ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]

        หวงซื่อมองหลี่ชิงชิงแวบหนึ่งชีวิตของเทพเจ้าแห่งโชคลาภและหมอเทวดาในตระกูลหวังตรงหน้าผู้นี้ ผู้คนทั่วทั้งหมู่บ้านล้วนรู้กันดีนางเอ่ยในใจว่า แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้ทํางานหนัก แต่ก็ยังสามารถหาเงินได้มากมาย และยังตื่นมาทําซาลาเปากลางดึกทุกวันเจ้าที่เป็นครอบครัวของทหารประจำการก็ไม่ง่ายเลยมิใช่หรือ? ฮือเป็นภรรยาของทหารนั้นไม่ง่ายเลย

        หลี่ชิงชิงไม่รู้ว่าหวงซื่อมีความคิดต่างออกไปแล้วยังนึกถึงเรื่องของนางอีก หญิงสาวเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อก่อนงานในไร่นาที่บ้านล้วนเป็นท่านทำในภายหลังท่านทําต่อไปก็เป็นพอแล้วเจ้าค่ะ”

        หวงซื่อพยักหน้าสามีของนางมีสภาพเช่นนั้นแล้ว หากนางไม่ทำแล้วผู้ใดจะทำ จึงอดไม่ได้ที่จะร้องไห้เสียงดังแล้วเอ่ย“ชีวิตของข้าช่างขมขื่นนัก ข้ามันคนมีชีวิตที่ต้องทํางาน ข้ามันชีวิตอาภัพ”

        “อย่าร้องหยุด!” หลี่ชิงชิงจ้องหวงซื่อ เอ่ยเสียงสูงว่า “เมื่อก่อนท่านเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ยังเป็นเช่นนี้ ชีวิตของท่านไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง!”

        หวงซื่อชะงักไปครู่หนึ่งพอคิดดูก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ แต่นี่ไม่ถูกต้อง เปลี่ยนแปลงสิเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง นางร้องไห้พร้อมเอ่ยว่า “พ่อของลูกกลับมาจากกองทัพต่อไปเขาไม่ได้หาเงิน หาเงินให้ครอบครัวไม่ได้ แต่เขายังต้องกินข้าวที่บ้านยังต้องกินอาหารดีๆ เพื่อบำรุงร่างกาย ค่าใช้จ่ายในบ้านเพิ่มขึ้น... เหตุใดชีวิตข้าถึงได้ลําบากเพียงนี้หรือ?”

        ที่นางกล่าวออกมาล้วนเป็นความจริงในฐานะหญิงชาวบ้าน มีแม่สามีและบุตรสาวอายุน้อยที่ต้องเลี้ยงดู ปัญหาแรกก็คือเงิน เมื่อไม่มีเงินก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้

        เมื่อก่อนเจิ้งหยวนอยู่ในกองทัพไม่ต้องกินข้าวที่บ้าน และยังนำเงินหนึ่งก้อนมาให้ครอบครัวยามกลับมาเยี่ยมญาติในทุกปีแต่ยามนี้เจิ้งหยวนกลับมาแล้ว เขาต้องกินข้าวที่บ้าน ส่วนเงินหนึ่งก้อนของทุกปีนั้นไม่มีแล้ว

        เมื่อหวงซื่อนึกถึงชีวิตของตนเองในอนาคตก็รู้สึกว่าตัวนางขมกว่าหวงเหลียน [1] เสียอีก

        เจิ้งหยวนที่อยู่ในห้องนอนก็กำลังเช็ดน้ำตาเอ่ยกับหวังเฮ่าเขาไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง ด้วยกลัวว่าจะถูกเฝิงซื่อและบิดามารดาของหวงซื่อที่อยู่ในห้องโถงข้างๆได้ยิน เขาเอ่ยพร้อมเสียงสะอื้น “ข้าทำผิดต่อพวกนาง”

        หวังเฮ่าพยายามปลอบใจไม่หยุด“ท่านมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว อย่าได้คิดมาก ขอแค่ร่างกายหายดีแล้วค่อยหางานทํา ท่านยังอายุน้อยมีหลายสิ่งที่สามารถทําได้ บนใต้หล้านี้มีคนร่างกายพิการมากมายมิใช่ว่าล้วนมีชีวิตกันอย่างดีหรือขอรับ”

        เจิ้งหยวนได้ยินเสียงของหวงซื่อที่เอ่ยในลานบ้านก็อดพึมพําไม่ได้ว่า “มิสู้ข้าตายไปเสีย หากข้าตายนางก็สามารถพาฮวาฮวาไปแต่งงานใหม่ได้ ท่านแม่ของข้าก็ไม่ต้องมาเห็นข้าเป็นเช่นนี้...”

        หวังเฮ่าเกิดความหวาดหวั่นในใจเอ่ยด้วยใบหน้าเคร่งขรึมทันที “ท่านไม่อาจมีความคิดเช่นนี้! แม้แต่มดก็ยังรักชีวิตท่านยังสู้มดหนึ่งตัวไม่ได้หรือ?”

