ผู้เล่นคนสุดท้ายแห่งหอคอยล่มสลาย

ตอนที่ 63
A World Without Kings

ฟ้าวววววววววว!!!

ร่างของจางฟานร่วงผ่านชั้นบรรยากาศของโลกอย่างรวดเร็ว เปลวไฟสีแดงลุกไหม้รอบตัวจากแรงเสียดทานกับอากาศ

แต่ครั้งนี้—

ไม่มี King Authority

ไม่มีบัลลังก์แห่ง Abyss

ไม่มีพลังระดับจักรวาลคอยค้ำจุนเขาอีกแล้ว

ตอนนี้—

เขาเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งจริงๆ

ติ๊ง!

[All Throne Connections :
Disconnected]

[Abyss Authority :
d]

[Status :
Human]

ข้อความสุดท้ายของระบบค่อยๆ ดับลง

พร้อมกับที่ “ระบบ” ทั้งหมดหายไปจากโลก

ไม่มีหน้าต่างสถานะ

ไม่มีแรงค์

ไม่มีสกิลจาก Abyss อีกต่อไป

โลก—

กลับมาเป็นของมนุษย์อย่างสมบูรณ์

กลางท้องฟ้ายามค่ำคืน—

โม๋เฉินกำลังพุ่งขึ้นไปเต็มความเร็ว วงเวทแห่งความตายหลายชั้นหมุนรอบตัว

“จางฟาน!”

Necromancer หนุ่มกัดฟันแน่น

แม้พลังของเขาจะลดลงหลังระบบสลาย—

แต่เขายังฝืนใช้เวทสุดท้าย

ฟ้าวววววว!!!

โซ่วิญญาณพุ่งออกไปพันร่างจางฟาน ก่อนลดความเร็วลงอย่างรุนแรง

ตูมมมมมม!!!

ทั้งสองตกกระแทกลงบนซากตึกแห่งหนึ่งกลางกรุงเทพฯ ที่พังทลาย

ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย

ความเงียบปกคลุม

หลินเสวี่ยที่วิ่งตามมาทีหลังรีบพุ่งเข้าไปทันที

“…จางฟาน!”

เธอทรุดลงข้างร่างชายหนุ่มด้วยมือที่สั่น

จางฟานนอนนิ่งอยู่ท่ามกลางเศษซาก

ดวงตาสีทองหายไปแล้ว

เหลือเพียงดวงตาสีดำธรรมดา

ลมหายใจอ่อนแอ

ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

เหมือนคนที่เพิ่งผ่านสงครามมาทั้งชีวิต

หลินเสวี่ยกัดฟันแน่น น้ำตาไหลลงแก้ม

“…ตื่นสิ”

“…นายสัญญาว่าจะกลับมานี่”

ลมกลางคืนพัดผ่านเงียบๆ

ก่อนจางฟานจะขยับนิ้วเล็กน้อย

จากนั้น—

เขาก็ค่อยๆ ลืมตา

ดวงตาสีดำธรรมดาสะท้อนใบหน้าที่กำลังร้องไห้ของหญิงสาว

และเป็นครั้งแรกในเวลานาน—

เขารู้สึกถึง “หัวใจ” ของตัวเองอีกครั้ง

จางฟานยิ้มบางๆ

“…ยังร้องไห้เก่งเหมือนเดิมเลยนะ”

ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น—

หลินเสวี่ยก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม

เธอกอดเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีก

โม๋เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถอนหายใจยาว ก่อนนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง

“…เกือบไม่ได้กลับมาแล้วไหมล่ะ”

จางฟานหัวเราะเบาๆ

เสียงหัวเราะธรรมดา

ไม่ใช่เสียงของราชัน

ไม่ใช่เสียงของ Abyss

แต่เป็นเสียงของ “จางฟาน”

จริงๆ

เหนือท้องฟ้า—

รอยแยกทั้งหมดหายไปแล้ว

ดวงดาวกลับมาส่องแสงอีกครั้ง

โลกที่เคยเต็มไปด้วยสงครามและความสิ้นหวัง…

กำลังเงียบสงบ

เซเรน่าค่อยๆ เดินเข้ามาช้าๆ

หญิงสาวมองจางฟานนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนถามเบาๆ

“…ท่านยังจำทุกอย่างได้ไหม”

จางฟานเงียบไปชั่วครู่

ภาพมากมายยังอยู่ในหัวเขา

ราชันในอดีต

Overseer

สงครามแห่งจักรวาล

แต่ความรู้สึกหนักอึ้งเหล่านั้น—

ค่อยๆ ห่างออกไปแล้ว

เขาพยักหน้าเบาๆ

“…จำได้”

“…แต่ตอนนี้มันเหมือนฝันมากกว่า”

เซเรน่าหลับตาช้าๆ

ก่อนยิ้มเป็นครั้งแรก

“…ดีแล้ว”

เพราะถ้าจางฟานยังคงเป็นแบบราชันแห่ง Abyss—

เขาคงไม่มีวันมีความสุขได้อีก

ทันใดนั้น—

เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากไกลๆ

ผู้รอดชีวิตจำนวนมากเริ่มออกมาจากที่หลบภัย ผู้คนมองท้องฟ้าที่กลับมาปกติด้วยสีหน้าทั้งตกใจและดีใจ

บางคนร้องไห้

บางคนหัวเราะ

บางคนเพียงคุกเข่าลงกับพื้น

สงครามที่ยาวนาน—

จบลงแล้วจริงๆ

ในอีกด้านของโลก—

พลัง Abyss ที่เคยปั่นป่วนกำลังหลอมรวมกับธรรมชาติอย่างช้าๆ

ผู้คนบางส่วนเริ่มค้นพบว่าตัวเองยังใช้ “พลัง” ได้อยู่

แต่ครั้งนี้—

มันไม่ใช่พลังที่กลืนกินชีวิต

มันตอบสนองต่อ “เจตจำนง”

โลกกำลังเข้าสู่ยุคใหม่

ยุคที่ไม่มีราชัน

ไม่มีผู้ปกครองเหนือทุกสิ่ง

ทุกคนต้องกำหนดเส้นทางของตัวเอง

ทันใดนั้น—

โม๋เฉินก็ลุกขึ้น

“…แล้วต่อจากนี้ล่ะ”

จางฟานหรี่ตามองท้องฟ้า

จักรวาลยังคงกว้างใหญ่

Overseer บางส่วนอาจยังมีอยู่

โลกอื่นอาจยังต้องการความช่วยเหลือ

แต่ตอนนี้—

อย่างน้อยโลกใบนี้ก็มีโอกาสเลือกอนาคตเองแล้ว

เขายิ้มบางๆ

“…ต่อจากนี้”

“…ฉันขอนอนก่อน”

ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ

ก่อนทุกคนจะหัวเราะออกมา

แม้แต่โม๋เฉินยังส่ายหน้า

“…สมกับนายจริงๆ”

ลมเย็นพัดผ่านซากเมืองที่เริ่มสงบ

ดวงดาวส่องแสงเหนือท้องฟ้า

และเป็นครั้งแรกหลังผ่านวันสิ้นโลก—

จางฟานสามารถหลับตาลงได้โดยไม่ต้องแบกรับจักรวาลทั้งใบไว้อีกต่อไป