ตอนที่5 ถึงเวลาสำรวจ
ดวงอาทิตย์กำลังขึ้นสู่ฟากฟ้าแสงอันเจิดจ้ากำลังกระทบตึกปรับหักพังที่อยู่ท่ามกลางพื้นป่าพงไพรตามทางเดินบางจุดมีความสะอาดมากขึ้นกว่าเดิมไล่ไปตามทางเรื่อย ๆจนมาถึงโซนหนึ่งที่เป็โซนห้องพักของเหล่าคนที่อยู่ที่นี่ห้องต่าง ๆมีการเก็บกวาดจนสะอาดแต่ละห้องมีการปิดประตูหมดเหมือนไม่ให้อะไรเข้ามายกเว้นห้องห้องหนึ่งที่มีการเปิดประตูค้างทิ้งเอาไว้ภายในเป็ห้องเรียบง่ายเหมือนผู้ชายเป็คนใช้แต่ภายในห้องนั้นบนเตียงมีกองผ้าหนา ๆ ถูกทับถมกันจนเป็ูเาสูงกองผ้าสีขาวนั้นเริ่มมีการเคลื่อนไหวก่อนที่จะมีบางอย่างโผล่ออกมา
“อึ้ก!! อ๊าาาาาาา~”
เสียงของมิรารีออกมาพร้อมกับใบหน้าสีขาวงดงามใบหน้าอันงัวเงียกำลังหลับอย่างสบายใจก่อนที่จะรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวเปลี่ยนไปจนเธอต้องออกมา
“งึมงำ...”
มิรารีค่อย ๆดึงตัวเองออกจากกองผ้าเธอออกมาแล้วนั้นเครื่องแต่งกายของเธอใส่เพียงเสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขายาวเธอนำเสื้อผ้านี้มาจากห้องที่เธออยู่ภายในห้องนี้ทำให้เธอชอบมาก ๆ กลิ่นที่ทำให้รู้สึกดีจนอยากเห็นเ้าของที่ใช้จริงๆ ว่าเป็คนยังไง แต่ในห้องนี้ไม่มีรูปภาพเลยทำให้ไม่รู้ว่าเ้าของห้องหน้าตายังไงเธอยืดเส้นยืดสายไปด้านซ้ายด้านขวา
“อืมมมมมมมมมมมมนอนในกองผ้านี่ดีจริง ๆ อุ่นอย่างที่้าจริง ๆคงเพราะเรามีพลังหิมะเลยไม่รู้สึกว่าหนาว แต่...เราอยากได้ความอุ่นแทนนี่สิ...”
มิรารีพึมพำกับตัวเองที่ชอบความร้อนเหมือนตอนเป็มนุษย์อยู่แล้วคงเพราะร่างกายเธอเย็นเลยไม่รู้สึกถึงความร้อนมากจนต้องเอาผ้ามากองแบบนี้แต่เธอก็แอบสงสัยกองผ้าที่อยู่ในตู้เสื้อผ้าตอนเธอรื้อของข้างใน
“แต่น่าแปลกที่เ้าของห้องมีผ้าเยอะแบบนี้”
มิรารีครุ่นคิดสงสัยถึงกองผ้าที่เ้าของห้องนำมาแต่เธอก็ส่ายหน้าเบาๆ เธอเดินตรงไปที่หน้าต่างที่มองออกไปข้างนอกที่แสงแดดกำลังสาดส่องเข้ามา
“เช้าวันใหม่...อีกหนึ่งวัน...”
มิรารีมองวิวที่อยู่สูงจากชั้นล่าง ๆเธอได้มาอยู่โซนห้องพักที่อยู่ชั้นที่สามหลังจากตรวจสอบว่ามันมีห้องมากว่าชั้นที่หนึ่งยังมีชั้นสองถึงชั้นสี่เธอเลยได้มานอนที่ชั้นสี่แล้วรู้สึกว่าชั้นหนึ่งกับชั้นสี่จะมีห้องหนึ่งที่แต่งสไตล์คล้ายๆ กัน เธอยกมือขึ้นมาสิ่งที่ปกคลุมมือของเธอคือถึงมือหนังสีดำมันเงาเธอรู้สึกมีความสุขเมื่อวานเธอค้นหาของในห้องนี้ก็เจอถุงมือที่ใส่แล้วพลังของเธอไม่ทะลุออกมาแล้วแช่แข็งของรอบข้างเมื่อคืนเธอเลยนอนทั้งที่มีถุงมือนั้นทำให้เธอสบายใจไปได้จุดหนึ่ง
“เอาล่ะ...งั้น...ไปอาบน้ำหน่อยดีกว่า...ตอนนี้คงละลายหมดแล้วมั้ง...แต่ก่อนหน้านั้น...”
มิรารียิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนที่ตัวเธอจะออกจากตรงนั้นแล้ววิ่งไปตามเส้นทางภายในตึกวันแรก ๆ เธอทดลองะโและตีลังกาเลยทำให้เธอรู้สึกว่าร่างกายเบามาก ๆจนเธอฝึกร่างกายมาตลอดหนึ่งสัปดาห์นั้นทำให้ทุกเช้าเธอมีความคิดที่จะวิ่งไปตามทางและตีลังกาลงมาจากบันไดชั้นสี่ไปชั้นสามเป็อะไรที่มิรารีไม่คิดว่าตัวเองจะทำเลยสักนิด เพราะตัวเธอไม่ใช่คนบ้าบิ่นแบบนี้แต่ตอนนี้เธอยิ่งบ้ากว่าอะไรเธอะโไปตามจุดต่าง ๆ จนกระทั่งหยุดลงที่หน้าทางเข้าเธอมีเหงื่อออกแต่มันกลายเป็น้ำแข็งหยดเล็ก ๆ ตกลงพื้นมิรารีไม่คิดว่าการออกกำลังกายตอนเช้าทำให้ร่างกายเธอรู้สึกร้อนจากข้างในแต่ว่าเธอจะร้อนได้ไงโดยที่ตัวเธอเย็นแบบนี้ช่างแปลกสุด ๆแต่มิรารีคิดว่าข้างนอกร้อนมากกว่าทำให้เธอเหงื่อแตกแบบนี้
“ว้าววววววววววววววว~ วันนี้ขอเป็วันที่ดีอีกวันทีเถอะ!!”
มิรารีะโออกไปอย่างดังก้องจนนกที่อยู่ตามต้นไม้พากันบินหนีอย่างใมิรารีวิ่งกลับเข้าข้างในแล้ววิ่งกลับไปยังชั้นสี่เพื่อไปเอาเสื้อผ้าเพื่อไปอาบน้ำเสียหน่อยหลังจากเสียเหงื่อแต่ทว่าก็มีสิ่งที่ทำให้มิรารีตะลึงไปชั่วขณะนั้นคือก้อนน้ำแข็งที่เธอทิ้งเอาไว้ั้แ่เมื่อคืนแต่มันยังมีสภาพที่เหมือนเดิมนั้นทำเอาเธอรู้สึกว่าเธอคงต้องไปหาน้ำอาบแน่ ๆเธออุตส่าห์หาเจอตอนสี่ทุ่มตอนที่ปวดท้องมาก ๆตอนแรกยังไม่ได้หาห้องน้ำเลยจนเธอเกือบวิ่งออกข้างนอกตึกไปแล้ว แต่ว่าก็มาเจอป้ายที่บอกว่าเป็ห้องน้ำนั้นทำให้มิรารีโล่งใจแล้วเขาไปปลดทุกข์แต่สิ่งที่ตามมาคือน้ำไม่มีนั้นทำเอารู้สึกแย่มาก ๆแต่ดีที่มีทิชชูแต่เธอก็ไม่ชอบอยู่ แต่เธอยังกดน้ำได้แต่หลังกดมันก็ไม่มีน้ำขึ้นมาให้นั้นทำให้เธอรู้แล้วว่านั้นคือน้ำสุดท้ายของที่นี่นั้นทำให้เธอคิดว่าซวยแล้ว
ย้อนกลับมาตอนนี้เธอจะทำไงกับการที่จะไม่ได้อาบน้ำกันนั้น คิดแล้วคันตัวสุด ๆแต่ว่าเธอจ้องมองน้ำแข็งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้
‘ฉัน...สร้างได้...ฉันน่าจะละลายมันได้ใช่ไหม?’
มิรารีคิดก่อนที่เธอยกมือขึ้นมาพร้อมกับถอดถุงมือข้างขวาของเธอมีอันเรียวยาวเล็กสีขาวเนียบกำลังยื่นไปข้างหน้าพร้อมกับสายตาที่กำลังเพ่งสมาธิไปที่น้ำแข็ง
‘ขอล่ะ...ขอให้ได้เถอะ...ละลาย!!’
