[ธารา + ไม้]
[ไม้]
เมื่อเ้าหน้าที่ตำรวจเดินออกจากห้องสอบสวนกันหมดแล้วผมก็หันกลับมาจ้องหน้าธารา ซึ่งเขาก็ส่งสายตาคมมาฟาดฟันผมอยู่ก่อนแล้วและผมก็รู้ดีกว่าเขากำลังจงใจก่อกวนเ้าหน้าที่ให้ปั่นป่วนแต่ผมเลือกที่จะไม่พูดถึงเื่นั้น เพราะถึงผมพูดไปเขาก็คงจะหาข้ออ้างออกตัวอีกจนไดดังนั้นผมจึงเลือกที่จะพูดเฉพาะในส่วนของคดีขับรถชนร้านค้าเท่านั้น
และผมก็พูดธาราออกไปอย่างใจเย็นว่า
"คุณก่อเหตุขับรถชนร้านค้าพังเสียหายไปทั้งหมดสิบแปดหลังและมีมูลค่าความเสียหายหลายล้านบาท แต่ผู้เสียหาย้าให้คุณชดใช้ค่าเสียหายรวมทั้งสิ้นสิบแปดล้านบาทนั่นแสดงว่าคุณต้องชดใช้ค่าเสียหายจำนวนหนึ่งล้านบาทต่อความเสียหายของร้านค้าหนึ่งหลังผมเลยอยากรู้ว่าที่คุณทำไปทั้งหมดเนี่ยคุณตั้งใจก่อเหตุด้วยความคึกคะนองหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์ครับ"
ธาราจ้องหน้าของผมนิ่งอย่างท้าทายก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มร้ายออกมาเล็กน้อยก่อน พร้อมกับตอบผมกลับมาอย่างมีชั้นเชิงว่า
"ฮึ! ผมไม่ได้ตั้งใจครับ ผมเป็คนดีแต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็อุบัติเหตุครับผู้กอง"
ธารายกยิ้มเ้าเล่ห์และยังคงนั่งแกว่งเท้าไปมาแบบเท่ ๆ อย่างกับว่าเขาคือผู้บริสุทธิ์
"คุณก็รู้ว่าเรามีหลักฐานจากกล้องวงจรปิดในขณะที่คุณขับรถชนร้านค้าโดยการไตร่ตรองไว้ก่อนและคุณก็มีสติดี คุณไม่ได้เมา แล้วแบบนี้คุณจะอธิบายว่ามันเป็อุบัติเหตุยังไงครับ?"
ธาราจ้องมองผมนิ่งเหมือนเคยแล้วเขาก็ระบายยิ้มร้ายส่งให้กับผมอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะตอบผมกลับมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ
"ผมไม่ได้ไตร่ตรองไว้ก่อนผมไม่ได้เมา แต่ผมไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ ก็เลยทำให้ผมขับรถชนร้านค้าครับ"
"ทำไมคุณถึงบอกว่าคุณไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่คุณช่วยอธิบายให้ละเอียดกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ? "
ผมสอบสวนธารากลับไปอย่างไม่เข้าใจความหมายของคำว่า...ไม่มีสติที่เขาใช้อ้าง
"ที่ผมไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่เพราะผมเพิ่งจะหายป่วยครับผมเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาลเมื่อเช้านี้เองครับและผมก็ทำกระเป๋าสตางค์ของผมหล่นหายไปบริเวณหน้า สน.ผมก็เลยต้องขับรถวนไปมาเพื่อตามหากระเป๋าสตางค์ของผมที่บริเวณนี้ จนทำให้เกิดเหตุการณ์เศร้าสลดแบบนี้ล่ะครับ"
ธารายังคงแถต่อไปโดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรและจากการสังเกตเบื้องต้นผมก็รู้แล้วว่าธาราจงใจยั่วโมโหผมเขาจงใจพูดจากวนประสาทผมเล่น เขาจงใจก่อเหตุ เขากำลังเล่นาประสาทกับผมอยู่เพราะเท่าที่ดูแล้วอาการป่วยของเขาดีขึ้นมากจนดูไม่ออกเลยว่า เมื่อวานเขาเพิ่งเป็ลมอยู่หน้าบ้านของผม
ตอนนี้ผมไม่คิดที่จะสอบปากคำธาราอีกต่อไปแล้วแต่ผมรีบสรุปคดีออกไปเลยอย่างไม่รีรอให้เสียเวลาอีกต่อไปว่า
"ความเสียหายในครั้งนี้...ผู้เสียหาย้าให้คุณชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดแล้วก็จบคดีไปเพราะผู้เสียหายไม่ได้ติดใจเอาความอะไรนอกจากให้คุณชดใช้ค่าเสียหายให้กับพวกเขาเท่านั้น ผมจึงอยากให้คุณช่วยเซ็นรับทราบในเอกสารตรงหน้านี้แล้วก็จัดการชำระค่าเสียหายให้กับคู่กรณีของคุณให้เรียบร้อยภายในวันนี้หลังจากนั้นผมก็จะปล่อยให้คุณเป็อิสระครับ"
ผมพูดยื่นเอกสารพร้อมปากกาไปวางไว้บนโต๊ะด้านหน้าให้กับเขา
พรวด! ตุ๊บ!
แต่ว่าธารากลับยกมือที่ยังโดนใส่กุญแจมืออยู่ขึ้นมากวาดเอกสารพร้อมปากกาลงจากโต๊ะก่อนที่เขาจะพูดออกมาเสียงห้วน ๆ ไม่พอใจ
"ผมไม่เซ็นครับ...และผมก็ไม่ชดใช้ค่าเสียหายด้วยครับ"
ธาราตอบผมกลับมาเสียงแข็งและเขายังปฏิเสธ และเขาก็ไม่ยอมเซ็นเอกสารใด ๆ ทั้งสิ้น
"คุณธารา? ทำไมคุณถึงไม่เซ็นทำไมคุณถึงไม่ชดใช้ค่าเสียหายในเมื่อคุณทำผิด"
"ผมก็บอกผู้กองแล้วไงว่าผมทำกระเป๋าสตางค์หล่นหายแล้วตอนนี้ผมก็ไม่มีเงินติดตัวเลยครับ"
"ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะติดต่อพี่ฟ้าครามให้คุณเอง"
"ไม่ต้อง! คุณจะติดต่อไปหาคู่หมั้นของคุณทำไม?ในเมื่อผมก็บรรลุนิติภาวะแล้วผมตัดสินใจและจัดการทุกอย่างเองได้โดยไม่ต้องมีฟ้าคราม"
"ถ้าคุณจัดการทุกอย่างเองได้แล้วทำไมคุณถึงไม่รีบจัดการล่ะคุณจะยื้อให้เสียเวลาทำไมอีก คุณรู้ไหมว่าถ้าคุณไม่เซ็นเอกสารรับทราบข้อกล่าวหาคุณจะต้องนอนในห้องขังจนกว่าคุณจะเซ็นเอกสารรับทราบข้อกล่าวหาน่ะ"
"ผมรู้"
"ถ้ารู้แล้วทำไมไม่เซ็น? คุณแค่เซ็นยอมรับซะทุกอย่างก็จบแล้วคุณก็จะไม่ต้องโดนควบคุมตัวอยู่แล้วแบบนี้"
ธาราไม่ได้ตอบอะไรผมนอกจากนั่งมองผมนิ่งแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อไม่ว่าผมจะถามอะไรเขา เขาก็ไม่พูด ไม่ตอบผมอีกจนผมหมดความอดทนแล้วผมก็ลุกขึ้นกระชากคือเสื้อเชิ้ตของเขาให้ลุกขึ้นก่อนที่ผมจะถามเขาว่า
"ผมรู้ว่าคุณกำลังยั่วโมโหผมอยู่แต่ผมไม่รู้ว่าคุณจะเอายังไง คุณทำแบบนี้ทำไม? คุณ้าอะไร?"
"อยากรู้ไหมว่าผม้าอะไร?"
"ใช่!!! ผมอยากรู้!คุณบอกมาสิว่าคุณ้าอะไร คุณทำแบบนี้เพื่ออะไร? "
หมับ!!!
ธารายกมือของเขาที่ยังโดนใส่กุญแจมืออยู่ขึ้นมากุมคอเสื้อของผมก่อนที่เขาจะกระชากผมเข้าไปหาเขาจนผมตัวปลิวเข้าไปหาเขาอย่างง่ายดายแล้วเขาก็ยื่นหน้าเข้ามาหาผมจนลมหายใจของเราเป่ารดใบหน้ากันและกัน เพราะมันใกล้มากจากนั้นเขาก็ยื่นริมฝีปากเข้ามาหาผม
อุ๊บ!!!
และผมก็รู้สึกถึงความร้อนที่ค่อยๆ บดเบียดผ่านริมฝีปากของผมเข้ามาอย่างแนบสนิทจนกลายเป็ความวาบหวามผ่านเข้ามาในโพรงปากของผมในที่สุด
ธาราจูบผมต่อหน้าพนักงานสอบสวนและเ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายอย่างไม่เกรงใจใคร และผมเองก็ยอมให้เขาจูบผมเพราะผมกำลังใจนทำอะไรไม่ถูกเลย
และตอนนี้ผมก็รู้แล้วว่าทำไมธาราถึงได้ก่อเหตุขับรถชนร้านค้าเป็ว่าเล่นเพราะที่แท้เขา้าเล่นาประสาทกับผมนี่เองผมขัดขืนและผลักธาราออกจากผมจนสำเร็จอย่างไม่ยากนัก เพราะเขาโดนใส่กุญแจมืออยู่และพอผมผลักธาราออกจากผมได้สำเร็จแล้ว ผมก็ต่อยหน้าธาราไปหนึ่งหมัด...ข้อหาทำอนาจารในสถานที่ราชการ
ผั๊วะ!!!
ธาราเสียการทรงตัวไปเล็กน้อยแต่เขาก็หันกลับมาในทันทีทันใด และเขาก็ทำเหมือนเดิมอีกครั้ง โดยการยกมือของเขาขึ้นมาขยุ้มมคอเสื้อของผมเอาไว้ก่อนที่เขาจะปล้นจูบผมต่อหน้าเพื่อนร่วมงานของผมอีกครั้ง ส่วนผมนั้นก็ทำเหมือนเดิมอีกครั้งเหมือนกันโดยการผลักเขาออกจากตัวผม ก่อนที่ผมจะต่อยหน้าเขาสุดแรงที่ผมมี จนหมัดนี้ของผมทำให้เขาถึงกับล้มลงไปกระแทกกับขอบโต๊ะที่อยู่ด้านหลังของเขาเลยทีเดียว
ผั๊วะ!!! ตุ๊บ!!!
คราวนี้ธาราแน่นิ่งไปจนผมรู้สึกใจหายเพราะผมรู้ตัวว่า ครั้งนี้ผมต่อยเขาแรงมากจริง ๆ และพอผมเห็นธารานิ่งไปผมก็รีบถลาเข้าไปประคองไหล่ของเขาให้ลุกขึ้น พร้อมกับถามเขาออกไปอย่างร้อนรน
"คุณธารา? คุณเป็อะไรมากหรือเปล่าครับ?"
ธาราค่อย ๆเงยหน้าขึ้นมามองผมนิ่ง ก่อนที่เขาจะยกยิ้มส่งมาให้กับผมด้วยท่าทางอวดดี แต่ในตอนนี้ผมไม่ได้สนใจอีกแล้วว่าเขาจะอวดดีแค่ไหนเพราะผมสนใจแค่รอยแผลบริเวณหางคิ้วของเขาที่กำลังมีเืไหลซึมออกมาเป็ทางยาวจนถึงปลายคางแต่ธาราก็ไม่ได้แสดงท่าทางเ็ปอะไร ตรงข้ามกลับเป็ผมเสียเองที่รู้สึกปวดใจจนมันแทบจะะเิออกมาเป็เสี่ยงๆ อยู่แล้ว
ผมยื่นมือที่เริ่มสั่นเทาของผมเข้าไปหมายจะปลอบใจเขาพร้อมกับถามเขาออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างลืมตัวว่า
"คุณ? คุ...คุณเจ็บมากหรือเปล่าผ...ผมขอโทษนะ เดี๋ยวผมจะให้จ่าโจ้มาทำแผลให้นะ"
ผมควานหากุญแจเพื่อที่จะปล่อยให้ธาราเป็อิสระและในขณะที่ผมกำลังก้มหน้าตั้งใจหากุญแจอยู่นั้นธาราก็อาศัยจังหวะที่ผมเผลอยื่นมือเข้ามากระชากผมเข้าไปหาเขาอีกครั้งพร้อมกับบดเบียดริมฝีปากของเขาเข้ามาที่ริมฝีปากของผมอย่างรุนแรงและเนิ่นนานกว่าเดิมหลายเท่า
ก่อนที่เขาจะถอนจูบของเขาออกไปและขยับตัวออกห่างจากผม แล้วเขาก็ระบายยิ้มอ่อน ๆ ส่งมาให้กับผม พร้อมกับถามผมอย่างท้าทายว่า
"ทำไมไม่ต่อยผมอีก ต่อยผมอีกสิต่อยผมให้ตายไปเลยสิ ผมสัญญาว่าผมจะไม่หนีไปไหน แต่ผมจะยอมตายด้วยน้ำมือของคุณ"
"คุณธารา? ผมไม่อยากทำร้ายคุณ"
"ฮึ!!! ทำไมถึงไม่อยากทำร้ายผม?หรือว่าคุณกำลังเป็ห่วงผมอยู่? แล้วทำไมต้องห่วงผมด้วยล่ะ?หรือว่าคุณกำลังหวั่นไหวกับจูบของผม?"
ผมไม่ได้ตอบคำถามของธาราแต่ผมหันหลังให้กับเขาและเตรียมก้าวขาออกจากห้องสอบสวนไป แต่ธารากลับตวาดผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจมากว่า
"ถ้าคุณเป็ห่วงผมมากขนาดนี้ ทำไมคุณต้องคอยหลบหน้าผมล่ะหรือว่าคุณกำลังกลัวว่าคุณจะหลงรักผมเหรอ? "
คำถามของธาราทำผมสะอึกไปเลยเพราะเขาพูดถูก แต่ผมก็เลือกที่จะเฉไฉเพื่อไม่ให้เขาจับได้ว่าผมคิดอะไร
"ผมไม่ได้กลัว...เพราะผมไม่ได้รักคุณ"
ผมตัดสินใจโกหกธาราออกไปพร้อมกับหันหลังให้เขาเพื่อหลบสายตา แต่ธาราก็ยังไม่ยอมเลิกราเขายังคงถามจี้ใจดำผมออกมาไม่หยุด
"ถ้าไม่ได้รักผมแล้วเมื่อวานคุณช่วยผมไว้ทำไม?คุณพาผมกลับไปส่งที่โรงพยาบาลทำไม? ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตายไปเลย?”
“ฮึก ฮึก ฮึก”
“แล้วตอนนี้คุณร้องไห้ทำไม? ผมถามว่าคุณร้องไห้ทำไม? "
ผมพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดคุยกับธาราให้ได้มากที่สุดเพราะผมไม่อยากให้เขาเดือดร้อนเพราะผมผมรู้ว่าถ้าพ่อของผมรู้ว่าผมยังมีใจและห่วงใยเขาอยู่แบบนี้พ่อของผมจะต้องสร้างความเดือดร้อนให้กับเขาแน่นอน
และสุดท้ายผมก็ไม่ได้ตอบคำถามของธาราอีกเพราะพ่อของผมเดินเข้ามาพอดี ผมจึงไม่อยากเสี่ยงตอบโต้ธาราอีก ผมรู้ดีว่าถ้าผมเผลอพูดความในใจออกไปให้ธารารับรู้ผมเกรงว่าเขาจะบุ่มบ่ามทำอะไรไม่คิดอีกผมจึงรีบออกคำสั่งต่อหน้าพ่อของผมกับนายตำรวจสามนายที่ยืนอยู่หน้าห้องสอบสวนว่า
"พาผู้ต้องหาไปพักผ่อนสงบสติอารมณ์ที่ห้องคุมขังก่อน"
"ครับผู้กอง"
หลังจากสิ้นคำสั่งของผมนายตำรวจสามนายก็เดินเข้าไปควบคุมตัวของธาราเดินผ่านหน้าของผมไปและธาราก็ไม่ได้มองหน้าของผมอีกเลย และเขาก็มีท่าทางสงบนิ่งมากจนน่าใจหาย
ผมมองตามหลังธาราไปจนลับตาแล้วผมก็หันกลับมายิ้มให้กับพ่อของผม และพ่อของผมเองก็เดินเข้ามาตบไหล่ผมเบา ๆพร้อมกับเอ่ยปากชมผมออกมาว่า
"ทำดีมากผู้กองไม้เห็นไหมพ่อบอกแล้วว่ามาเฟียมันคบไม่ได้ เพราะมันอยู่คนละฝ่ายกับเรา"
*****
ซันด๊อก
2K
