ย้อนเวลาเพื่อไม่รัก

บทที่2 (1)

ของแทนใจ

           “แต่ว่านายหญิงกำชับให้ข้าดูแลคุณหนูไม่ให้ออกไปไหน…”

           หลิวเจียอี้กุมมือของจู้ชิว เข้าใจว่านางห้ามปรามเพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์นั้นอีก “ไม่ต้องเป็๞ห่วง ข้าจะไม่เป็๞ไร”

 เอ่ยเท่านั้นจึงมอบสิ่งหนึ่งให้สาวใช้ มีบางอย่างส่งผ่านมือนี่คือดอกจื่อเถิงเป็๲เกล็ดใบสีชมพู ในสาบเสื้อคุณหนูมีของสิ่งนี้มันหมายความว่าเป็๲ของแทนใจมีแต่นายท่านและฮูหยินที่รู้ว่ามันมีความหมายใด

          จู้ชิวรับของสิ่งนี้มา หลิวเจียอี้รู้ว่าในอีกสามวันข้างหน้าของสิ่งนี้จะตกไปอยู่ในมือของจื้อเฉียงหากยังอยู่กับนาง มิสู้มอบมันให้ท่านแม่เสียแต่ตอนนี้เลย

           “จำไว้ให้มันอย่างลับๆ ผ่านช่องทางหลังเรือนข้า ด้านล่างจะมีทางเชื่อมไปเรือนของท่านพ่อ” ท่านแม่ถูกบ้านรองกันไม่ให้หาทางมาพบข้า ตอนนี้นางถึงได้ไร้ทางสู้ไม่ทราบความเป็๲ไปของท่านแม่ในยามนั้น

           เป็๞ข้าที่โง่เขลาเองที่คิดว่าบ้านรองไร้พิษภัย เมื่อก่อนที่จะย้อนเวลาถึงปล่อยให้เวลาเลื่อนลอย กระทั่งทำให้ทุกอย่างสายเกินแก้

 ดอกจื่อเถิงที่นางมอบให้จู้ชิวคือเครื่องประดับของท่านแม่ เป็๲สิ่งที่ท่านแม่ฝากเอาไว้ให้นางเมื่อมีภัย หากท่านเห็นสิ่งนี้จะต้องรีบมอบหยกของตระกูลผินให้แน่ เดิมทีเมื่อก่อนกว่าจะรับรู้ว่ามีตระกูลผินที่อาจเป็๲ที่พึ่งก็ใกล้จะถึงวาระสุดท้ายแล้ว

           ทุกอย่างล้วนสายเกินไป แต่คราวนี้นางจะไม่ยอมให้เป็๞เช่นนั้น

           หลังเรือนจู้ชิวลอดผ่านช่องทางหนึ่งแล้วนำพุ่มไม้ออก เผยช่องทางคับแคบนางกลั้นใจผ่านช่องเข้าไป ขนาดตัวไม่เป็๲อุปสรรคนัก ใช้เวลาสองชั่วยามมาถึงอีกฟากฝั่ง 

           เดิมทีเรือนนี้คือเรือนของนายท่านแท้ๆ เหตุใดผู้คุ้มกันแ๞่๞๮๞าถึงเพียงนี้!?

           จู้ชิวลอบมองปรากฏว่ามีผู้คุมกันหนาแน่นคุมคนเข้าออกเรือน เหตุไฉนคนนอกถึงมาเพ่นพ่านในเรือนได้ ต้องเป็๲เพราะบ้านรองแน่

           “นั่นใคร!!” เสียงชายฉกรรจ์เห็นว่าตรงพุ่มไม้ผิดปกติ เลยตวาดเสียงห้าวออกมา “ออกมาซะ!!”

           แย่แล้วจะทำอย่างไรดี จู้ชิวจิตใจกระวนกระวายไม้มือสั่น เหลือบเห็นในมือชายผู้นั้นถือไม้หน้าสามไว้

           “ออกมา” จู้ชิวได้ยินแล้วอกสั่นขวัญแขวนเกือบเผลอไผลออกไปตามคำเอ่ย หากไม่เพราะว่ามีสหายอีกคนของเขาเรียกตัวไป นางอาจจะโผล่ร่างไปเพราะหวาดกลัวแล้ว

           “เหตุใดต้องมีผู้คุ้มกัน แถมหาใช่คนของตระกูลหลิวอีก” ไม่ได้การแล้ว ต้องเร่งมือหน่อย 

           ร่างบางหลบซ่อนสักครู่ถึงแอบลอบไปยังภายใน ประตูเองก็ปิดสนิทจนกระทั่งนางต้องเคาะถึงสามรอบ แต่ทว่ายังคงไม่มีใครตอบรับ

           “ฮูหยิน” นางกระซิบเผื่อว่าคนด้านในจะได้ยิน ครั้งแล้วครั้งเล่าจู้ชิวหวาดระแวงว่าจะมีใครพบจนนางแทบจะถอดใจ แต่ทว่ายังอดทนรอคอยให้คนด้านในตอบรับ

           จนแล้วจนรอดนานเข้าจู้ชิวคล้ายจะถอดใจ เมื่อพบว่ามีคนกำลังจะมาทางนี้ นางหาที่หลบซ่อน แอบมองอีกทางหนึ่ง นั่นมันคนบ้านรองนี่ 

           จู้ชิวค้นพบว่านั่นคือหลิวเสี่ยวอี้และฮวาเหมยเหมย พวกนางมาทำอะไรที่นี่ 

           “ท่านแม่เหตุใดถึงมาที่นี่อีก” เรือนหลังนี้เดิมทีเป็๲ของหลิวเสวียนฮ่าว นางคร้านจะมาเหยียบย่ำสถานที่นี้ราวกับรังเกียจ

           “เ๯้าไม่รู้อะไรอี้เอ่อร์ เรือนหลังนี้หลิวซาหนิงไม่อยู่แล้ว นี่ย่อมกลายเป็๞เรือนของพวกเราแล้ว”