ตอนที่ 7 ของฝากแทนใจ
@มหาวิทยาลัย
“ไอ้มด...มึงรู้มั้ยว่าพี่ข้างห้องกูเขาหายไปไหน”
“ใคร...พี่อิทน่ะเหรอ”
“อือ”
“เขาไม่ใช่พี่ชายกู บ้านก็ไม่ได้อยู่ติดกันกูจะไปรู้ได้ยังไง” มดตอบแบบขอไปทีแต่ก็แอบอมยิ้มเมื่อคิดว่าเพื่อนของเธอน่าจะมีใจให้พี่เขาบ้างแล้วไม่มากก็น้อยแหละน่า
“ั้แ่วันที่พี่เขาเอาคีย์การ์ดมาคืนให้กูไม่เจอหน้าพี่เขาเลย เหมือนไม่ได้อยู่ที่ห้องด้วย”
“ทำไม...มึงคิดถึงเขาหรือไง”มดถามทีเล่นทีจริง
“บ้า...กูแค่สงสัย”
“กูโทรไปถามให้เอามั้ยล่ะกูจะบอกเขาว่า...เพื่อนฝากมาถาม” มดพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขบขันในแบบขี้เล่นตามนิสัยของเธอ
“อย่านะ! มึงไม่รู้ก็ช่างเถอะไม่อยู่ก็ดีกูรู้สึกปลอดภัยขึ้นตั้งเยอะ”
“เขาไม่ทำอะไรมึงหรอกน่า...ถ้ามึงไม่ยอมซะอย่าง”จากที่มดรู้จักกับพี่อิทมา เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรขนาดนั้น
“กูไม่ไว้ใจ”
“ระวังใจตัวเองให้ดีแล้วกันอยู่ห้องใกล้กันซะด้วย”
“เออๆ เลิกพูดถึงเขาเถอะไปเรียนดีกว่าถึงเวลาแล้ว” เป็จังหวะที่น้ำกับฟ้าเดินเข้ามาสมทบด้วยพอดีทั้งสี่คนเดินเข้าห้องเรียนพร้อมกัน
่เย็น มัทนาชวนน้ำเพื่อนของเธออีกคนมานอนที่ห้องด้วยซึ่งปกติเพื่อนๆก็มักจะแวะมานอนด้วยแบบนี้เป็ประจำอยู่แล้วครั้งนี้จึงไม่ใช่เื่แปลกอะไร
“ไอ้แว่น...มึงจะไปไหน”น้ำถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังเดินไปที่เคาน์เตอร์ของทางคอนโด
“คีย์การ์ดกูเสียใบนึงว่าจะไปแจ้งขอเปลี่ยนใหม่”
“เอาไว้วันหลังเถอะกูอยากขึ้นห้องแล้ว” น้ำชวน เนื่องจากนั่งเรียนมาทั้งวัน ทั้งเมื่อยทั้งล้าน้ำอยากขึ้นไปอาบน้ำเปิดแอร์เย็นๆนอน
“อือๆก็ได้ว่าจะมาแจ้งตั้งหลายวันแล้วลืมทุกทีเลย”มัทนาบ่นตัวเองแต่ก็ยอมเดินกลับขึ้นห้องไปกับเพื่อนเธอมักจะเอาคีย์การ์ดติดกระเป๋าไปด้วยสองกันเสมอ
“ห้องนี้เหรอห้องพี่อิทที่มึงกับไอ้มดพูดถึง” น้ำถามถึงผู้ชายที่เพื่อนพูดถึงอยู่บ่อยๆ ห้อง 922
“อือ”
“กูอยากเห็นหน้าเขาว่ะ”
“เขาไม่อยู่” ทั้งสองสาวเดินเข้ามาด้านในห้องของตัวเองแต่ยังคงพูดถึงชายหนุ่มข้างห้องอยู่อย่างนั้น
“นั่นแน่! รู้ด้วยว่าเขาไม่อยู่แอบใส่ใจนะเนี่ย” ปกติมัทนาไม่เคยสนใจผู้ชายคนไหนมาก่อนเลยเพื่อนๆของมัทนาทุกคนจะรู้ดี
“กูเปล่า เขามันอันตรายกูก็ต้องระวังตัวเป็ธรรมดา”
“เขาทำอะไรมึง”
“ก็เอาแว่นกับคีย์การ์ดกูไปไง”ที่จริงมีมากกว่านี้ แต่มันน่าอายเกินกว่าที่เธอจะเล่าให้เพื่อนฟัง
“มีอย่างอื่นอีกมั้ย”เขากอดและหอมแก้มของเธอนึกถึงเื่นี้ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
“ไม่มี๊!” มัทนาปฏิเสธเสียงสูง
“แล้วทำไมมึงต้องเสียงสูงด้วย”น้ำถามแต่ไม่ได้มองหน้าเพื่อน กำลังเตรียมตัวจะอาบน้ำเลยไม่ได้เห็นว่าตอนนี้มัทนาหน้าแดงขนาดไหน
“มึงจะถามอะไรนักหนาเนี่ยไปๆอาบน้ำ”จากนั้นทั้งสองก็ผลัดกันอาบน้ำแล้วมานั่งๆนอนๆอ่านหนังสืออยู่ด้วยกันบนเตียง