มิรารีจ้องมองสมาธิไปที่ก้อนน้ำแข็งไม่นานมันก็เริ่มละลายลงมิรารีเห็นก็มีสีหน้าดีใจสุด เธอรอให้มันละลายลงถังที่เธอเตรียมเอาไว้ ตอนนี้เธอสามารถอาบน้ำได้สักทีถึงมันจะน่าจะเย็นน่าดูไม่นานหลังน้ำแข็งละลายเธอถอดเสื้อผ้าจนเผยร่างกายอันขาวซีดออกมาเธอจ้องมองร่างกายของตนเองที่ขาวไปหมดร่วมถึงจุดที่เธออาจจะไม่เห็นร่างกายผอมบางเกินกว่าจะเป็ร่างกายของเธอจริง ๆ เธอขัดตัวเล็กน้อยด้วยสบู่และแชมพูที่เธอเจอในห้องต่างๆ ถึงจะไม่ใช่กลิ่นที่เธอชอบ แต่ก็ต้องใช้ไปก่อน
“สบายตัวจริง ๆดีนะที่มีพวกน้ำยาสระผมกับสบู่อาบน้ำด้วย ไม่งั้นคงได้อาบน้ำเปล่าอย่างเดียวแน่ ๆ”
มิรารีทำความสะอาดร่างกายอย่างสบายใจพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย
“ฮึมมม~ ฮืมมม~”
ร่างกายสีขาวไร้สิ่งเจือปนยิ่งทำความสะอาดมันก็กระจ่างใสกว่าเดิมเธออยากได้แป้งทามาก ๆ ยิ่งคนไทยแบบเธอจะขาดแป้งเย็นไม่ได้เลยจริง ๆแต่ตอนนี้ตัวเธอเย็นดีแล้วยิ่งร่างกายไม่ต้องเช็ดมันก็แห้งจากการโดนแช่แข็งไปแล้ว
“อืม...คงต้อง...อาบน้ำร้อนแทนแล้วสินะ...ต้องต้มน้ำแล้วสินะ”
มิรารีกล่าวแบบนั้นก่อนจะหันไปหยิบผ้ามาเช็ดเล็กน้อยแต่พอจับผ้าก็แข็งทันทีนั้นทำเอาเธอลืมไปว่ามือไม่ได้ใส่ถุงมือเลย
“บ้าชิบ!!”
มิรารีหันไปหยิบถุงมือก่อนจะสวมใส่แล้วละลายผ้าที่โดนแช่แข็งแต่พอละลายมันก็เปียกไปแล้วนี่สิ
“พอละลายแล้วผ้าเปียก...อืม...คงต้องจำเอาไว้...”
มิรารีสวมเสื้อโดยที่ตัวเธอนั้นไม่เช็ดตัวสักหน่อยเธอหยิบเสื้อเชิ้ตขนาดใหญ่กับกางเกงขายาวสีดำดีที่เ้าของห้องทิ้งเสื้อผ้าให้เธอเลยได้ใส่อะไรสบาย ๆ แบบนี้แต่กลิ่นเ้าของคนเก่าทำให้เธอสบายใจและหลงใหลในกลิ่นนี้มาก ๆ
“หอมจัง...อยากรู้จังว่าชายคนนี้เป็คนยังไงนะ...?”
มิรารีนึกถึงชายรูปร่างใหญ่ที่มีกลิ่นอายน่าหลงใหลจนเธอนึกไปถึงบุคคลที่ไม่รู้จักกำลังััใบหน้าของเธอจนเธอนั้นได้สติกลับมาแล้วส่ายหน้าทันที
“อ๊า!! เราเป็บ้าอะไรเนี่ย!เผลอคิดอะไรบ้า ๆ กัน!”