        เจิ้งหยวนร้องไห้เงียบๆ“แต่ข้าจะมีชีวิตอยู่อย่างไร?”

        หวังเฮ่าให้คำชี้แนะอย่างจริงใจ“ท่านดูเถิด อาการของท่านวันนี้ดีขึ้นกว่าเมื่อวาน วันนี้ก็ดีกว่าเมื่อวานพรุ่งนี้ก็ดีกว่าวันนี้ ต่อไปก็จะดีขึ้นในทุกๆ วัน เมื่อร่างกายของท่านหายดีแล้วก็สามารถทํางานเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหาเงินเลี้ยงตนเอง จนกระทั่งมีเงินเก็บมอบให้พี่สะใภ้”

        เจิ้งหยวนสะอึกสะอื้น“ข้าไร้แขนซ้ายแล้ว สามารถรับจ้างสิ่งใดได้ ผู้ใดจะจ้างข้าทำงาน?”

        “หากไม่มีคนจ้างท่านเช่นนั้นท่านก็ไปเป็นพ่อค้าหาบเร่ ท่านไปซื้อเข็ม ด้าย เกลือ ม่ายหยาถังและอื่นๆเดินขายตามตรอกซอกซอย จะมากจะน้อยก็ยังหาเงินได้” หวังเฮ่ากล่าวถึงตรงนี้ทันใดนั้นก็เกิดความคิดขึ้นมา “ท่านยังสามารถไปที่โรงรับจํานําใช้เงินซื้อเสื้อผ้าเก่าๆ จำนวนหนึ่ง แล้วนำไปขายตามหมู่บ้าน แต่ก่อนข้าเคยทํางานเป็นเสี่ยวเอ้อร์ที่โรงรับจํานํานานๆ ครั้งโรงรับจํานําจะขายเสื้อผ้าเก่าที่รับจํานําไว้จนขายไม่ออกในราคาถูก”

        เจิ้งหยวนตั้งใจฟังยิ่งอดเอ่ยถามไม่ได้ว่า “ข้าพูดไม่เก่ง จะทำการค้าได้หรือ”

        “ไม่มีผู้ใดทำการค้าเป็นตั้งแต่กำเนิดท่านค่อยๆ เรียนรู้ ค่อยๆ ทําก็เป็นแล้ว” หวังเฮ่าครุ่นคิด แล้วเอ่ย “ตอนแรกคงหาเงินได้ไม่มากแต่ว่าท่านเป็นคนซื่อสัตย์ เป็นพ่อค้าหาบเร่ได้ระยะหนึ่งแล้วชาวบ้านจากสิบลี้แปดหมู่บ้านรู้จักท่าน และรู้ว่าท่านไม่ใช่คนหลอกลวงก็จะมาซื้อของกับท่านบ่อยๆ การค้าของท่านก็จะดีขึ้นขอรับ”

        พ่อค้าหาบเร่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้ประการแรกคือต้องขยันเดิน หากอยากขายของได้รวดเร็ว ก็ต้องไปตามหมู่บ้านต่างๆ ต้องเดินอย่างน้อยวันละหลายสิบลี้ประการที่สองคือต้องมีเงินทุนในการซื้อสินค้า ประการสุดท้ายคือต้องมีเวลาว่าง

        ยามนี้ตามสภาพการณ์ของเจิ้งหยวนแล้วหวังเฮ่าสามารถคิดออกเพียงพ่อค้าหาบเร่เท่านั้น

        เจิ้งหยวนเป็นคนมีความคิดเรียบง่ายเขาเคารพเลื่อมใสหวังเฮ่าที่ฉลาดและรู้อักษรมาตลอดคำแนะนำที่หวังเฮ่าให้เขาในครั้งนี้ เขารู้สึกว่าดีมากจึงเห็นด้วยกับวิธีนี้แล้วยังคุยถึงเรื่องเงินทุนกับหวังเฮ่าอีกด้วย

        หวังเฮ่ายังเอ่ยอีกว่า“ท่านวางใจได้ ภรรยาของข้าบอกแล้วว่ายาที่ให้ท่านล้วนไม่เก็บเงินเงินที่ท่านนํากลับมาจากกองทัพ นอกจากเงินบางส่วนที่ต้องซื้อเนื้อมาบํารุงร่างกายก็ไม่ต้องจ่ายค่ายาเพิ่มแล้ว”

        แท้จริงแล้วซื้อเนื้อสัตว์ใช้เงินไม่มากแต่ยามีราคาแพงเกินไป อย่าว่าแต่ครอบครัวชาวนายากจนอย่างเจิ้งหยวน แม้แต่ครอบครัวตระกูลเล็กๆในอำเภอที่มีเงินอยู่บ้าง ก็ยังจ่ายค่ายาให้คนป่วยในบ้านที่ต้องกินยาอยู่ตลอดไม่ไหว

        หวังเฮ่าได้ความจากหลี่ชิงชิงก่อนจะมาว่าไม่เก็บเงินค่ายาของเจิ้งหยวน

        “ขอบคุณยิ่ง...”เจิ้งหยวนร้องไห้อีกครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ

        “ข้าจะเรียกพี่สะใภ้เข้ามาสนทนา”หวังเฮ่าตบไหล่ขวาของเจิ้งหยวนเบาๆ รอจนเขาเลิกร้องไห้แล้วจึงออกจากห้องนอนเห็นสตรีสองคนยืนอยู่ในลานบ้าน เงาด้านหลังร่างผอมสูงอรชรผู้นั้นก็คือหลี่ชิงชิงชายหนุ่มเอ่ยว่า “ชิงชิง เจ้าคุยกับพี่สะใภ้เป็นอย่างไรบ้าง?”

