เครื่องบินเจทลำนั้นบินฝ่าไปในท่ามกลางอากาศเย็นเยือกของฤดูใบไม้ร่วงและขณะนี้ ส่วนหัวได้เริ่มลดลงช้าๆ ในมุมที่เที่ยงตรงเตรียมพร้อมที่จะร่อนลง เบื้องล่างคือเทือกเขาร็อคกี้ที่ปกคลุมด้วยป่าสนเขียวครึ้มมันเป็แผ่นดินแห่งป่าชัฏ แผ่นดินที่ไม่มีวันโรยราแต่ขณะเดียวกันก็ดํารงความสวยงามอันซ่อนเสน่ห์ลึกลับไว้ความกว้างใหญ่ไพศาลของแผ่นดินแห่งนี้นั้น ปราศจากขอบเขตอันจํากัดท้าทายในความเข้มแข็งของมนุษย์ทุกผู้ ขณะเดียวกันก็หยันเยาะต่อผู้อ่อนแอไม่เคยประหวั่นหรือสนใจไยดีในมนุษย์ทุกผู้ที่้าจะใช้อํานาจเหนือมัน
ณ แผ่นดินแห่งนี้ครั้งหนึ่งฝูงกวางเอลค์ได้ขึ้นมากินหญ้าอยู่บนทุ่งกว้างเหนือูเาสูงและบัดนี้วัวพันธุ์ผสมระหว่างเฮียร์ฝอร์ดกับแบล็ค-แองกัส กว่าห้าร้อยตัวกําลังเดินตามกันเป็ฝูงตัดผ่านท้องทุ่งสีเหลืองทองแห่งฤดูใบไม้ร่วงขนาบข้างอยู่ด้วยโคบาลที่คอยควบคุมฝูงของมันกว่าหกคน
ทางด้านขวานั้นสายน้ำแห่งแอสเพน โกลด์ทิ้งตัวกระแทกกระทั้นอยู่กับแก่งหินที่ลดหลั่นลงตามแนวลาดของูเาซอนเซาะเข้าไปในปราการสีเขียวเข้มของป่าสนและเอ่ออาบออกไปยังท้องทุ่งกว้างใต้โค้งครอบแห่งขอบฟ้า
แสงอาทิตย์สาดกระทบอยู่กับลําเครื่องบินเป็ประกายโอลด์ทอม แบนน่อน ทันเห็นแสงที่สว่างวาบจึงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าละความสนใจจากฝูงปศุสัตว์ที่กําลังถูกต้อนไปยังทุ่งหญ้าฤดูหนาวซึ่งอยู่ไม่ห่างจากสโตนครีก แรนช์ ลงชั่วคราว
หมวกปีกกว้างเก่าแก่ที่สวมอยู่บนศีรษะนั้นเป็สีน้ำตาลมันเก่าพอๆ กับใบหน้าในวัยแปดสิบสองที่ช่วยบังร่มเงาให้อยู่ฝ่ามือใหญ่โตกระชับอยู่กับปุ่มอานจุดกระสีน้ำตาลกระจายอยู่ทั้งบนหลังมือและตามเนื้อตัวและวันวัยที่ผ่านไปก็เปลี่ยนเรือนผมให้เป็สีเทาไปนานแล้ว
ดวงตาคู่ใหญ่ลุ่มลึกคู่นั้นซ่อนอยู่ใต้ขนคิ้วหยิกหย็องขณะนี้มันกําลังกวาดไปทั่วท้องฟ้าอันกระจ่างสดใสแห่งเดือนตุลาคมเพื่อมองหาที่มาของแสงแปลบปลาบสิ่งที่ปลุกให้เขาตื่นขึ้นจากการหวนรําลึกถึงความหลังเมื่อครั้งที่ต้อนปศุสัตว์แบบเดียวกันนี้เมื่อปีก่อนๆทันทีที่เขาเห็นเครื่องบินลำเพรียวงามที่พุ่งผ่านลงมาจากท้องฟ้าราวลูกธนูสันกรามก็นูนเด่นขึ้น
“แกเห็นไอ้พวกหน้าโง่นั่นมั่งหรือเปล่า”
โอลด์ทอมชี้มือไปทางเครื่องบินให้ลูกชายที่ชื่อทอม แบนน่อน เช่นเดียวกับเขาดูภาพที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้า
“อยากรู้นักว่า พวกมันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาถึงได้บินต่ำขนาดนั้นไอ้พวกนี้ล้วนแต่โง่เง่าเบาปัญญากันทั้งนั้น”
ทอม แบนน่อนมองตามมือพ่อพิจารณาเครื่องบินเจท ส่วนตัวลํานั้นด้วยสายตาครุ่นคิด ในวัยสามสิบหกรูปร่างหน้าตาของเขาราวเป็ภาพจําลองของผู้เป็พ่อในวัยหนุ่ม ใบหน้าแกร่งกร้าวราวหินผาเต็มไปด้วยริ้วรอยของคนที่ต่อสู้กับงานหนักมาตลอดใบหน้าที่อาจจะไม่หล่อเช่นผู้ชายสํารวยทั่วไปแต่กระนั้นผู้หญิงที่ได้พบก็ยังต้องมองซ้ำ คนที่รู้จักเขาจะเรียกเขาง่ายๆว่าแบนน่อนและเขาก็เป็เช่นนั้นมานับแต่วาระที่พ่อเห็นเขาเป็ครั้งแรกและเอ่ยปากออกมาว่า
“มันเป็แบนน่อนทั้งเนื้อตัวและสายเืทีเดียว”
เสียงพ่อกําลังเอ่ยออกมากึ่งเยาะหยันว่า
“พนันกันก็ได้ฉันว่าไอ้ปัญญาอ่อนคนไหนสักคนในฮอลลีวู้ดมันจะต้องบินชมวิวก่อนจะร่อนลงที่แอสเพนแกเชื่อไหมล่ะ”
ทันทีที่แบนน่อนมองเห็นเครื่องหมายของโอลิมปิกพิคเจอร์ ที่เขียนอยู่ข้างลําตัวเครื่องบินเขาก็พอจะรู้ว่าใครควรจะอยู่บนเครื่องบินลํานั้นบ้างแต่ไม่ยอมเสียเวลากับการสอดส่องให้รายละเอียดมากไปกว่านั้นเขาเหลือบตามองไปทางฝูงปศุสัตว์ที่แออัดกันอยู่เบื้องหน้าประตูรั้วที่เปิดกว้างดูเหมือนพวกมันจะได้ยินเสียงเครื่องยนต์เข้าบ้างแล้ว
“เน็ด...แฮงค์”
เขาะโเรียกโคบาลที่ขี่ม้าขนาบอยู่รอบนอก
“รีบตอนมันเข้าประตูก่อน เร็วเข้า”
เขาตวัดสายตามองไปทางด้านหลังของฝูงปศุสัตว์เพื่อหาลอร่าลูกสาววัยเก้าขวบ และก็พบว่าเ้าหล่อนนั่งอยู่บนหลังม้าที่รั้งท้ายทั้งศีรษะและ่ไหล่ส่ายไหวดีดนิ้วเป็จังหวะกับเสียงเพลงที่ผ่านมาทางซาวน์อะเบ๊าท์ท่าทางบอกให้รู้ว่ากําลังสนุกสนานอยู่กับเสียงเพลงในจังหวะร็อกจนไม่ได้ยินคําสั่งของเขา
แบนน่อนผิวปากเป็สัญญาณเตือนให้สุนัขสองตัวที่วิ่งขนาบข้างเ้าม้าด่างตัวที่ลูกสาวขี่อยู่และทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาณดังกล่าวเ้าสุนัขทั้งสองก็พุ่งตัวเข้าไล่ต้อนฝูงปศุสัตว์เป็พัลวันขณะที่แบนน่อนบังคับม้าให้วิ่งไล่ต้อนเ้าตัวที่ยังอ้อยอิ่งไม่ยอมเข้าประตูไปง่ายๆเขาไม่สนใจกับเสียงร้องราวจะทักท้วงของพวกมัน ขณะที่ส่งเสียงะโไล่บ่วงบาศที่ถืออยู่ในมือฟาดกับต้นขาอยู่เป็ระยะๆ
จากยอดเนินนั้นโอลด์ทอมจับตามองดูการทํางานของลูกชายกับพวกโคบาลอยู่รู้ดีว่าเสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มกึกก้องทําลายความเงียบอยู่นั้นไม่มีทางที่จะต้อนฝูงวัวให้เข้าสู่ทุ่งเลี้ยงสัตว์ได้ง่ายๆ ขณะนี้เครื่องบินเจทลํานั้นบินต่ำลงมามากจนเขาสามารถมองเห็นแว่นกันแดดสีดําที่นักบินสวมป้องกันแสงแดดและเห็นใบหน้าที่แนบอยู่ตรงช่องหน้าต่างได้ชัดถนัดตา