การคิดถึงชายที่ไม่รู้จักเป็อะไรที่เธอไม่เคยคิดแต่ตอนนี้เธอเผลอคิดไปแล้วและเกิดมีความรู้สึกที่เคยเห็นแต่ไม่เคยอยากเข้าไปเจอเพราะเธอนั้นเป็คนที่ไม่เคยสมหวังในความรักสักครั้งเธอเลิกคิดทุกอย่างก่อนจะเตรียมตัวไปห้องอาหารเพื่อทานอะไรรองท้องดีกว่า
“เอาล่ะ...เมื่อวานก่อนก็...ทานไก่ย่างแล้ว...วันนี้เอาเป็มื้อหนักๆ หน่อยละกัน”
มิรารีคิดเมนูสำหรับวันที่แปดั้แ่วันที่เธอฟื้นขึ้นมาตลอดเจ็ดวันเธอได้รู้ว่าที่นี่นั้นเหมือนโรงเรียนสอนหนังสือที่ั้แ่สมุดเรียนและแหล่งข้อมูลในห้องสมุดอีกให้อ่านแต่เธอรู้ว่าตอนนี้อาจจะผ่านมาหลายปียิ่งทำให้เธออยากรีบกลับบ้านไปหาครอบครัวมาก ๆแต่เธอยัง้าสำรวจภายในตึกนี้ว่าจะมีอุปกรณ์อะไรที่ช่วยเธอติดต่อคนภายนอกได้ไหมระหว่างที่คิดได้นั้นเธอก็หยิบวัตถุดิบภายในตู้เย็นออกมาั้แ่ ไข่ ไส้กรอกขนมปังที่ทำเอง และผักต่างๆ วันนี้เธอจะทำมื้ออาหารแบบคนอเมริกันชอบทาน
เสียงมีดกระทบกับเขียงดังเป็จังหวะการหั่นไส้กรอกเป็รูปปลาหมึกดูน่ารักสุดๆ ถ้ามันได้บานออกเป็รูปปลาหมึกจริง ๆตอนนี้ถึงเวลาขั้นตอนการเตรียมอุปกรณ์เธอตั้งหม้อและกระทะลงบนเตาไฟส่วนขนมปังเธอเอาใส่เครื่องปิ้งขนมปังอย่างไวหม้อน้ำตั้งไฟไม่นานนักก็เริ่มใส่ผักที่หั่นไว้ แล้วหันไปที่เตากระทะใส่ไส้กรอกและไข่ตอกลงไปเสียงฉ่าของกระทะกับวัตถุดิบช่างน่าฟังยิ่งกว่าอะไรและเสียงต้มน้ำน่าฟังยิ่งกว่าอะไรไข่ที่กำลังโดนทอดอยู่นั้นกำลังเริ่มสุกได้ทีพร้อมกับไส้กรอกที่กำลังบานเป็ปลาหมึกน้อยหลายตัว
“น่ารักจัง คิก ๆ”
มิรารีใช้ตะหลิวพลิกไส้กรอกไปมาให้มันสุกอีกเล็กน้อยก่อนจะยกกระทะตักวัตถุดิบต่างๆ ลงในจานที่เตรียมไว้เธอหันไปที่หม้อต้มที่เดือดเต็มทีก่อนจะปิดไฟและเอาผักที่ต้มเรียบร้อยแล้วใส่ตะแกรงสะเด็ดน้ำออกก่อนจะลงใส่จานแยกนอกจากผักต้มยังมีสลัดผักอีกในชามก็มีั้แ่ แครอท ผักสลัด กะหล่ำม่วงและอะไรที่เธอใส่ แต่ก็มีของที่เธอไม่ชอบที่เธอจะไม่ใส่เข้าไปเด็ดขาดเสียงติ๊กของเตาปิ้งดังขึ้นมิรารีก็เดินไปเอาขนมปังที่ปิ้งใส่จานเล็กก่อนจะกลับมาที่โต๊ะทานอาหาร
“เสร็จแล้ว!!”
มื้อเช้าอันเรียบง่ายก็เป็อันเสร็จเธอนั่งลงจุดที่เธอนั่งประจำสายตาที่จับจ้องมองจานอาหารของตนเองเธอหยิบซอสที่จัดเตรียมไว้มาเทลงบนข้างจานก่อนจะเตรียมทานอาหารตรงหน้า
“ทานล่ะนะคะ”
มิรารียกส้อมจิ้มลงไส้กรอกชิ้นหนึ่งพร้อมกับจิ้มซอสที่ใส่ไว้ข้างจานแล้วกัดเข้าไปคำหนึ่งจนชาติอันเปรี้ยวของซอสมะเขือเทศกับความเค็มและกลมกล่อมของไส้กรอกกระจายไปทั่วปากของเธอ
“อร่อยยยยย~”
พอได้ลิ้มรสชาติของเนื้อสัตว์และผักทำให้เธอหยุดการกินไม่ได้เลย่เวลาผ่านไปกับการกินนั้นเธอก็เริ่มมีความคิดใหม่ขึ้นมานั้นคือการสำรวจที่ไม่ได้ทำมาั้แ่วันแรกเพราะเอาแต่ออกกำลังกายอย่างเดียว
“อืมมมมมมม...ครั้งนี้เอาไงดีนะ...วันแรกๆ ดูแค่ชั้น 1 กับ 2 ไป...ยังไม่ทั่วด้วยซ้ำ...คงต้องไปจุดอื่นๆ ต่อแบบคร่าว ๆ ไปก่อน...”
มิรารีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าเธอจะไปสำรวจที่ไหนต่อระหว่างที่จ้องมองอาหารตรงหน้านั้นเธอก็นึกถึงสิ่งที่อยากกินมากในตอนนี้ไม่ใช่แค่ขนมปังเนื้อ ผัก เธอรู้สึกหงุดหงิดจนยกมือขึ้นมาขยี้ผมตนเองเบา ๆ
“อ๊ากกกกกกกก!!ทำไมที่นี่ไม่มีข้าวสารเลยนะ!! อยากกินข้าว ทำข้าวไข่เจียวก็ยังดี!หรือทำข้าวหน้าไข่หมูทอดสไตล์ญี่ปุ่นก็ยังดี! คนไทยแบบฉันต้องทานข้าวนะ!!”
คำบ่นโวยวายดังก้องไปทั้งห้องครัวครั้งแรกที่เธอตื่นก็นึกถึงอาหารเช้าที่มีข้าวเป็จากหลักแต่ค้นหาที่นี่ไม่เจอเลยสักอย่างทำให้คิดว่าที่นี่ไม่น่ามีคนไทยแบบเธอแน่ ๆถ้าเธออยู่ที่นี่แล้วมีเมล็ดข้าวเธอจะเอามาปลูกแน่ ๆ ถ้าจะติดอยู่ที่นี่สักระยะแต่ก็ไม่มีเมล็ดข้าวเลยสักนิดมิรารีทานอาหารจนหมดก็เตรียมตัวไปล้างจานทุกอย่างที่อยู่ในนั้นแล้วทดลองกระทะที่เธอทำให้แข็งทำให้มันละลายแล้วก็จริงพวกมันละลายหมดอย่างง่ายดาย ทำให้รู้สึกประหลาดใจสุด ๆพอทำให้เสร็จหมดแล้วเธอก็เตรียมตัวไปค้นหาอะไรเพิ่มเติม
“คงต้องหาอะไรเพิ่ม...แต่ข้อมูลส่วนใหญ่น่าจะอยู่ในคอม...แต่ไม่มีไฟฟ้าเลยนี่สิ...คงต้องเป็เอกสารไปก่อนละนะ...”
มิรารีเตรียมตัวออกจากห้องครัวเพื่อไปตามทางเส้นทางข้างหน้าแสงแดดสาดลงบนผิวกายสีขาวจนเกิดเป็แสงระยิบระยับบนร่างกายมิรารีรู้สึกชอบใจที่ร่างกายได้รับความอบอุ่น เพราะร่างกายของเธอมันเย็นเฉียบลงไม่สามารถสร้างความร้อนได้เลย
“เฮ้อ...อิจฉาคนธรรมดาจริง ๆไม่ต้องห่วงว่าร่างกายจะไม่อุ่น...เหมือนเรา...”
อีกด้านหนึ่ง ณเกาะแห่งความหวังเงียบสงัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆผู้คนสัญจรห่างหายไปอย่างกับเมืองผีสิง แต่ทว่าตอนนี้ทุกคนแอบกันอยู่ภายในบ้านหรือสถานที่อันเย็นเพียงเพราะสถานการณ์ตอนนี้ไฟดับทั่วทั้งเมืองจากสถานที่ที่หนึ่งที่เป็ต้นเหตุทำให้ทุกอย่างดับไปหมดมาสองสามชั่วโมงแล้วต้นเหตุคือตึกอันสูงใหญ่ที่ทุกคนต่างมีความหวังกับสถานที่แห่งนั้นแล้วคนภายในนั้นกำลังว้าวุ่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากเหล่านักวิทยาศาสตร์ที่กำลังทดลองบางอย่าง
“พวกเ้าบ้าหรือไง!ที่ทำอะไรไม่ป้องกันก่อนนะ!! รีบซ่อมซะ!! เดป! ติดต่อหน่วยการไฟฟ้าซะ!!”
“ครับ!!!”
เหล่านักวิทยาศาสตร์กำลังว้าวุ่นกับสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากการะเิทำให้ระบบทั้งเกาะพัง ห่างออกไปตรงนั้นไปที่ฐานบัญชาการในห้องพักส่วนร่วมผู้คนกำลังนั่งกันอย่างหนาแน่นเพราะกำลังพักกันหลังจากสองชั่วโมงที่แอร์ไม่มีบางคนกำลังทำสิ่งที่ทำอยู่โดยมีเหงื่อเต็มตัวบ้างก็กำลังทนความร้อนที่กำลังทรมานพวกเขาเช่นหญิงสาวกลุ่มนี้
“อ๊ายยยยยยยยย~ ร้อน! ทำไมกัน ทำไมต้องเป็่ที่ร้อนที่สุดของปีด้วย!” เมียบ่นออกมาดัง ๆเธอเอาพัดมาพัดตัวเองเพื่อให้หายร้อน
เพื่อนสาวอีกสามที่อยู่รวมตัวกันมองเมียที่บ่นจนน่ารำคาญพวกเธอแต่ละคนใส่เสื้อหาน้อยชิ้นเนื่องจากความร้อนที่กำลังเล่นงานพวกเธออย่างรุนแรงซาร่าได้ยินคำบ่นของเมียเธอก็บ่นเมียกลับ
“นึกว่าเธอร้อนคนเดียวเหรอ?เมีย ตอนนี้ทุกคนก็ร้อนหมดล่ะ ยิ่งไฟฟ้าดับมาสองถึงสามชั่วโมงล่ะ!”
“ก็ฉันร้อนอ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!”เมียยังะโทำเอาคนอื่นๆ หงุดหงิดเข้าไปอีก
“เลิกบ่นเลยเมียมันน่ารำคาญอ่ะพวกฉันยิ่งร้อนกว่าอีกเธออยู่ข้าง ๆ ปล่อยพลังออกมานะ!! เธอยังจะบ่นอะไร!? เป็มนุษย์ไฟไม่ใช่หรือ!?”
“มาเป็ฉันไหม! พีบี!!ฉันร้อนทั้งข้างในทั้งข้างนอก นึกว่าฉันเป็ไฟแล้วจะไม่รู้สึกอะไรหรือไง!!ฉัน้าความเย็น!!” เมียยิ่งเขยิบเข้าหาพีบี
“อ๊ากกกกกกกกกกกกก!ออกไปเลยยัยบ้า ตัวก็ร้อนยังจะเข้ามาใกล้ฉันอีก!!” พีบีรีบดันเมียออกจากตัวเธอทันที
สาว ๆต่างถกเถียงกันจนน่ารำคาญสำหรับบางคนที่กำลังควบคุมอารมณ์ที่กำลังโดนเล่นกับความร้อนซาร่าจ้องมองทั้งสองคนที่ทะเลาะกันก่อนที่จะปรับสภาพร่างกายของเธอให้เป็ต้นไม้ในเขตร้อนจนอเล็กซ์ที่อยู่ข้าง ๆ แอบแซวอีกฝ่ายที่กำลังปรับสภาพร่างกายของเธออยู่
“อิจฉาซาร่าแฮะ...ที่ไม่ต้องห่วงเื่ความร้อนนะ”
“อิจฉาทำไมกัน? อเล็กซ์ อย่าอิจฉากันเลย...ฉันต้องปรับสภาพร่างกายของฉันมันก็ลำบากนะ...”
“เหรอ...โทษที...”
“อืมแต่ฉันฝึกมาตั้งหลายปีกว่าจะทำได้น่านะ”
“ก็ถือว่าเก่งนะ ไม่เหมือนฉัน…” อเล็กซ์ปลดรองเท้าของเธอร่างกายของเธอก็ลอยขึ้นจนชนกับเพดานข้างบน“ทำได้แค่ลอยตัวน่านะ...เพราะแรงโน้มถ้วนน่านะ”
“ฉันก็ถือว่าพลังเธอก็เจ๋งไปอีกอย่างนะอเล็กซ์”
ซาร่ากล่าวพร้อมกับโยนเชือกให้อีกฝ่ายก่อนที่เ้าตัวจะจับเชือกแล้วดึงตัวเองลงมาจนมานั่งกับเก้าอี้แล้วสวมรองเท้าเข้าที่เดิม
“งั้นเหรอ...แต่ว่า...ตอนนี้ฉันอยากไปเที่ยวแช่แอร์ฉ่ำๆ เลยนะ...”
“ทำไงได้...ตอนนี้ไฟดับทั้งเกาะ...คงต้องรอยาวๆ ล่ะ”
“คงสักพักใหญ่ได้ยินว่าช่างไฟกำลังไปซ่อมไฟฟ้าที่ชั้นใต้ดินอยู่นะ”
“อยากให้ไฟกลับมาไวจริง ๆอยากจะนอนแช่แอร์เย็น ๆ ตอนนี้จะตายอยู่แล้ว!”
อเล็กซ์มองเมียที่พูดแบบนั้นจนเธอนึกคำที่อีกฝ่ายกับเธอพูด“ทำไม...ไม่มีเมต้าคนไหนสร้างหิมะหรือน้ำแข็งได้เลยเหรอ?”
“เอ๋?”
สาว ๆ ได้ยินแบบนั้นก็แอบคิดเหมือนกันพวกเขาหลายสิบคนแต่ไม่มีใครที่มีพลังนั้นเลยสักคนจนน่าประหลาดใจจริง ๆ
“จริงด้วยนะไม่มีใครมีพลังหิมะเลยสักคนเลยนะ”
“พออเล็กซ์พูดแบบนี้มันช่างน่าแปลกใจจังเลยนะ”
“ไม่น่าแปลกหรอก!” เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมา
สี่สาวต่างหันไปมองเ้าของต้นเสียงที่เอ่ยขึ้นแล้วคนนั้นคือหญิงสาวตัวเล็กที่ทุกคนต่างให้ความเคารพเธอ
“เอวา!”
เอวาเดินมาหาสี่สาวด้วยสภาพเสื้อผ้าน้อยชิ้นเช่นเสื้อกล้ามโชว์เอวกับกระโปรงสั้นเลยหัวเข่าของเธอทำเอาบางคนที่เป็โลลิค่อนคงมองตาเป็มันไปแล้ว
“พวกเธอเอาแต่บ่นโดยไม่คิดเลยนะว่าเราก็มีเมต้าสายน้ำแข็งอยู่นะ”
“ใครเหรอ!!”
“มีด้วยเหรอ?”
“ถ้ามีพามาเลยสิ!!”
“คนที่โดนแช่แข็งอยู่ตอนนี้ไง!”
ทั้งห้องพักส่วนรวมถึงกับเงียบสงัดเมื่อแอนนาพูดแบบนั้นการพูดถึงการโดนแช่แข็งทำให้ทุกคนนั้นรู้ว่าใครกันที่เอวาพูดถึงเอวาไม่สนใจว่าทุกคนจะมองอย่างใดก่อนจะมองสาว ๆ ทั้งสี่คนพวกเธอลืมไปว่าใครกันที่เป็เมต้าสายน้ำแข็ง
“พวกเรา...”
“ลืมไป...”
“ฉันไม่ว่าถ้าพวกเธอจะพูดอะไร...แต่ถ้าคนข้างบนได้ยินขึ้น...อาจจะโดนมองแรงทั้งวันแน่...”
“จริง...หมอนั้นยิ่ง...”
“่นี้หมอนั้นหาโอกาสไปที่นั่นอยู่นี่น่า...”
“ใช่...เพราะเราทิ้งเธอไว้ที่นั่น...”
“มิรารี...ผู้น่าสงสาร...” ซาร่ากล่าวออกมา “เธอไม่สามารถฟื้นขึ้นมาได้...เราจะละลายเธอออกมาแล้วก็ตามที...แต่น้ำแข็งพวกนั้น...ก็จะแช่แข็งเธอเหมือนกำลังปกป้องเธอ...”
“จริง...เฮ้อ...ผ่านมาหลายปีแบบนี้แล้ว...โลกกำลังสงบสุข...จนอยากให้เธอ...ฟื้นขึ้นมา...”
“เธอตื่นขึ้น...คงมีเื่ให้เธอปวดหัวอีกเยอะ”
“ใช่!”
