“เธอเป็ใคร มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
วิลทำตามที่ชายวัยรุ่นในชุดผ้าคลุมบอก เขาทำการพูดออกไปภายในใจ เขาไม่รู้ว่าชายวัยรุ่นนั้นได้ยินที่เขาพูดหรือเปล่า แต่เขาเห็นว่าชายวัยรุ่นพยักหน้า ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงตอบกลับ
“ข้ามีชื่อว่า ยูดาส เวสเมอร์-วารารี่ บุตรแห่ง ไมดาส เวสเมอร์ และ ยูเรีย วารารี่ แกรนดยุค แห่งเอสเพอเรียร์”
ชายวัยรุ่นที่อยู่ในชุดคลุมสีขาวเปื้อนเื มีชื่อว่ายูดาส แถมฟังจากการแนะนำตัวแล้ว ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มนั้นจะมีเชื้อสายของขุนนางเก่าแก่ด้วย วิล ทอมสัน ในตอนนี้ไม่รู้จะว่ายังไง เขามองไปที่เด็กหนุ่มที่ในตอนนี้ที่ก้มหัวเล็กน้อยทำความเคารพในแบบฉบับของขุนนาง
วิล ทอมสันได้แต่เกาหัว ก่อนที่จะพูดขึ้น
“เข้าใจละ ชื่อว่ายูดาสซินะ แล้วเื่ที่ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงช่วยบอกได้ไหม”
ยูดาสคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะถอนหายใจออกมาและพูดขึ้น
“ที่เอสเพอเรียร์ในตอนนี้กำลังเกิดาขึ้นกับอนาจักรใกล้เคียง ข้าได้ทำการนำกองทัพออกต่อสู้ป้องกันเมืองในแนวหน้า กองทัพของข้าพ่ายแพ้ บีบให้ข้าจำเป็ต้องใช้สมบัติประจำตระกูลเพื่อเอาชีวิตรอด แต่ใครจะไปรู้ว่าข้าดันมาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้ นี่วิล เ้ารู้จักทางกลับไปยังอนาจักรเอสเพอเรียร์ไหม ข้าต้องรีบกลับไปช่วยเหลือทุกคน”
วิล มองไปที่ยูดาสไม่รู้จะตอบยังไง อนาจักรเอสเพอเรีย มันมีที่ไหนในแผนที่โลก แม้แต่ก่อนที่โลกจะล่มสลาย มันยังไม่เคยมีปรากฏเลยชื่ออนาจักรนี้
“ต้องขอโทษด้วย แต่ฉันไม่รู้ว่าอนาจักรที่ว่าอยู่ที่ไหน อย่างน้อยมันก็ไม่เคยปรากฏบนแผนที่โลกนี้มาก่อน”
คำตอบที่ได้จากวิล ทอมสันนั้นไม่ใช่สิ่งที่ยูดาส้า เขามองไปที่วิลก่อนที่จะพูดขึ้น
“หมายความว่ายังไง... หมายความว่ายังไงที่อนาจักรเอสเพอเรียไม่เคยมีอยู่ในประวัติศาสตร์ของโลก มันจะเป็ไปได้ยังไง อนาจักรเอสเพอร์เรียเป็อนาจักรที่ใหญ่ที่สุดในทวีปวิคตอเรีย...นอกเสียจาก ไม่จริงใช่ไหม…”
สีหน้าของยูดาสนั้นซีดเป็อย่างมาก เขารีบมองไปที่วิล ก่อนที่จะพูดขึ้น
“เ้า เ้ามีแผนที่โลกนี้หรือไม่”
วิลดูเหมือนว่าจะรู้ว่ายูดาสนั้นกำลังใเื่อะไร เขาทำการหยิบแผนที่ล่าสุดที่ถ่ายจากดาวเทียมของกองทัพให้กับยูดาสได้ดู และทันทีที่ยูดาสเห็นแผนที่โลก ยูดาสนั้นถึงกับเซ
“ไม่ นี่ไม่ใช่แผนที่โลกของข้า เกิดอะไรขึ้น”
ยูดาสนั้นแทบจะล้มไปกับพื้นหากวิลไม่ช่วยพยุงไว้
“เห้ ทำใจดีๆไว้ ช่วยบอกหน่อยได้ไหม ที่พูดมาไม่ใช่เื่ตลก นี่เธอมาจากต่างโลกจริงๆอย่างนั้นใช่ไหม”
วิล เป็คนแรกที่เห็นแสงจากท้องฟ้าลงมายังพื้นดิน เขาเห็นกับตาถึงความมหัศจรรย์ของลำแสงนั้น เขามาถึงยังจุดที่แสงตกกระทบพอดี และเห็นว่ายูดาสออกมาจากลำแสง เขานั้นเห็นทุกอย่างก่อนที่จะเรียกให้ลูกน้องของเขามา และช่วยกันตรวจสอบดูว่า ยูดาสนั้นเป็ภัยคุกคามหรือไม่
ยูดาสมองไปที่วิลก่อนที่จะพูดขึ้น
“ข้า ข้าได้ใช้อัญมณีแห่งมิติ ข้าควรจะกลับไปยังเมืองของข้า ไม่ใช่มายังต่างโลกเช่นนี้ มันจะต้องมีอะไรผิดพลาด ไม่... ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ ข้าต้องกลับไป ข้าต้องกลับไป!”