        หลี่ชิงชิงหมุนกายแล้วเดินมาหาเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ข้าออกความเห็นให้พี่สะใภ้แล้ว รอให้พี่ใหญ่เจิ้งสุขภาพดีขึ้นจึงหาอะไรให้พี่ใหญ่เจิ้งทํานั่นคือขายซาลาเปาของบ้านเรา สถานที่คือตำบลชิงอวี๋ที่พี่รองของข้าเคยขายมาก่อนรอให้พี่ใหญ่เจิ้งเก็บเงินได้จำนวนหนึ่ง ค่อยให้เขาซื้อของมาทําการค้าเอง”

        ก่อนหน้านี้คนในวงศ์ตระกูลเสนอกับตระกูลหวังว่าจะรับซื้อซาลาเปาจำนวนมากไปขายข้างนอก แต่ว่ามีคนเสนอมากเกินไปหากรับปากผู้นี้ไม่รับปากผู้นั้นก็จะทำให้ผู้คนเกิดความไม่พอใจดังนั้นตระกูลหวังจึงไม่รับปาก โดยอ้างว่าทําซาลาเปาจำนวนมากขนาดนั้นไม่ไหว

        ครั้งนี้หลี่ชิงชิงเห็นว่าตระกูลเจิ้งลำบากเกินไปจึงยื่นมือเข้ามาช่วยสักแรง แต่หลี่ชิงชิงไม่ได้จะให้เจิ้งหยวนขายซาลาเปาในระยะยาวเพียงให้เขาขายหนึ่งถึงสองปี พอเขามีเงินและเรียนรู้การทำการค้าเป็นแล้วก็ให้เขารับซื้อสินค้าอื่นมาขาย ไม่ต้องขายซาลาเปาอีกต่อไป

        หวงซื่อมิใช่คนโง่เขลาและได้ยินมาว่าคนในวงศ์ตระกูลอยากขายซาลาเปาของครอบครัวตระกูลหวังแต่ไม่สําเร็จนางคุกเข่าลงเสียงดังตุ้บพลางโขกศีรษะสามครั้งไปทางหวังเฮ่าสามีภรรยา และเอ่ยด้วยความซาบซึ้งใจยิ่งนัก“พวกเจ้าเป็นผู้มีพระคุณอันใหญ่หลวงของครอบครัวข้า บุญคุณของพวกเจ้า พวกข้าจะจดจําไปชั่วชีวิต!”

        “พี่สะใภ้รีบลุกขึ้นเถิด”หลี่ชิงชิงเพิ่งจะประคองหวงซื่อขึ้นมา ก็เห็นเฝิงซื่อวิ่งออกมาจากห้องโถงหลักเฝิงซื่อคุกเข่าลงพร้อมโขกศีรษะอยู่ข้างๆ หวงซื่อ

        “พวกเจ้าช่วยชีวิตบุตรชายข้าเอาไว้และยังหาหนทางรอดให้ พวกเจ้าเป็นคนดีที่ยายแก่อย่างข้าได้พบเจอในชีวิตนี้หากชีวิตนี้ข้ามิอาจตอบแทนบุญคุณพวกเจ้าได้ ก็จะขอตอบแทนในชาติหน้า”เฝิงซื่อร้องไห้อย่างหนัก หลังจากถูกหวังเฮ่าประคองขึ้นมานางยังเรียกเจิ้งฮวาออกมา ให้เด็กน้อยโขกศีรษะให้หวังเฮ่าสามีภรรยา

        บิดามารดาของหวงซื่อล้วนเป็นชาวบ้านที่ซื่อตรงและพูดไม่เก่งพวกเขากำลังจะคุกเข่าตาม ทว่าถูกหวังเฮ่าห้ามเอาไว้

        “ข้ากับพี่ใหญ่เจิ้งเป็นสหายกันมาตั้งแต่ยังเด็กและยังไปเป็นทหารในกองทัพด้วยกัน เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายพี่ใหญ่เจิ้งเกิดเรื่องเช่นนี้ ข้ากับภรรยารู้สึกว่าไม่อาจนิ่งดูดายได้”หวังเฮ่ากล่าวจากใจจริง และเขาก็ทําจริงๆ

        ---------------------------------------------------

        เชิงอรรถ

        [1] หวงเหลียน (黄连) หมายถึง หนึ่งในสมุนไพรแห้ง ที่มีฤทธิ์เย็นและขมที่สุดในทางการแพทย์แผนจีนออกฤทธิ์ตามเส้นลมปราณของหัวใจ ลำไส้ใหญ่ ตับ กระเพาะอาหาร