“ นายได้ 85 ” หลังจากเงียบไปสักพักเสียงของลู่เอินก็ดังขึ้น
“ 85… ” หยางหลิวกำลังคิดว่า 85 นี่มันเป็นจำนวนที่น้อยไปหรือเปล่า ขนาดภาษาอังกฤษเขายังได้ถึง 100เต็ม
ขณะที่เขากำลังคิดเรื่องคะแนนที่ลู่เอินบอกนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย“ ยินดีด้วย ! ทักษะด้านคณิตศาสตร์ได้เลื่อนขั้น ”“ ทักษะด้านคณิตศาสตร์ของคุณเลื่อนขั้นเป็นขั้นเริ่มต้น ”
‘ ขั้นเริ่มต้น ? ‘‘ ไม่ใช่ว่ามันต้องเลื่อนลำดับเป็นขั้นกลาง ? ’‘ หรือว่าลำดับขั้นมันแบ่งเป็น ขั้น 0 , ขั้นเริ่มต้น , ขั้นกลาง ? ’
ขณะที่เขากำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องระบบนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง“ เรียนรู้สำเร็จ เพิ่มค่าประสบการณ์ด้านภาษา 2% ” ‘ เดี๋ยวก่อนนะ เพิ่มค่าประสบการณ์ด้านภาษา !? ’‘ แต่เมื่อกี้เราทำด้านคณิตศาสตร์นี่ ทำไมมันถึงเพิ่มขึ้นมาได้ล่ะหรือว่าระบบมันมองว่าคณิตศาสตร์ก็เป็นภาษาอย่างหนึ่ง ? ’
‘ ช่างเถอะ ค่อยคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกที ’‘ อืม…จะว่าไปลู่เอินบอกมาเมื่อกี้นี่ว่าจะยอมทำตามที่ขออย่างหนึ่ง ’‘ งั้นก็... ’
“ ลู่เอิน 85 นี่มันมากกว่า 60 ใช่ไหม ” หยางหลิวถามลู่เอินพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ ใช่ ว่าแต่นายถามทำไม ” ลู่เอินตอบและถามกลับด้วยความสงสัย ตอนนี้เธอได้ลืมเรื่องที่เธอเคยพูดไว้ไปหมดแล้วเพราะว่าคะแนนของหยางหลิวนั้นน่าตกใจจริง ๆ สำหรับปีก่อนคนที่ได้คะแนนสูงสุดของประเทศยังได้แค่ แปดสิบกว่า ๆ เท่านั้น ถึงแม้ข้อสอบนี้ไม่ใช่ข้อสอบที่ใช้สอบจริงแต่ก็มีคุณภาพไม่ด้อยไปกว่ากันอย่างแน่นอน
“ เธอจำได้หรือเปล่าว่าจะยอมทำตามที่ขอถ้าผมทำได้เกิน 60 ” หยางหลิวถามเธอตรง ๆ อย่างไม่อ้อมค้อม
พอลู่เอินได้ฟังคำถามของหยางหลิวจากสีหน้าที่กำลังงุนงงเล็ก ๆ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นในทันทีนอกจากนี้เธอยังจำความรู้สึกอับอายได้ เธอแพ้เขาสำหรับวิชาภาษาอังกฤษตอนนี้ก็ยังแพ้ในวิชาคณิตศาสตร์อีก เธอคิดไม่ถึงจริง ๆ คำพูดที่เธอบอกนั้นแค่อยากให้หยางหลิวทำข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ก่อน พอเห็นใบหน้าที่สับสนของหยางในตอนเริ่มแรกเธอยิ่งมั่นใจ ว่าครั้งนี้เธอจะได้รู้สึกภูมิใจ ถึงแม้ว่าจะเป็นเหมือนการแกล้งกันระหว่างเด็กและผู้ใหญ่ซึ่งผลลัพธ์ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ แต่ฝั่งเด็กที่โดนแกล้งคือตัวเธอเอง
ในเมื่อพูดออกไปแล้วหน้าที่ของคุณหนูตระกูลใหญ่ต้องมาก่อน ‘ ศักดิ์ศรีก็คือศักดิ์ศรี ’ ‘ แพ้ก็ต้องยอมรับ ’
เธอจึงไม่ลังเลที่จะกล่าวออกไปว่า“ นายหูฝาดหรือเปล่า ”“ ฉันไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นนะ ”
หลังจากเธอพูดจบเธอก็ยื่นกระดาษข้อสอบวิชาภาษาจีนและวิทยาศาสตร์พร้อมเฉลยให้“ ฉันไปก่อนนะ ” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเอียงอายพร้อมทั้งจากไปอย่างรวดเร็ว หยางหลิวหยุดชะงักไปนาน เหตุการณ์นี้กิดขึ้นรวดเร็วเกินไป
เขาคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์จะเดินหนีไปดื้อ ๆ แบบนี้‘ อืม...ช่างเถอะ ’ หยางหลิวส่ายหน้าเบา ๆ ‘ ลองเอาที่เหลือกลับไปทำที่บ้านแล้วกัน ’