ยูดาสนั้นมีทีท่าเหมือนกับกำลังจะเสียสติ วิล ช่วยไม่ได้ที่จะต้องทำในสิ่งที่เขาต้องทำ เขาทำการทุบไปที่ท้ายทอยของยูดาส ทำให้เขาสลบลงในทันที
วิล ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหันไปหาลูกน้องของเขาก่อนที่จะพูดขึ้น
“พาเ้าหนูนี่ไปยังฐานทัพหลักพื้นที่ 3 รอฟังคำสั่งจากเบื้องบน”
เหล่าลูกน้องที่ตอนนี้กำลังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นรีบทำตามคำสั่งทันที พวกเขาไม่คิดที่จะพูดอะไรทั้งนั้นเกี่ยวกับพฤติกรรมผิดปกติของหัวหน้าพวกเขา เมื่อกี้นี้พวกเขาเห็นวิล ทอมสัน กับเด็กวัยรุ่นจ้องตากันและกัน ก่อนที่เด็กหนุ่มดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างผิดปกติ จนกระทั่งวิลต้องเข้าไปทำให้เขาสลบก่อนที่จะจับส่งฐานทัพ
“หวังว่าเ้าหนูจะไม่เป็ภัยคุกคาม ไม่อย่างนั้นละก็ เห้อ ไม่รู้จะว่ายังไง”
เขาช่วยไม่ได้อย่างแน่นอน ทุกที่ ทุกแห่งมีหูมีตา เื่นี้คงไปถึงหูเบื้องบนแล้ว หากว่าเื่นี้ยังไปไม่ถึงละก็ มนุษย์คงจะสูญพันธุ์ไปแล้ว
……….
ฐาพทัพหลักพื้นที่สาม เป็ฐานทัพหลักที่ทหารแนวหน้าทุกหน่วยขึ้นตรง ฐานทัพนี้ทำหน้าที่เป็ฐานกระจายคำสั่งของทุกหน่วย ทำหน้าที่แตกต่างจากฐานทัพหลักพื้นที่สองกับพื้นที่หนึ่ง ฐานทัพหลักพื้นที่สองจะจัดการเกี่ยวกับทหารชุดพิเศษที่ทำหน้าที่ออกไปราดตระเวนภายนอกฐานที่มั่น หน้าที่หลักคือการค้นหาผู้รอดชีวิต และรวบรวมข้อมูล ทหารหน่วยพิเศษมีความสามารถในการต่อสู้ที่สูงมาก พวกเขานั้นถูกฝึกมาเพื่อให้ต่อสู้กับพวกกลายพันธุ์โดยเฉพาะ ส่วนฐานทัพพื้นที่หนึ่ง ทำหน้าที่เกี่ยวกับข้อมูลและการทำงานภายในทั้งหมด เป็ที่ๆปลอดภัยที่สุด ของฐานที่มั่นนี้
ในขณะนี้ยูดาสถูกนำตัวมายังฐานทัพหลักพื้นที่สามเป็ที่เรียบร้อยแล้ว วิล หัวหน้าหน่วยราดตระเวนพื้นที่เก้า ไม่รู้จะอธิบายสถานการณ์ยังไงในตอนนี้ ดูเหมือนว่าเบื้องบน้าคำตอบอย่างละเอียดที่สุด
เขานั้นเล่าทุกอย่างที่เขาได้พูดคุยกับเด็กหนุ่ม ทางเบื้องบนนั้นได้แต่พูดคุยกันถึงความเป็ไปได้ เวทย์มนต์ มันจะเป็ไปได้จริงๆหรือ แต่ที่เห็นจากลำแสงที่ลงมาจากท้องฟ้าแล้ว เื่นี้ก็มีความเป็ไปได้อยู่
ทางเบื้องบนนั้นพูดคุยกันอยู่สักครู่หนึ่งก่อนที่จะได้คำตอบ
“ส่งตัวเด็กหนุ่มคนนั้นให้กับ ไดอันน่า”
ได้ยินชื่อไดอันน่านั้น วิลได้แต่หน้าซีดก่อนที่จะรีบพูดขึ้น
“ท่านครับ เื่นี้มัน…”
“ไม่มีแต่ผู้กอง ส่งตัวเขาให้กับไดอันนา นี่คือคำสั่งสุดท้าย”
เบื้องบนเมื่อสั่งการเสร็จแล้วก็ทำการตัดการเชื่อมต่อทันที วิลได้แต่มองไปที่ยูดาสด้วยความสงสาร ก่อนที่จะถอนหายใจ คำสั่งยังไงก็เป็คำสั่ง เขาทำการติดต่อไปที่ฐานทัพพื้นที่สองทันที
1K
