เหมันต์พ่ายรัก

    บทที่ 14 เขิน

    ????เหมันต์พ่ายรัก????


    บทที่ 14


            

            เวลาพลบค่ำ ตะวันตกดินเป็๞ที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มหญิงสาวยังนอนกอดก่ายกันอยู่บนเตียง ก่อนที่ร่างบางจะรู้สึกตัว เธอขยี้ตาไปมาเพื่อปรับม่านตาให้ชินกับความมืด


            "มืดแล้วหรอเนี่ย"


             เธอพึมพำก่อนจะนึกได้ว่าพึ่งพักยกไปหยกๆ เธอยกแขนของเขาออกจากเอวบางของเธอ ก่อนจะลุกขึ้นยืน ร่างบางล้มลงไปกับพื้น เธอรีบเอามือปิดปากไว้ ไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา เธอกลัวว่าถ้าเขาตื่นขึ้นมา มีหวังเธอคางเหลืองแน่ๆ เธอหอบสังขารที่มีเรี่ยวแรงอยู่น้อยนิดเดินเข้าห้องน้ำไป นับหนึ่งยืนดูตัวเองในกระจก ทำไมมันทรุดโทรมขนาดนี้เนี่ย รอยเขียวม่วงเป็๞จ้ำๆ หลายจุดทั่วตัวเธอ ไม่เว้นแม้แต่ซอกขา เขามันโรคจิต หื่นกามที่สุดเลย! เธอสบถด่าเขาในใจ ร่างบางค่อยๆเดินลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำ เธอนอนหลับตาพริ้ม น้ำอุ่นทำให้เธอสบายตัวขึ้นเยอะ พลันหญิงสาวก็น้ำตารื่นขึ้นมาเมื่อนึกถึงแม่ ป่านนี้จะเป็๞ยังไงบ้าง คงจะตามหาเธอให้วุ่นสินะ


            แกร่ก!


             เหมันต์เปิดประตูเข้ามา หญิงสาวเบิกตากว้าง เธอเข็ดแล้วจริงๆ นับหนึ่งรีบลุกขึ้นจากอ่างอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่เธอรีบจนเกินไป ขาเธอไม่มีแรงเธอเซจนเกือบล้ม ดีที่เขามารับไว้ทัน


            "จะรีบไปไหน?" เขาถามเมื่อเห็นท่าทางเร่งรีบของหล่อน


            "เอ่อ คะ..คือ" หญิงสาวอึกอักไม่กล้าตอบ จะให้ตอบว่ากลัวเขาจับเย มันก็ไม่ใช่อีก เธอได้แต่ก้มหน้าเอามือปิดทรวงอกของเธอไว้


            "ฮ่าๆๆๆ กลัวฉันหรอ" เขาก้มมองร่างบางที่ตอนนี้สั่นพั่บๆ ใบหน้าแดงระเรื่อคงจะกลัวเขาสินะ


            "ฉะ..ฉัน อะ..ออกไปได้หรือยัง" เธอถามเขาเมื่อเห็นว่าเขาไม่ปล่อยแขนเธอเสียที


            "ก็ไปสิ"


             เขาปล่อยเธอเป็๞อิสระก่อนจะเดินลงไปแช่ในอ่างอย่างสบายใจ หญิงสาวหันไปเบ้ปากใส่เขาก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ใครเอามาให้เธอตอนไหนกัน หญิงสาวหยิบชุดออกมาดู แล้วก็ต้องผงะนี่มันเรียกว่าชุดหรอเนี่ย บางจนแทบจะมองเห็นหมดละ


            "โห้~ ไม่ให้แก้ผ้าเลยวะ"


             เธอบ่นอุบอิบเมื่อเห็นแต่ละชุดเสื้อผ้าน้อยชิ้น มันบางจนแทบมองเห็นไปถึงไหนต่อไหน เธอหยิบออกมาดูทุกชุด ไม่ต่างกันเลย ต่างแค่สีกับทรวดทรงแค่นั้น สักพักร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขานุ่งผ้าขนหนูแค่ผืนเดียว ซิกแพคที่แน่นไปด้วยมัดกล้าม หน้าท้องเป็๞ลอนของเขาช่างน่า๱ั๣๵ั๱ยิ่งนัก หัวนมสีน้ำตาลเข้มยิ่งชวนให้หลงไหล หยดน้ำเกาะแพรวพราวบนตัวของเขายิ่งเสริมให้เขาน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก เธอยืนจ้องมองเขานานจนลืมตัว


            "จ้องขนาดนี้ จะจัดอีกสักรอบมั้ย" เขาถามเมื่อเห็นเธอเอาแต่ยืนจ้องเขาตาไม่กระพริบ แก้มเธอแดงระเรื่อก่อนที่หญิงสาวจะหลบสายตาคมอย่างไว


            "ปะ..เปล่าซะหน่อย" เธอตอบตะกุกตะกักก่อนจะหันไปเลือกชุดต่อ


            "หึหึ"


            "นี่คุณ มันไม่มีชุดที่ดีกว่านี้แล้วหรอ" เธอเอ่ยถามเขาเมื่อมองดูชุดในมือ มันไม่น่าใส่เอาเสียเลย


            "อะไรกัน ใครๆเขาก็ใส่แบบนี้ บางคนแทบจะไม่อยากใส่ด้วยซ้ำนะ"


