Brave Hero เกิดใหม่เป็นพระเอกในเกมส์

ตอนที่สามสิบห้า น่าสงสารโลกที่ต้องการวีรบุรุษ3

ที่ผมต้องการธอรินเข้ามาในทีมเพราะผมไม่เก่งด้านสงคราม

ผมไม่ใช่คนหลงตนเองขนาดที่คิดว่าตนเองจะเชี่ยวชาญพิชัยสงครามทำได้ทุกอย่าง

และผมไม่ค่อยไว้ใจแผนการของท่านแม็กนัสเท่าไร

ท่านแม็กนัสคือฮีโร่ครั้งโบราณตั้งแต่ภาพเกมส์ยังเป็นแปดบิทและการได้ดาบไฟหรือดาบสายลมwind blade ที่โจมตีได้ไกล

ยังเป็นเรื่องที่น่าตื่นตาตื่นใจในยุคเริ่มแรกก่อนที่ภาคหลังๆจะเพิ่มรายละเอียดมากขึ้นเรื่อยๆเกี่ยวกับระบบเวทย์ต่างๆและเรื่องราวประวัตศาสตร์ของจักรวาลนี้

ไม่ใช่ว่าท่านแม็กนัสไม่เก่ง

ด้านการต่อสู้ส่วนตัวท่านเก่งมากๆ

อย่างที่บอกในยุคที่ภาพแปดบิตท่านใช้แค่ดาบไฟและดาบลมธรรมดาเข้าไปบู๊ตัวคนเดียวกับกองทัพปีศาจในโลกปีศาจหรือแม้แต่สุสานมังกรDragon’s grave ได้ด้วยตัวคนเดียว

แต่เพราะท่านเก่งเกินไปในตัวคนเดียวนั่นล่ะผมถึงไม่ค่อยไว้ใจให้ท่านเป็นคนวางแผนการรบหรือการจัดกระบวนทัพเสียเท่าไร

เก่งในระดับที่ว่าตอนหลังคนเขียนบทต้องมาบอกว่าเพราะความเก่งของท่านทำให้เกิดโลกคู่ขนานด้วยซ้ำ

ระดับการฆ่าฟันที่บิดเบือนกฎเกณฑ์ของกาลเวลาและอวกาศ

เราไม่ควรเอาคนพรรค์นั้นมาวางแผนนำทัพ

ธอรินมีประสบการณ์จากทัพแรนเจอร์และกองทัพค้อนกับโล่ของคนแคระที่มีระเบียบวินัยที่ผมไว้ใจมากกว่าในการจัดกระบวนทัพ

เราคงไม่ค่อยจะไว้ใจลิโป้ที่คนเดียวจัดการได้ทั้งกองทัพมาประเมินความสามารถของคนธรรมดาหรอกจริงไหม?

ความสามารถของวีรบุรุษเราเอาไว้ชมอย่างห่างๆก็พอ

ตอนนี้ผมต้องการสิ่งที่สามารถทำได้ด้วยคนธรรมดา

Valor and steel

ความกล้าและเหล็กกล้า

นั่นล่ะแผนการตอนนี้ของผม

ผมจับมือกับธอริน

“ขอบคุณขอรับท่านธอรินมีท่านที่มีประสบการณ์ด้านกองทัพมาช่วยกำลังของผมเมหือนเพิ่มอีกเท่าตัวเลยขอเพียงมีกองทัพของท่านมาคุมวินัยทัพของกองกำลังของเราคงไม่แตกทัพง่ายๆ”

ผมกล่าวซาบซึ้งบุญคุณจากใจจริง

กองทัพคนแคระนั้นราคาแพง และต้องมีเงื่อนไขถึงจะได้มา

แต่พอได้มาแล้วนั้นมีขวัญกำลังใจที่ดีมากๆเหนือกว่าชาวบ้านธรรมดา

แน่นอนนั่นก็มีจุดอ่อนในด้านจำนวนและราคานั่นเอง

แต่ผมจะไม่ใช่กองทัพทหารคนแคระสิ้นเปลืองหรอก

เอาไว้ออกแนวจ่าหรือสารวัตรทหารที่ทำให้คนธรรมดาอยู่ในวินัยยทัพน่าจะดีกว่า

ผมไม่ค่อยอยากจะฝากไว้กับความกล้าของคนธรรมดาเสียเท่าไรเมหือนกัน

ผมไม่สร้างเงื่อนไขคนอื่นมากกว่าตนเอง

คนอื่นอาจจะกลัวได้ไม่ต่างจากผม

แต่เขาคงต้องคิดหน้าคิดหลังหากมีคนแคระที่กล้ามแข็งอน่างเหล็กกล้าถือค้อนและจ้องพวกเขาไม่ให้หนีทัพอยู่

“มีท่านมาช่วยทหารของเราก็คงเหมือนมีกำแพงเหล็กที่มั่นใจได้”

ผมกล่าวจากใจจริง