“เฮ้ย...ระวังอย่าให้แตกฝูงนะโว้ย...ระวังอย่าให้มันแตกฝูง”
เขาะโสั่งลูกชายแข่งกับเสียงเครื่องยนต์อยู่
เครื่องบินลํานั้นกระหึ่มผ่านไปโดยบินอยู่ในระดับสามร้อยฟุตเหนือไหล่เขากับฝูงปศุสัตว์เสียงเครื่องยนต์ที่กึกก้องประสมประสานอยู่กับเสียงร้องของฝูงวัวสร้างความสั่นสะท้านให้เกิดขึ้นทั้งในอากาศและพื้นดิน เ้าม้าสีแดงที่พ่อเฒ่าขี่อยู่ซึ่งไม่เคยหวั่นไหวกับเสียงใดๆ ทั้งสิ้นแต่ขณะนี้มันกําลังต่อต้านกับมือที่บังคับให้มันวิ่งโค้งเป็ครึ่งวงกลมหางชี้ด้วยความใ
ในความรู้สึกของโอลด์ทอมภาพของฝูงปศุสัตว์ที่แตกตื่นภาพของโคบาลที่ควบม้าไล่ต้อนล้วนแล้วแต่เป็ภาพแห่งความหลังเมื่อครั้งวัยเด็กทั้งสิ้นและกับภาพที่ผุดขึ้นในความทรงจําหลากหลายเหล่านี้ทําให้เขามีความรู้สึกราวกับได้กลับเป็หนุ่มขึ้นอีกครั้งจึงกระแทกโกลนบังคับม้าให้วิ่งไล่ตามปศุสัตว์ที่แตกฝูงไปในทันที
ไกลออกไปโอลด์ทอมมองเห็นหลานสาวที่กําลังบังคับม้าอย่างสุดความสามารถพยายามควบคุมเ้าม้าด่างของเ้าหล่อนที่กําลังตื่นใอยู่เขารู้สึกภาคภูมิใจในความสามารถของหลานสาวยิ่งนักเพราะนับแต่วันที่ลอร่าเริ่มสอนพูดสอนเดินเขาก็เริ่มสอนให้เธอรู้จักวิธีการขี่ม้าอย่างถูกต้องและฝึกฝนเพื่อความชํานิชํานาญแล้วลอร่าอาจจะนั่งอย่างตามสบายอยู่บนหลังม้าได้แต่ขณะเดียวกันก็จะต้องทรงตัวไว้ให้มั่นเตรียมพร้อมถ้าม้าที่เธอขี่อยู่จะเกิดเปลี่ยนแปลงความเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันขึ้นมา
และแล้วเขาก็เหลือบไปเห็นกําแพงป่านอนทึบทะมึนเข้ารู้ดีว่าถ้าวัวตัวใดตัวหนึ่งวิ่งเข้าไปในระหว่างหมู่ไม้แล้วมันจะกระจายตัวออกราวใบไม้ต้องสายลมอาจจะต้องใช้เวลาเป็วันหรือถึงสองวันกว่าที่จะไล่ต้อนพวกมันให้มารวมตัวกันได้อีก
“เฮ้ย...พยายามตอนมันให้ออกมาอยู่กลางทุ่งหญ้าไว้”
เขาะโสั่งเสียงหลง
“อย่าให้มันวิ่งเข้าป่าได้เชียวนา...”
แต่กับเสียงเครื่องยนต์ที่คำรนคำรามเสียงฝีเท้าปศุสัตว์ที่กระแทกพื้นดินอยู่สนั่นหวั่นไหวดูเหมือนจะไม่มีใครได้ยินเสียงะโสั่งนั้นแต่ถึงอย่างไรเขาก็มองเห็นอยู่ว่ามันไม่จําเป็เท่าไรนักเพราะแบนน่อนลูกชายของเขาก็มองเห็นเหตุการณ์เดียวกันนั้นอยู่จึงโผนม้าออกจัดการกับเ้าตัวจ่าฝูง ไล่ต้อนมันไว้ได้ก่อนที่มันจะทันวิ่งเข้าป่าสนไป
โอลด์ทอมจับตามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นอยู่มันก็เคยมีอยู่บ้างบางครั้งที่เขาจะต้องควบมาไล่ต้อนฝูงวัวด้วยตนเองแต่ทว่าวันเวลาอย่างนั้นได้ผ่านไปแล้วเขาจะไม่ต้องเหนื่อยยากเช่นที่เคยเป็มาอีก...
4K
