บทที่ 1
เหมันต์ฤดู พัดผ่าน จูฮูหยิน คลอดบุตรคนที่ 5 ก่อนหน้านี้ล้วนเป็บุตรชายทั้งสิ้น หนนี้นางให้กำเนิดบุตรสาว เด็กน้อยผิวขาวราวกับหิมะแรก แก้มแดงราวผลผิงกั๋ว (แอปเปิ้ล)
“ยินดีด้วยเ้าค่ะจูฮูหยิน ท่านได้ลูกสาว” หมอตำแยผู้ที่ทำคลอดให้ทุกท้องรีบเอ่ยบอกทันทีที่ดึงทารกน้อยออกมาจากครรภ์ นางรู้ดีว่าจูฮูหยินอยากได้บุตรสาว ในที่สุดก็สมใจซักที รีบส่งทารกน้อยให้สาวใช้เช็ดด้วยด้วยน้ำอุ่น ทารกก็เปล่งเสียงร้องจ้าออกมาทันที
“อุ้มมาให้ข้า ข้าอยากเห็นนาง” จูฮูหยินเสียงแหบพร่าแทบหมดเรียวแรง ทารกตัวโตเหลือเกิน แม้จะผ่านการคลอดบุตรมาถึงสี่ครั้ง แต่ครั้งนี้หนักหนากว่าที่ผ่านมา
ความเจ็บหน่วงปวดร้าวบนอกยังมิคลายดีก็หมดสติไป เสียงอึกกระทึกวุ่นวาย เจียวเอินจวิ้นจึงค่อยๆ ลืมตา แสบตาจนตาพร่ามัว จนกระทั่งเริ่มมองเห็นชัดเจน นางกำลังถูกผู้คนแปลกหน้ารายล้อม ‘พวกเ้าเป็ใคร จะทำอะไรข้า ปล่อยข้าเดียวนี้’
นางพยายามดีดดิ้นสุดแรงออกจากงื้อมือ แต่นางมิอาจสู้แรงได้ จึงะโร้องจนสุดเสียง แต่เสียงที่เปล่งออกมาเป็เพียงเสียงของเด็กทารกเท่านั้น
สาวใช้ห่อทารกน้อยด้วยผ้าขาวสะอาดและห่อด้วยผ้าห่มสีแดงผื่นเล็กป้องกันความหนาวอีกชั้น ก่อนมอบทารกคืนสู่อ้อมกอดมารดา
“ลูกสาวของข้า เ้าดูสินางมองข้าตาแป๋วเชียว น่าเกลียดน่าชังเหลือเกิน”
“ฮูหยินตั้งชื่อคุณหนูว่าอะไรเ้าค่ะ”
“จูไป๋เสวี่ย นางเกิดหน้าหนาวผิวขาวราวหิมะ “จูฮูหยินก้มลงหอมแก้มทารกน้อยฟอดใหญ่ ก่อนจะคีบยอดถันป้อนเข้าปากทารกน้อย
“เหมาะกับคุณหนูมากเลยเ้าค่ะ”
เจียวเอินจวิ้นจ้องมองใบหน้าหญิงสาวที่เรียกนางว่าบุตรสาว หรือนางตายแล้ว เกิดใหม่ นางสิ้มลมหายใจด้วยน้ำมือของโอรสตนเองจริงๆ หรือนี่ เจียวเอินจวิ้นค่อยๆ หลับตาลง โดยที่ปากยังดูดยอดถันของจูฮูหยินอยู่ตามสัญชาตญาณ
นางตายแล้วจริงๆ สิน่ะ อกข้างซ้ายยังคงรับรู้ถึงความเ็ปจากปลายกระบี่ที่ปลิดชีพของโอสร์ นางทำผิดอันใด คนที่นางเลี้ยงดูและอุ้มชู มอบอำนาจทุกอย่างให้ แต่เขาก็ไม่เคยพอ ทำการอุกอาจก่อนฏ สังหารฮองเต้และฮองเฮา บิดามารดาผู้ให้กำเนิด
นางใช้ชีวิตอยู่ในวังหลังั้แ่อายุ 16 ถีบตัวเองจากเฟยกุ้ยหลิน จนขึ้นมาเป็ฮองเฮาได้ เล่ห์เหลี่ยมกลอุบาย ยาพิษทุกแบบนางหยิบใช้มาหมดแล้ว ทำทุกอย่างเพื่อตระกูลและโอสรพระองค์เดียว แม้มือต้องเปื้อนเืนางก็ลงมือทำแบบไม่กระพริบตา
เจียวเอินจวิ้นลืมตาขึ้นอีกครั้ง เห็นใบหน้าอ่อนโยนของหญิงที่กำลังคั้นเืจากอกให้นางดูดดื่ม แววตาที่ทอดมองมาช่างอ่อนโยนเหลือเกิน ขอบคุณ์ที่มอบชีวิตให้คนบาปอย่างนางอีกครั้ง
จูไป๋เสวี่ย ทารกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกคือนาง มือน้อยๆ ปะป่ายไปคว้าหน้าอกอีกข้าง แก้มซาลาเปาชุกลงกับอกอวบอิ่ม อบอุ่นเหลือเกิน
พอแล้วกับการแย่งชิงอำนาจ เหนื่อยเหลือเกินกับการแย่งชิง เหนื่อยเหลือเกินกับการยื้ออำนาจเอาไว้ในมือ หาได้มีใครรักนางด้วยความจริงใจ นางจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง คราวนี้นางจะถอยให้ทุกคน
16K