่เย็นของวันต่อมา อิทธิพลกลับมาถึงคอนโดก่อนหน้าที่มัทนาจะกลับมาถึงเขายืนดักรอเธออยู่ที่หน้าห้อง
“พี่อิท...” มัทนาชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นใบหน้าของพี่อิทมองมาที่เธอ คล้ายกับกำลังดักรอเธออยู่เขาหายหน้าไปเกือบอาทิตย์
“คิดถึงพี่บ้างหรือเปล่า”คำถามแรกของเขา ทำให้เธอทำตัวไม่ถูก เขายืนกอดอกพิงประตูท่าทางสบายๆในแบบของเขา
“ทำไมมายจะต้องคิดถึงพี่ด้วย”มัทนายังคงปั้นหน้าเฉย ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา
“เข้ามานี่สิ...”อยู่ๆเขาก็คว้าข้อมือของเธอแล้วออกแรงจูง หวังจะให้เธอเข้ามาในห้องกับเขา
“พี่อิทปล่อยนะคะมายไม่เข้าห้องพี่” เธอรั้งแขนของตัวเองเอาไว้ ไม่ยอมเดินตามเขาเข้าไปง่ายๆอยู่ๆจะมาชวนเธอเข้าห้องง่ายๆอย่างนี้ได้ยังไง เธอไม่กล้าเดินเข้าไปหรอก
“ไม่มีอะไรหรอกน่า พี่มีของมาฝาก”เขาพูดด้วยท่าทางเป็กันเอง น้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีสายตาขี้แกล้งเหมือนแต่ก่อน
“...........” มัทนาสองจิตสองใจอีกใจก็อยากรู้ว่าเขาหายไปไหนมาอีกใจก็กลัวที่จะต้องเข้าไปอยู่ในห้องกับเขาสองต่อสอง
“เลิกกลัวพี่ได้แล้วสัญญาว่าจะไม่แกล้งมายแบบวันนั้นอีก” หลายวันที่เขาหายไปไม่มีวันไหนเลยที่เขาไม่คิดถึงเธอ แอบรู้สึกผิดเล็กๆที่วันนั้นทำให้เธอร้องไห้
พอดีมีงานด่วนเข้ามา ต้องเดินทางไปดูหน้างานที่ต่างจังหวัดกะทันหันเขาเลยไม่ได้บอกเธอเอาไว้ก่อนล่วงหน้า ไม่รู้ว่าเธอจะคิดถึงเขาเหมือนที่เขาคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่า
“แน่นะคะ”
“แน่ครับถ้ายังไม่เชื่อใจพี่จะเปิดประตูทิ้งไว้ก็ได้นะ”เขาใช้เวลาเดินทางกลับมาหลายชั่วโมงยังไม่ได้พัก รู้สึกเหนื่อยมากเลย มัทนาเดินตามเขาเข้ามาด้านในห้องเธอเลือกที่จะเปิดประตูค้างเอาไว้ตามที่เขาบอก
“นั่งลงก่อนสิ”มัทนานั่งลงที่โซฟาตามคำเชิญ อิทธิพลเดินไปหยิบของฝากที่เขาตั้งใจซื้อมาให้ราคาหลักร้อย เพราะคิดว่าถ้าเขาซื้อของแพงให้ เธออาจจะไม่รับก็ได้เขาก็เลยเลือกเป็สร้อยข้อมือน่ารักๆ แต่มีความหมายมาฝาก
“จะไม่ถามหน่อยเหรอว่าพี่หายไปไหนมา”
“ไม่ได้อยากรู้สักหน่อย”เธอยังคงปากแข็ง เขาอมยิ้มให้กับความปากแข็งของเธอถึงเขาจะไม่ได้ติดต่อกับเธอ่ที่ผ่านมาแต่เพื่อนของเธอที่รับเงินเขาไปวันนั้นก็รายงานตลอด
“พี่ไปทำงานที่ต่างจังหวัดมาพอดีหน้างานมีปัญหา พี่ก็เลยต้องเดินทางไปดูด้วยตัวเอง งานค่อนข้างซีเรียสพี่เลยไม่ได้โทรหาเพราะคิดว่ามายคงไม่อยากคุยกับพี่”พูดไปก็แอบมองใบหน้าของเธอไปด้วย หวังว่าเธอจะสนใจกันบ้างไม่ได้้าอะไรจากเธอแค่กำลังใจก็พอ
“งานเสร็จเรียบร้อยดีหรือยังคะ”คำถามของหญิงสาวตรงหน้าทำให้คนแอบหวังดีใจขึ้นมาหน่อย
“เรียบร้อยแล้วครับ อ่ะของฝากพอดีพี่เห็นว่ามันน่ารักดี พี่เลยซื้อติดมือมาฝาก ถึงราคาจะไม่มากแต่พี่ก็ตั้งใจซื้อมาให้” มันคือสร้อยข้อมือมงคลทำจากหินโบราณขนาดเล็กน่ารักเหมาะกับข้อมือขาวๆของเธอมาก
“ขอบคุณนะคะ” สำหรับมัทนาราคาไม่สำคัญเลยสักนิดคุณค่าทางใจสิสำคัญมากกว่า
“พี่ใส่ให้”เขาหยิบมันขึ้นมาวางลงบนข้อมือเรียวสวยของเธอแล้วติดตะขอให้
“ชอบมั้ย”
“ค่ะ”
“พี่หิวข้าวไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วไปหาอะไรกินกัน...อย่าปฏิเสธนะ” เขารีบพูดดักคอเธอไว้ก่อน
“มายอาบน้ำนาน” เธออาบน้ำนานจริงๆ
“หรือจะไปชุดนี้” เขาเสนอชุดนักศึกษาก็ไม่เลว เหมือนได้เดินกับเด็กเลย
“รอมายสักครึ่งชั่วโมงได้มั้ยคะ”วันนี้ที่มหาลัยมีกิจกรรมเธอรู้สึกเหนียวตัว อยากอาบน้ำให้ชื่นใจก่อน
“ได้สิ”มัทนาเดินกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง เธอใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวนานพอสมควรแต่ก็รีบสุดแล้ว เมื่อเสร็จเรียบร้อยเธอจึงออกจากห้องเห็นประตูห้องของพี่อิทยังไม่ได้ปิด ยังคงเปิดอ้าค้างเอาไว้เธอจึงเดินเข้ามาในห้องของเขา เห็นเขานอนหลับอยู่บนโซฟา
“สงสัยจะทำงานเหนื่อย”มัทนาอมยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เธอนั่งลงที่โซฟาอีกตัว นั่งมองใบหน้าของเขาเวลาหลับด้วยความรู้สึกชื่นชม ใบหน้าสะอาดสะอ้านเกลี้ยงเกลา จมูกโด่งเป็สันริมฝีปากเป็กระจับได้รูป ทรงผมตัดสั้นทันสมัย มองรวมๆแล้วเขาหน้าตาดีมากเลยเชียวล่ะ
มัทนานั่งรออยู่อย่างนั้นเธอกะว่าจะให้เขานอนพักสักหน่อย ส่วนเธอไม่รู้จะทำอะไรจึงหยิบมือถือขึ้นมาเล่นนึกสนุกจึงถ่ายรูปเขาตอนหลับเก็บเอาไว้ดูเล่น
จนเวลาล่วงเลยไปนานพอสมควรคนที่เพิ่งกลับมาจากทำงานเหนื่อยๆก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นส่วนอีกคนที่นั่งรอก็ไม่คิดที่จะปลุก เธอนั่งรอจนตัวเองเผลอหลับไปเช่นกัน
เมื่อเวลาผ่านไป อิทธิพลรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เห็นมัทนานั่งหลับอยู่ใกล้ๆเขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู เห็นว่าเวลาตอนนี้สองทุ่มกว่าๆแล้ว
“หลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย”ยกมือขึ้นบีบนวดต้นคอตัวเองก่อนที่จะมองไปที่หญิงสาวตรงหน้าเป็คนขี้กลัวแต่ดันมาเผลอหลับอยู่ในห้องของเขา รอยยิ้มบางๆเผลอคลี่ยิ้มออกมา เขาหยิบมือถือขึ้นมาแอบถ่ายรูปเธอเก็บไว้
“น่ารักดี...”ถ่ายรูปเธอเก็บไว้ดูเล่นเสร็จแล้วจึงวางมือถือลงบนโต๊ะด้านหน้าโซฟา
เขาเดินไปปิดประตูห้องหยิบรีโมทเปิดเครื่องปรับอากาศภายในห้อง หวังจะให้เธอนอนได้สบายขึ้นแล้วเดินกลับมาหาเธออีกครั้ง เขาอุ้มเธอไปนอนลงบนเตียง วางเธอลงอย่างเบามือโดยไม่ลืมที่จะถอดแว่นสายตาออกให้ด้วยส่วนเขาย้ายตัวเองมานอนหลับอยู่ที่โซฟาตัวยาวเหมือนเดิม
@@@@@@
มาอัพต่อให้ค่ะ ทางเว็บบอกว่าสามารถลง nc ได้แล้ว ไรท์จะทยอยอัพให้นะคะ
3K
