ผมชื่อ ปริศนาเป็ ฮันเตอร์แรงค์ E ใครๆก็เรียกผมว่า บุรุษราตรี เพราะผมชอบลงนิยายตอนเที่ยงคืน มันเป็ความสุขของผม จนกระทั่งวันหนึ่ง ความเหน็บหนาวก็มาเยือน ทำให้ผมต้องเลิกอาชีพฮันเตอร์
ประเทศไทย ปี3028 นครเหนือฟ้า เมืองหลวงใหม่ของไทย
" นี่ ปริศนา หลังจากเราลงดันเจี้ยนวันนี้แล้ว เราไปเดทกันนะ " ชาล็อต ฮันเตอร์สายรักษา คลาส C กล่าว เธอเป็แฟนผมเอง พวกเราเพิ่งสารภาพรักกันเมื่อ1วันที่แล้ว
" อืม " ผมตอบตกลงกับเธอ แต่ผมไม่รุ้เลยว่า เบื้องหน้าของผม นรกกำลังรอเราอยู่
30 นาทีต่อมา กลุ่มของพวกเราก็ลงไปในดันเจี้ยน โดยไม่ได้เตรียมพร้อมอะไร ไม่ได้กินบัฟอาหาร และไม่สวมเครื่องป้องกัน เพราะมันเป็แค่ดันเจี้ยน แรงค์E เท่านั้น
ฉัวะ!!! เสียงดาบ เกเฮียว หัวหน้ากลุ่มได้สังหาร บอสมอนสเตอร์ประจำดันเจี้ยนนี้ และมันได้ดรอปกล่องสีดำปริศนาลงมา ตอนแรกเขาดีใจมาก เพราะวันนี้ค่าชื่อเสียงคูณสอง แถมยังได้ไอเทมแปลกๆอีก แต่ในไม่ช้าเขาก็พบว่ามันเป็แค่ขยะ
" ขยะ ขยะทั้งนั้น " เกเฮียวะโ และโยนกล่องทิ้ง เป็วินาทีเดียวกับที่หัวของเขาขาดกระเด็น จากบอสมอนสเตอร์รูปตั๊กแตนที่อยู่ๆก็ปรากฏตัวออกมา
กริ๊ดดดดดดดดดดด เสียงร้องกริ๊ด ของสหายฮันเตอร์คนอื่นไม่นานก็ดังขึ้น เพียงชั่วพริบตา บอสตั๊กแตนก็ได้สังหารสหายฮันเตอร์ของผม ตายมากกว่า 17ศพ จนเหลือ แค่ผม กับชาล็อต และรองหัวหน้า ฮาคิน
" หนีไป ชาล๊อต ชั้นจะถ่วงเวลาให้เอง " ผมะโออกไปเพื่อจะช่วยหญิงสาวคนรัก แต่สิ่งที่ผมนึกไม่ถึงก็คือ ฮาคิน รองหัวหน้ากลุ่มถึงกับผลักผมให้ไปเป็เครื่องสังเวย บอสอสูรตั๊กแตน แล้วตัวเองก็รีบวิ่งหนีไป
" ไม่นะ " ชาล็อตร้องไห้และปิดตาลง เป็วินาทีที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเธอ เพราะเธอไม่อยากเห็นฉากหัวผมหลุดขาดกระเด็น
และในนาทีวิกฤตินั้นเอง
ฉัวะ!!! เสียงฟันหัวของบอสมอนสเตอร์ตั๊กแตนจนขาดเป็สองท่อน เป็เสียงดาบจากมือของพี่ชายผมเอง เขาเป็ฮันเตอร์แรงค์ S ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก แต่เมื่อ 4ปีก่อน เขากลับป่วยเป็โรค popu sun(โรคร้ายอาการคล้ายโรคมะเร็ง แต่รุนแรงกว่ามาก พบในหมู่ฮันเตอร์แรงค์สูง) และชีวิตของเขาคงอยู่ได้ไม่นาน
" พี่ ฮะ " ผมพูดเสียงสั่น เมื่อมองดูแผ่นหลังของพี่
" แค่ก แค่ก ไม่เป็ไรนะ ปริศนา " วิบูลย์ พี่ชายของผมกล่าว
" ผมไม่เป็ไร " ผมกล่าวทั้งน้ำตาแล้วโผเข้ากอดพี่ แล้วกล่าวต่อ
" ผมรู้ว่าพี่ไม่เคยกลัวอะไร "
วิบูลย์ ฮันเตอร์แรงค์S ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก หันมาลูบหัวน้องชาย แล้วกล่าวว่า
" แต่วันนี้พี่กลัว พี่กลัวว่าจะสูญเสียน้องไป "
พวกเราสองพี่น้องกอดกันอยู่อย่างนั้นจนตำรวจมา แล้วเคลียศพในดันเจี้ยนออกไป
หลังจากนั้น 2 ชั่วโมง ผมก็เดินเล่นและเหม่อมองคิดอะไรคนเดียว พร้อมรู้สึกถึงบางสิ่งที่อยู่ๆก็มาอยู่ในกระเป๋าผม เ้ากล่องสีดำปริศนา ที่ เกเฮียว หัวหน้าของผมเก็บได้ แต่ผมไม่ได้คิดอะไรจึงเก็บมันใส่กระเป๋าไว้เหมือนเดิม และเดินไปในย่านเกมส์เซนเตอร์
ที่นั่น กำลังจะมีการแข่งขัน ชิงถ้วยรางวัลใหญ่พร้อมเงินสดมูลค่า 3แสนบาท เพียงแค่ผุ้เล่นทีมใดสามารถล้ม ทีมแชมป์ได้เพียงแค่คนเดียว
" พี่ชายลองลงแข่งมะ " มูระ สาวน้อยหน้าหมวย ที่นั่งประจำที่อยู่ อยู่ๆก็ออกปากชวน
เนื่องจากอยากจะคลายเครียดจากประสบการณ์เฉียดตายเมื่อตอนเย็น ผมเลยลองลงไปเล่นดู มันเป็เกมส์ ชื่อว่า popu nightmare
ผมกดมั่วๆ และเลือก ตัวละครตัวหนึ่ง ที่ดูคลาสสิค ผมสีขาว มันเป็ เมอปืนยาว ชื่อ จอร์จ เทียร์
" เฮ้ยๆ เอ็งเล่น จอร์จ เทียร์เหรอ ตลกว่ะ " คนในเกตไอดีคนหนึ่งร้องทักมา
" ถ้าจะเล่นตัวนี้ ต้องอัพสกิล ยิงนัดเดียวk.o.นะ " คนอีกคนในเกตไอดีกล่าว แต่ผมไม่สนใจหรอก ผมตอบแบบกวนตีนกลับไป เพราะอารมณ์กำลังฉุนเฉียว
" ไม่ได้อัพ "
" "..." " ทุกคนในเกมส์ อีก 4คนถึงกับนิ่งอึ้ง
" แกกำลังจะทำให้ทีมแพ้ไอ้สวะ " คนในเกตไอดี ยังคงบ่น
" เห็นทีพวกเราคงต้องช่วยกัน 4คนแล้วละนะ " มูระสาวน้อยหน้าหมวยกล่าว
แต่ทุกอย่างไม่อาจแก้ได้อีกแล้ว เพราะเกมส์เริ่มแล้ว
เนื่องจากผมไม่เคยเล่นเกมส์นี้มาก่อนเลย ผมเลยออกตัวออกจากฐานและมุ่งสู่ป่าโดยไม่ได้ซื้ออะไรเลย ก่อนครีปชุดแรกจะมา
ในขณะนั้นเอง รีเวีย แอนนา หนึ่งในสมาชิกทีมแชมป์ ก็แอบสังเกตเห็น ผมกำลังวิ่งเข้าไปหลบในป่า เพราะเธอแอบโกง ใช้โปรมองทั้งสนาม
" ขอชั้นไปทำ เฟิร์สบลัดหน่อยนะ ลูกพี่ " รีเวีย กล่าว แล้วไม่รอให้สมาชิกทีมอนุญาติ เธอ เคลื่อน นักนู อาเจน มุ่งสู่ป่าที่ผมอยู่ในทันที และในทันทีที่เธอพบเป้าหมาย เธอก็ใช้ท่าอันติอันรุนแรงยิงถล่มเข้าไปในป่า
เนื่องจากเซ้นต์ของการเป็ฮันเตอร์มานาน ผมสามารถหลบท่าอันติของเธอ ได้อย่างฉิวเฉียด
"เกือบแล้วโว้ย " ผมะโ แล้วหันปืนไปยิงใส่ นักนู อาเจน
ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!! เสียงปืนยิงสามนัดซ้อน ทำเอา นักนู อาเจน กระเด็นขึ้นไปติดบนต้นไม้
" เฮ้ย นั่น รีเวีย กำลังจะถูกฆ่า " ผู้คนทั้งสนามร้องะโ
" นั่นมันบัคในเกมส์นี่หว่า กูก็เคยขึ้นไปติดตรงนั้น " ผู้ชมอีกคนหนึ่งกล่าว
ในขณะที่ กระทู้กำลังเผ็ดร้อน ผมก็ดีใจมากเตรียมยิงปืนเผด็จศึก แต่ รีเวีย ก็สมกับเป็เกมส์เมอร์อาชีพ เธอเปลี่ยนธนูชุดใหม่ในทันที และยิงสวนกลับมาในวินาทีที่ผมยิงลูกปืนออกไป
" เฟิร์สบลัด " เสียงประกาศดังกระหึ่ม ตัวละคร จอร์จ ของผม กับ นักนู อาเจน ของรีเวีย ตายพร้อมกัน
" เฮ้ย มันฆ่า สมาชิกทีมแชมป์ได้ " คนในเกตไอดีร้องะโดีใจ แม้แต่ มูระ สาวน้อยหน้าหมวยก็อดพิมพ์ชื่นชมไม่ได้ แล้วเกมส์ก็จบลงหลังจากนั้นเพียง 5นาที ด้วยการที่ทีมของผมแพ้ ตายหมดเลย 5คน แต่กฏของเกมส์คือถ้าสามารถฆ่าสมาชิกทีมแชมป์ได้แม้คนเดียว ก็จะได้รับรางวัล
แล้วผมก็ได้เงินส่วนแบ่งมา 4หมื่นบาท หลังหักค่าใช้จ่าย พร้อมรอยจูบจากสาวน้อย มูระ ตอนนั้นเองผมก็เริ่มเห็นแสงสว่าง ใช่แล้ว ผมจะเลิกอาชีพฮันเตอร์ที่ต้องเสี่ยงอันตราย หันกลับมาเล่นเกมส์ดีกว่า
และนี่คือจุดพลิกผันของผมที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตไปตลอดกาล
************************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป