ซ่าซ่า ซ่า …..
ซุนตื่นขึ้นมาในเช้ามืดโดนปลุกด้วยเม็ดฝนที่สาดกระเด็นเข้ามาภายในบ้านจนตื่น
สภาพบ้านของซุนทั้งเก่าและทรุดโทรมไม่รู้จะพังวันนี้หรือพรุ่งนี้กันแน่นซุนต้องมาเอาถังมารองน้ำตรงจุดที่น้ำรั่วใส่พื้นบ้าน
ซุนเตรียมอาหารให้ท่านย่าเป็กิจวัตรประจำวันก่อนออกไปตามที่นัดกับหยางริมลำธาร
สภาพหัวไหล่ของซุนเริ่มดีขึ้น อาการปวดร้าวไม่ค่อยปรากฏ มีเพียงรอยช้ำสีม่วงเท่ากำปั้น
คนในหมู่บ้านสามารถจดจำกับดักที่เฟยหลงวางไว้ได้อย่างขึ้นใจทำให้พวกมันสามารถเข้าออกหมู่บ้านได้ตลอดเวลา
ซุนนำดาบไม้สองเล่มสะพายหลังก่อนจากหมู่บ้านมุ่งหน้าไปริมลำธารที่นัดกับหยาง
ซุนนำดาบไม้ของมันนั่งตกแต่งจนสามารถขึ้นรูปเป็ดาบไม้ที่ใหญ่กว่าตัวเองได้
เมื่อหยางมาถึงเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจกับดาบของ ซุน“ทำไมมันใหญ่กว่าตัวเ้านักแหละ จะถือไหวแน่นหรอ”
หยางเดินมาหยิบดาบเสี้ยวพระจันทร์ยกขึ้นไปเหลาต่อจนขึ้นรูปดาบเป็เสี้ยวพระจันทร์ปลายหนาหัวแหลมขนานกับแขนของหยาง
หยางมีความแข็งแกร่ง อยู่ที่ ลมปราณก่อตั้งขั้นที่ 5 แข็งแกร่งกว่าอัจฉริยะหมู่บ้านจอมโจร
หยางถือว่าเป็อัจฉริยะในอันดับต้นๆของสำนักัดำสามเศียร
ซุนยืนกวัดแกร่งดาบให้ดาบคุ้นชินมือจนสามารถเหวี่ยงดาบไปยังทิศที่้า
“ซุน ไหนๆเ้าก็ทำดาบไม้เสร็จแล้ว มาลองประดาบกับข้าดูไหม ข้าจะประลองโดยไม่ใช้ลมปราณ ” หงายหมายที่จะประลองกับซุน
“ ได้เลยข้าก็อย่างลองดาบนี้เหมือนกัน ข้าคิดว่าตัวข้าน่าจะเอาดีทางด้านดาบใหญ่ก็ได้นะ คิคิ” ซุน เอ่ยไปลูบดาบไปเหมือนเด็กที่พึ่งได้ของเล่นใหม่
หยางยืนห่าง ซุน พอสมควร สายตาจับจ้องไปที่ดาบอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง ตั้งท่าตระเตรียมพุ่งตัวเข้าหักล้างแรงปะทะที่กำลังจะเกิด ทักคู่จ้องตากัน เสมือนให้สัญญาณโดยพยักหน้าให้กัน เป็หยางที่พุ่งทยานเข้าไปก่อน
ซุนตั้งท่ายกดาบไม้ขึ้นตรงหน้าตัวมันเองทันใดมันหมุ่นดาบไม้ด้านกว้างปิดบังใบหน้ามันจะหมด มันใช้ััวัดระยะทางฟาดดาบออกอย่างรวดเร็วเสมือนตบแมลงวัน
หยางใไม่คิดว่า ซุนใช้เล่ห์เหลี่ยมเป็แต่เมื่อรู้ไปก็สาย หยางตัดสินใจในฉับพลันมันไม่คิดชะลอความเร็ว หยางย่อตัวลงต่ำพร้อมพุ่งขึ้น้าหมายให้ปลายดาบปะทะกับดาบไม้ของซุน
ซุนแปลดใจไม่คิดว่าหยางจะกล้าเข้าปะทะกับดาบขนาดใหญ่ของมัน
ปังง! ! แคร่ก แคร่ก !!
เสียงดาบไม้ของหยางดังขึ้นปรากฎรอยร้าวที่ปลายดาบไม้
ส่วนซุนยืนยิ้มเพราะคิดว่าดาบไม้ของตัวมันใหญ่กับอีกฝ่าย
หยางะโถอยห่างมาจากที่ปะทะซุนยืนอยู่ที่เดิมยกดาบไม้ตั้งฉากขนานไปกับลำตัวอย่างมั่นใจ
ฟิ้วฟิ้ว ~~เสียงลมพัดอย่างอ่อนโยน
เมื่อซุนกำลังขยับดาบไม้ทันใดนั้นปลายดาบของซุนหักหล่นใส่หัวซุนกระแทกมันล้มทั้งยืน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ” หยางยืนหัวเราะซุนแทบใจขาดและเดินเข้าไปดู ซุน
“ ซุนเ้าเป็ไงบ้างอุ๊บ !!” หยางพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต
“ เ้าบ้าเ้าเป็ห่วงข้าจริงหรอ เ้ายืนหัวเราะข้าอยู่ตั้งนาน ตอนนี้เ้าก็ยังไม่หยุดอีก ” ซุนกล่าวโดยความอับอาย
“ก็เ้าทำตัวตลก ไม่ดูความสมดุลของดาบไม้ตัวเองเลย เ้าทำมันใหญ่แต่ปลายดาบเ้ามันบางเกินไปอุ๊บ!! ”
หยางพยายามกลั้นหัวเราะอย่างทรมาน
หยางนั่งอยู่ข้างซุนริมลำธารแล้วเอ่ยปากขึ้น “ ซุนเ้าอยากฝึกลมปราณไหม ข้าจะสอนให้เ้า ”
ซุนทำหน้าใ“ จริง จริง หรอ เ้าจะสอนข้าหรอ ”
“จริงสิ ข้าจะหลอกเ้าทำไม ตัวข้าเองก็เป็ถึงอัจฉริยะรุ่นเยาว์ อันดับต้นๆจักรวรรดิัฟ้าเชียวนะ ” หยาง กล่าวอย่างภูมิใจ
“ขอบคุณ ขอบคุณ ” ซุนดีใจเอ่ยขอบคุณอย่างตื่นเต้น
“ ทำไมถึงอยากจะสอนข้าละ”
“เพราะเ้าเป็สหายของข้า ไม่มีเหตุผลอื่น พรุ่งเวลาเดิม ข้าจะกลับมาอีกแล้วพรุ่งนี้เราจะเริ่มฝึกกัน ” หยางเอ่ยคำเสร็จพลันะโหายไป
ซุนเดินยิ้มกรุ้มกริ่มจึงถึงบ้านมันเอง
“เ้ายิ้มอะไรน่าเกลียดแบบนั้น ไอเด็กดื้อ ” ย่ามองซุนอย่างแปลกใจ
ซุนทนเก็บความสุขความคนเดียวไม่ได้จึงเล่าให้ยามันฟังจนหมด…
“ เ้ามีสหายที่ดีจงรักษาความสัมพันธ์ให้ดี ยามที่มีคนช่วยเหลือเรา เ้าจงจำให้ขึ้นใจ ยามสหายเ้าลำบากจงช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง ” ย่าเอ่ยสอนให้ซุนจำอย่างขึ้นใจ
ซุนตั้งหน้าตั้งตารอจนถึงพรุ่งนี้แทบไม่ไหว จนตัวมันแทบจะไม่ได้นอน
เมื่อยามเช้ามาถึงซุนรีบออกจากหมู่บ้านมุ่งหน้าไปริมลำธารที่เดิม ไปรอหยางก่อนหลายชั่วโมง
ซุนวันนี้มีขอบตาคล้ำคล้ายคนนอนไม่พอ
ยามหยางมาถึงเห็นซุนมารอภายใต้ขอบตาคล้ำ
“ซุน หรือว่าเ้าตื่นเต้นจนไม่ได้นอน ทำไมขอบตาคล้ำขนาดนั้น ” ซุน…ไม่รู้จะเอ่ยคำพูดใด
“ ซุนวันนี้เ้าพร้อมไหม ” หยางเอ่ยด้วยความสงสัย
“หึ เห็นข้าแบบนี้ ข้าเตรียมร่างกายพร้อมเสมอ ” ซุนตอบมั่นใจ
“ ซุนเ้าเดินลงไปในน้ำและนั่งอยู่ในลำธารให้ระดับน้ำอยู่ระดับหน้าอกของเ้า ”
“ ลมปราณเกิดจากการรวมพลังร่างกายผสานกับพลังธรรมชาติทุกส่วนต้องเป็หนึ่งเดียวกัน เ้าต้องทำสมาธิและต้องเป็หนึ่งเดียวกับลำธารแห่งนี้เพื่อที่ดึงพลังจากทุกส่วนในร่างกายเ้ามารวมไว้ที่จุดตันเถียน การที่เ้าอยู่ในน้ำทำให้ปราณสงบไม่กระจายเ้าต้องพยายามทำความเข้าใจในการรีดเค้นพลังจากทุกส่วนมาไว้ที่จุดตันเถียนกระบวนการนี้จะทำความเข้าใจยาก แต่ไม่น่าเกินความสามารถเ้า ตัวข้าเองก็ใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนจึงจะเข้าใจการรีดเค้นพลังแต่เมื่อเ้าเป็หนึ่งเดียวกับลำธารแห่งนี้ ข้าเชื่อเ้าจะมีความสามารถรวมปราณได้และเมื่อเ้าสามารถรวบรวมพลังไว้ที่จุดตันเถียนได้แล้ว จงกินยานี้“
“ นี้มันคือยาอะไร” ซุนยื่นมือไปรับแล้วถามด้วยความสงสัย
“ ยานี้เ้าถืออยู่ในมือมันเรียกว่ายากำเนิดลมปราณมันเป็ยาพื้นฐาน ราคาไม่แพง มันสามารถทำให้เ้าเดินลมปราณได้สะดวกขึ้น ”
“ อีกหนึ่งเดือนข้าจะกลับมาดูเ้า แต่ตอนนี้ข้าต้องออกเดินทางจากจักรวรรดิัฟ้าไปจักรวรรดิหงส์เพลิงกับท่านพ่อ” หยางเอ่ยขึ้นด้วยความคาดหวังในตัวซุนและรีบเร่งจากไป
900