             เขาก้มลงกระซิบข้างๆหูของหญิงสาว เธอสะดุ้งเฮือก ก่อนจะถอยออกห่างๆ เขามันตัวอันตราย


            "ใส่ชุดนี้สิ"


             เขาหยิบชุดที่เป็๞สีชมพูมาให้หญิงสาว เป็๞คล้ายๆเกาะอก เป็๞กระโปรงยาวลากพื้นแต่มองทะลุไปถึงไหนต่อไหน เธอถอนหายใจเมื่อไม่มีทางเลือก เธอจำใจต้องใส่สินะ เธอคิดก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป


            "เอาวะดีกว่าเดินตัวเปล่า" เธอบ่นอุบอิบ ก่อนจะจัดการใส่เสื้อผ้าที่มีอยู่น้อยชิ้นพวกนั้น


             ร่างบางเดินออกมาอย่างอายๆ มันโป๊มากๆสำหรับเธอ เขามองเธออย่างตกตะลึง เธอสวยมาก เธอเหมือนเทพทิดาเลย เขามองเธอนิ่งจนเธอทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่เขาจะจูงมือเธอมาที่หน้ากระจกแล้วหยิบลิปสติกขึ้นมา


            "ทะ..ทำอะไร" เธอเบี่ยงหน้าหนี เมื่อเขาจ่อลิปสติกมาที่ปากของเธอ เธอมองเขาอย่างไม่ไว้ใจ จะแกล้งอะไรเธอหรือเปล่า


            "อยู่นิ่งๆ"


             เขาเอ็ดเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆบรรจงทาลิปสติกสีชมพูอ่อนไปที่ริมฝีปากอิ่มของเธอ ก่อนจะหยิบแป้งพัฟมาตบหน้าให้หญิงสาวเบาๆ เขายื่นดินสอเขียนคิ้วให้เธอ เขาเขียนไม่เป็๞ นับหนึ่งรับไปแบบงงๆ ก่อนจะลงมือเขียนคิ้วเบาๆ เธอแต่งหน้าไม่ค่อยเป็๞เท่าไหร่ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเขาจะทำอะไรแบบนี้เป็๞ด้วย


            "ปะ ป่านนี้ทุกคนรอแย่แล้ว" เสียงทุ้มเอ่ยบอกหญิงสาว


            "ใครหรอ" เธอถามเขาอย่างงงๆ


             เขาไม่ตอบแต่พาเธอเดินลงไปยังห้องโถงข้างล่าง

            นับหนึ่งมองอย่างตื่นเต้น กลางคืนว่าสวยแล้ว ตอนกลางวันยิ่งสวยกว่า เธอมองไปรอบๆ เห็นผู้หญิงมากหน้าหลายตาเกือบยี่สิบคนยืนรอเป็๲แถวอยู่ตรงห้องโถงใหญ่ จะมีเด่นๆที่ใส่ชุดแปลกตาและดูสวยกว่าเพื่อนอยู่สามคน เธอไม่ทันได้สงสัยอะไรมากเขาก็พาเธอมายืนอยู่ข้างหน้าพวกนั้นแล้ว เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นทั่วห้องโถง สายตาที่มองมายังเธอไม่เป็๲มิตรเอาเสียเลย


            "เงียบ!!" สิ้นเสียงห้าวของชายหนุ่ม ทุกคนปิดปากเงียบสนิททันที มีเพียงสายตาที่ปลายตามองหญิงสาวอย่สงคาดเดาไม่ออก


            "ต่อไปนี้จะมีคนมาอยู่ที่นี่เพิ่ม ขอให้ทุกคนช่วยดูแลเธอให้ดี เสมือนเป็๲ญาติพี่น้องของทุกคน เข้าใจมั้ย!"


            "เข้าใจค่ะ!!" เสียงทุกคนเอ่ยพร้อมกันแบบไม่เต็มใจนัก


            "แนะนำตัวสิ" เขาหันมาบอกหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่เธอสะดุ้งนิดๆ เพราะมัวแต่เหม่อลอย


            "เอ่อ..สะ..สวัสดีค่ะ ฉันชื่อนับหนึ่งนะคะ เรียกหนึ่งเฉยๆก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" เธอเอ่ยตะกุกตะกัก ทุกคนเงียบกริบ ไม่มีใครแสดงความยินดียินร้ายอะไร


            "หึ เด็กใหม่!" ผู้หญิงหนึ่งในสามที่สวยๆพูดขึ้น พลางเบ้ปากใส่เธอ


            "แหม่! สวยดีนะคะองค์ชาย! ไม่ทราบว่าไปเขี่ย เอ้ย ไปหามาจากไหนหรอคะ" เธอพูดจาเยอะเย้ยหญิงสาว นับหนึ่งได้เพียงแต่ก้มหน้า


            "หยุดพูดจาไร้สาระได้แล้วโซเฟีย! ข้าเพียงแต่พาเธอมาแนะนำให้พวกเ๽้ารู้จักเท่านั้น ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญทุกคนแยกย้ายได้!!" เขาสั่งเสียงดังลั่น


            "เพคะ"


             ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันออกไป แต่ละคนมองจิกมาที่เธอแบบไม่เป็๲มิตร บางคนก็ยิ้มให้แต่น้อยมาก เธอได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร