุกขึ้นจากที่นั่ง อาหารในจานแทบไม่ได้พร่องลงเลย เพราะเ้าตัวเองแต่เขี่ยเล่น
“แล้วมึงจะไปไหนวะนั่น!” ไอ้ต้นถาม
“เกาะสีชัง!” เสือสะพายกระเป๋าเป้ตัวเองได้ก็ออกวิ่งไปทันที
เอาจริง ๆ เสือเองก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำ ว่าการที่เขารีบลงเรือไปเกาะสีชังตอนนี้จะทำให้เจอกับปานเทพหรือไม่ เกาะสีชังก็ไม่ใช่เกาะเล็ก ๆ เลย แต่เขาไม่ชอบความรู้สึกกระวนกระวายของตัวเอง เวลาที่ไม่ได้เจอปานเทพมากกว่า
ดังนั้นเมื่อเสือออกมาจากท่าเรือได้ ที่แรกที่เขาไปตามหาปานเทพก็คือสะพานไม้อัษฎางค์ สะพานไม้สีขาวที่ทอดยาวลงไปในทะเล ปานเทพลงรูปไว้ในสตอรี่ แต่ตอนที่เสือไปถึงที่นั่น คนก็เริ่มเยอะแล้ว เนื่องจากนักท่องเที่ยวส่วนมาก มารอถ่ายรูปตอนพระอาทิตย์ตกดินที่นี่กัน
เสือเค้นสมองคิด... ปานเทพไม่ชอบที่ที่คนพลุกพล่าน หรือว่าจะหนีไปอยู่ที่อื่น?
เสือออกเดินวนดูรอบ ๆ พระจุฑาธุชราชฐาน เนื่องจากที่นี่เป็พระราชวังเดิมที่รัชกาลที่ 5 เคยใช้เป็ที่แปรพระราชฐานในฤดูร้อน แล้วปานเทพเองก็มีเชื้อสายเ้า น่าจะชอบที่สงบ ๆ แบบนี้
แล้วก็เป็อย่างที่เสือคิดจริง ๆ ทันทีที่เขาเดินผ่านศาลาไม้ทรงแปดเหลี่ยมที่ตั้งอยู่ริมทะเล ก็มองเห็นเด็กหนุ่มร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน กำลังนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ยาวสีแดงใต้ต้นลีลาวดี เด็กหนุ่มผมสีอ่อนคนนั้นกำลังก้ม ๆ เงย ๆ สเก็ตช์ภาพวิวทะเลเบื้องหน้าอยู่ โดยไม่ทันสังเกตว่ามีใครอีกคนเดินเข้ามา
“ขอนั่งด้วยได้ไหม?” เสือกำสายกระเป๋าสะพายของตัวเองแล้วเอ่ยถามออกไป
“เสือมาได้ยังไงคะ?” ปานเทพเงยหน้ามองเขาแล้วทำหน้าประหลาดใจ
เสือก้มลงหยิบดอกลีลาวดีสีขาวขึ้นจากเก้าอี้ จากนั้นก็นั่งลงข้าง ๆ ปานเทพ เสือหมุนดอกลีลาวดีในมือเล่น ก่อนจะค่อย ๆ หันไปจ้องใบหน้าด้านข้างของปานเทพ ที่ยังก้มหน้าก้มตาวาดรูปอยู่ แสงสีส้มยามเย็นฉาบไล้ใบหน้าลูกครึ่งหล่อเหลาของปานเทพจนดูเหมือนรูปสลัก ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกสบายตาสบายใจ
อาการกระวนกระวายร้อนรนเมื่อหลายวันก่อน คล้ายไม่เคยเกิดขึ้น หัวใจเขาก็สงบลงเพียงแค่ได้นั่งอยู่ข้าง ๆ ปานเทพ บางที... เสืออย่างเขาอาจจะติด (จั่นหับ*) ที่ชื่อว่าปานเทพ ไปแล้วก็ได้
...............................................
เสือติดจั่น
คือ อาการที่เดินงุ่นง่านไปมา หรือกระวนกระวาย
ส่วนจั่นหับ* คือ กรงที่มีประตูให้สัตว์เข้าไปได้ แต่ออกไม่ได้
-----------------------------------
To be con
แค่นี้ก็รู้แล้วแหละว่าใครเป็เสือตัวจริง
นามิ
236