ทั้งสี่สาวต่างกล่าวตอบอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเอวาโดยที่พวกเธอไม่รู้เลยว่าหลังจากนี้พวกเธออาจจะจ้องมีความวุ่นวายอีกมากหลังจากที่ได้รับรู้ว่าอีกไม่ช้าพวกเธอกำลังเจอกับอะไร
เกาะปริศนา ข้างในซากตึกปรับหักพัง ตึกที่ 1
วันแรกของการสำรวจหลังจากพักร่างกายมาตลอดทั้งสัปดาห์ถึงเวลาที่เธอจะตรวจสอบดึกต่างๆ ที่อยู่เกาะกลุ่มกัน วันนี้เธอกลับมาอยู่ตึกที่เธออาศัยอยู่ตรงนี้เธอหยิบแผนผังที่ตัวเองเขียนไว้ั้แ่ตึกแรกั้แ่ชั้นแรกจนถึงชั้นที่เธออยู่เธอเตรียมจะไปเขียนแผนผังที่ชั้นสามกับสี่ต่อเธอะโขึ้นไปที่เสาที่พังแล้วพิงอยู่ชั้นที่สองเธอก้าวเดินไปอย่างไม่คิดอะไรจนมาถึงชั้นสองทุกจุดที่เธอสำรวจชั้นล่างเหมือนประชาสัมพันธ์ ลึกเข้าไปเป็โรงอาหารห้องนอนจนกระทั่งมีห้องเรียนที่เธอเห็นนั้นทำให้เธอคิดว่าตึกที่เธออยู่อาจจะเป็โรงเรียนก็ได้ระหว่างที่เธอกำลังเดินไปตามทางนั้นลมบางอย่างก็พัดใส่เธอจนเธอรู้สึกคันจมูกจนกระทั่งเธอจามออกมา
“ฮัดชิ้ว!”
มิรารีขยี้จมูกของตัวเองอย่างคันๆเธอรู้สึกคันจมูกไปหมด
“ใครนินทาเราหรือเปล่าเนี่ย?”
เธอรู้สึกคันจมูกมาก ๆไม่คิดว่าจะมีลมหนาวพักเข้ามาใส่เธอแบบนี้แต่ลมมาจากไหนกันจนเธอไม่ใส่ใจเท่าไหร่ก่อนจะวนรอบตึกที่อยู่จนเสร็จเธอนั่งลงที่ใจกลางชั้นสี่
“เสร็จสักที...”
มิรารีจ้องมองกระดาษตรงหน้าของตัวเองที่มีแต่ลายมือที่อ่านไม่ค่อยออกแต่เธอเข้าใจเพราะจำได้ว่ามันคืออะไรมั้งแต่เธอคงต้องไปเขียนใหม่ เธอจ้องมองภาพที่เป็โซนห้องพักเธอสงสัยว่าใครที่อยู่ที่นี่คงจะว้าวุ่นตอนนี้กันเพราะบางห้องเธอไม่ได้เข้าไปยุ่งจนมันรกเหมือนเดิม เธอถอนหายใจเบา ๆก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นออกจากตรงนั้นแล้วเท้าของเธอก็เหยียบบางอย่างทำให้รองเท้าของเธอนู้นขึ้นมา
“อะไรนะ?”
มิรารีก้มมองก่อนจะย่อตัวลงไปหยิบขึ้นมามันเป็กระดาษที่ถูกพับกันหนา ๆจนน่าสงสัยเธอลองเปิดมันออกมาก็เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิด
“นี่มัน..แผนผัง...ตึกนี้?”
กระดาษถูกกางลงบนพื้นก็ได้เห็นว่ากระดาษนี้ถูกเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับชั้นๆ ว่ามีอะไร แล้วเธอก็มองไปที่ชั้นหนึ่งที่เธอไม่คาดคิดว่ามันจะเขียนอะไรไว้
“ชั้นหนึ่ง...ยังไม่ถึงครึ่งที่เราวาดเลยนะ...หรือว่าชั้นหนึ่ง...ยังมีทางลับซ่อนอยู่งั้นเหรอ?”
จบตอนที่ 5 โปรดติดตามตอนที่6 ต่อไป
1K
![[จบ]ทะลุมิติมาเป็นภรรยาตัวน้อยของสามีพิการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1710864878_79730567.webp)
