ยอดรวมของสิ่งที่ต้องซื้อในหน้าจอสูงกว่าเงินเก็บและวงเงินทั้งหมดที่ญามีอยู่เกือบเจ็ดแสนบาท
ตัวเลขสีแดงค้างอยู่ใต้รายการสั่งซื้อ ข้าวสาร น้ำ ยา ถังเก็บน้ำ เครื่องกรอง เครื่องปั่นไฟ แผงโซลาร์เซลล์ อินเวอร์เตอร์ แบตเตอรี่สำรอง เชื้อเพลิง เหล็ก ตะแกรง และของอีกหลายอย่างถูกบีบอยู่ในจอมือถือไม่ถึงฝ่ามือ
ทุกชิ้นดูจำเป็
นั่นคือปัญหา
ญาจอดรถใต้ร่มไม้หน้าร้านวัสดุก่อสร้างริมทางหลวง เครื่องยนต์ยังทำงานเพราะอากาศเที่ยงร้อนจนพวงมาลัยเหนียวมือ รถบรรทุกแล่นผ่านเป็ระยะ พาลมร้อนกับกลิ่นยางไหม้กระแทกกระจก
สิบสองนาฬิกาสี่สิบเจ็ดนาที
เธอเสียเวลาไปครึ่งวันกับการถอนเงิน ยกเลิกคิวลูกค้า โทรหาร้าน เตรียมเอกสารรายได้สำหรับขอสินเชื่อ และพยายามติดต่อคนรู้จักในจังหวัดที่มีข่าวกัดเ้าหน้าที่ สองคนไม่รับสาย อีกคนอ่านข้อความแต่ไม่ตอบ
ญาเปิดรายการอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มองว่าสิ่งใดมีประโยชน์ แต่มองว่าสิ่งใดยอมเสียได้
ตู้แช่แข็ง เนื้อสด เต็นท์ และเตาแก๊สสำรองหายจากตะกร้า ของเ่าั้ซื้อความสะดวกได้มากกว่าซื้อเวลาเมื่อไฟฟ้าหยุดทำงาน เธอแทนเนื้อด้วยข้าวสาร ถั่วแห้ง ปลาเค็ม และอาหารที่เก็บได้โดยไม่ต้องพึ่งความเย็น แต่ไม่ตัดเครื่องปั่นไฟ แผงโซลาร์เซลล์ หรือแบตเตอรี่สำรองออก
ไฟจากสายส่งอาจดับ เครื่องปั่นไฟอาจไม่มีน้ำมัน แผงโซลาร์เซลล์อาจผลิตไม่พอในวันฝนตก ระบบใดระบบหนึ่งล้มได้ แต่สามระบบไม่ควรล้มพร้อมกัน
ยอดยังเกินอยู่หลายแสน
นิ้วของญาหยุดตรงน้ำดื่มห้าสิบแพ็ก ปริมาณนั้นกินพื้นที่รถมากเกินไป แต่บ้านคุณตามีบ่อกับคลองส่งน้ำ หากเครื่องสูบยังใช้ได้ หากไฟไม่ดับ หากน้ำยังไม่ปนเปื้อน พวกเขาไม่จำเป็ต้องซื้อน้ำทั้งหมด
คำว่า *หาก* สามคำมีราคาเป็ชีวิต
ในชีวิตก่อน น้ำประปาหยุดวันที่สามหลังตลาดแตก น้ำคลองเริ่มมีกลิ่นวันที่ห้า ผู้คนแย่งน้ำขวดก่อนแย่งอาหาร
ญาลดน้ำดื่มเหลือสามสิบแพ็ก เพิ่มถังเก็บน้ำหนึ่งพันลิตรสองใบ แล้วส่งคำขอสินเชื่อตามรายได้จริงจนถึงเพดานที่ระบบยอมรับ เงินเก็บกับวงเงินเดิมไม่พอสำหรับทั้งอาหาร ระบบไฟ และการเสริมบ้าน เธอจึงเลือกเปลี่ยนเครดิตในโลกปกติให้เป็ของที่จับต้องได้ก่อนโลกนั้นหายไป
เสียงเหล็กกระแทกท้ายรถดังจากลานร้าน
ปึก
มือของญาคว้าขอบเบาะ แผลเหนือข้อเท้าขวาหายไปแล้ว แต่ปลายเท้ายังชาวาบเหมือนกำลังลากไปบนถนนในคืนที่เธอตาย
คนงานโยนเหล็กม้วนต่อไปโดยไม่หันมา
ญาดับเครื่อง ลงจากรถ และเดินเข้าร้าน
ก่อนพระอาทิตย์ตก รถของเธอต้องออกจากเมืองพร้อมของที่ช่วยให้คนสี่คนผ่านคืนแรกได้ ส่วนของสำหรับสัปดาห์แรกต้องถูกกระจายซื้อจากหลายร้าน และคิวช่างรั้วกับระบบไฟต้องถูกจองก่อนเงินกู้ก้อนแรกเข้าบัญชี ไม่มีเ้าของร้านหรือผู้รับเหมาคนใดควรเห็นแผนทั้งหมดว่าผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเปลี่ยนบ้านสวนให้เป็ฐานปิดล้อม
---
พ่อไม่ได้ช่วยยกกล่องแรกลงจากรถ
เขายืนใต้ชายคา เสื้อยืดเปียกเหงื่อจากงานสวน มองแม่เปิดถุงยา มองนทีพลิกใบเสร็จ และมองญาหอบน้ำดื่มแพ็กที่สามผ่านหน้าไป
เมื่อเธอกลับมายกแพ็กที่สี่ พวงกุญแจบ้านคุณตาวางรออยู่บนฝากระโปรงรถ
ญาชะงัก
พ่อใช้นิ้วกดพวงกุญแจไว้ขณะพลิกใบเสร็จอีกใบ ไล่สายตาถึงยอดรวมแล้วพับครึ่ง วางทับบนกุญแจ
“เท่าไร”
“เงินเก็บกับบัตรยังพอ”
พ่อเลื่อนทั้งใบเสร็จกับกุญแจกลับมาให้
แม่แยกยาแก้ไข้ ยาฆ่าเชื้อ และอุปกรณ์ล้างแผลออกจากถุงอย่างเงียบ ๆ ของสามอย่างถูกวางไว้ข้างตัวแม่ ที่เหลือถูกดันกลับไปทางญา
นทีเปิดกล่องมัลติมิเตอร์ใหม่ เขามองของในมือแล้วชี้ไปทางห้องของตน ของเดิมอยู่มหาวิทยาลัย ไม่ได้อยู่บ้านอย่างที่ญาหวัง เขาวางเครื่องใหม่ลงบนฝากระโปรงข้างใบเสร็จ เหมือนเพิ่มหลักฐานอีกชิ้นว่าเธอซื้อก่อนถาม
ญาปิดท้ายรถ กล่องน้ำด้านในกระแทกกันดังทึบ
ข้างประตูบ้านมีกระเป๋าเสื้อผ้าสี่ใบวางเรียงอยู่แล้ว แม่ทำตามข้อตกลงเมื่อคืน พ่อเขียน `วันที่ 1/15` ลงบนป้ายกระดาษแล้วเสียบไว้หน้ากระเป๋าของตน ราวกับ้าเตือนว่าความร่วมมือนี้มีวันหมดอายุ
นทีเก็บใบเสร็จทั้งหมด ไม่ถามอนุญาต เขานั่งบนขั้นบันได กางกระดาษบนเข่า แล้วใช้ปากกาของญาวงยอดเงิน รายการซ้ำ และของซึ่งไม่มีข้อมูลกำลังไฟ
ญายืนมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนวางสมุดบัญชีของตนลงข้างเขา
นทีหยุดปากกา
หน้ากระดาษเปิดให้เห็นเงินเก็บ วงเงินเดิม สินเชื่อที่ยื่น ของที่สั่งแล้ว เวลาส่ง และรายชื่อคนที่ญาติดต่อไม่ได้ เขาอ่านั้แ่บรรทัดแรกถึงบรรทัดสุดท้าย ก่อนหยุดตรงประมาณการหนี้รายเดือน
นทีหมุนสมุดกลับมา เขียนเครื่องหมายคำถามตัวใหญ่ทับยอดหนี้ แล้วดึงเครื่องคิดเลขในโทรศัพท์ออกมา
แม่หิ้วถุงยาไปวางรวมกับผ้าปูที่นอนสี่ชุด ส่วนนทีฉีกหน้ากระดาษเปล่า เขียน `หยุดทันทีถ้าไม่ปลอดภัย` แล้วสอดไว้หน้าแฟ้มบัญชี
ก่อนค่ำ ญาขับรถนำไปบ้านคุณตา แม่นั่งข้างหน้าโดยมีกล่องยาอยู่บนตัก นทีตามด้วยมอเตอร์ไซค์ กระเป๋าเครื่องมือรัดไว้ท้ายเบาะ
พ่อขับรถกระบะตามเป็คันสุดท้าย มันรักษาระยะอยู่ไกล ๆ ไม่เคยเปิดไฟสูงและไม่เคยแซง
ไม่มีใครในขบวนเชื่อว่าโลกกำลังจะจบ
แต่ทุกคนรักษาคำพูดว่าจะเชื่อใจญาสิบห้าวัน
---
เช้าวันที่สอง บ้านคุณตายังมีกลิ่นเหมือนคนเพิ่งจากไปเมื่อวาน
ฝุ่นร้อน การบูร ไม้เก่า และสมุนไพรแห้งอับอยู่หลังประตูทุกบาน แม่เปิดหน้าต่างทีละบานจนแสงตัดผ่านใยแมงมุม นทีถอดฝาตู้ไฟ พ่อขึ้นหลังคาโดยไม่พูดกับญาสักคำ
ไม่มีใครประกาศว่าย้ายมาอยู่แล้ว
แต่ฟูกสี่หลังถูกนำออกตาก เสื้อผ้าถูกแขวนในตู้ และหม้อหุงข้าวถูกยกจากบ้านเดิมมาตั้งในครัว
ญาเดินตามเสียงเครื่องมือพร้อมสมุดและแบบรั้วจากผู้รับเหมาสามเ้า
เสียงค้อนจากหลังคาหนึ่งครั้ง หมายถึงกระเบื้องแตก
รอยกากบาทของนทีบนปลั๊ก หมายถึงสายไฟต้องเปลี่ยน
ผ้าแดงที่แม่ผูกตรงชั้น หมายถึงยาและน้ำยาห้ามวางใกล้อาหาร
ญาเปลี่ยนทุกอย่างเป็ตัวเลข เวลา และลำดับงาน
เครื่องสูบน้ำครางอยู่พักใหญ่ก่อนพ่นน้ำขุ่นกลิ่นเหล็กออกมา นทีรองน้ำใส่ขวด วางทิ้งให้ตะกอนตก แล้วเขียนคำว่า `ล้างเท่านั้น` บนเทปกาวแปะข้างก๊อก เขาดูข้อมูลเครื่องปั่นไฟในโทรศัพท์ของญา ขีดฆ่าตู้เย็นบนรายการโหลด และวงเครื่องสูบน้ำไว้
น้ำก่อนความเย็น
ญาไม่ต้องพูด เขาตัดสินใจเหมือนกัน
่บ่าย พ่อใช้จอบถากดินตามแนวรั้วหลังสวน ช่องที่ล้มกว้างพอให้คนสองคนเดินสวนกัน เขาปักเสาไม้ชั่วคราว ดึงลวดเก่ากลับขึ้น แล้วตอกตะปูจนหัวจมหายเข้าเนื้อไม้
ญานำแผนผังไปวางบนลังข้างตัวเขา แบบกำหนดเสาเหล็กฝังคอนกรีต แนวรั้วสูงสองเมตรสี่สิบ แผ่นทึบ่ล่างเพื่อตัดการมองเห็น ตะแกรงเชื่อม่บนซึ่งไม่มีช่องให้สอดเท้า และประตูเหล็กสองชั้นแยกจากกันพอให้รถหนึ่งคันหยุดตรวจระหว่างกลาง
พ่อวัดความสูงบนเสาเดิม เงยหน้ามองปลายไม้ซึ่งสูงเกินศีรษะเกือบหนึ่ง่แขน แล้วขีดตัวเลขราคาวัสดุด้วยเล็บเปื้อนดิน
พ่ออ่านแล้วคว่ำกระดาษลง งานระดับนี้ไม่ใช่ซ่อมรั้ว แต่เป็การล้อมบ้าน
จากนั้นตอกเสาเพิ่มอีกต้น
ประตูห้องคุณตาเป็อย่างเดียวที่ไม่มีใครแตะ โซ่เส้นใหม่คล้องอยู่บนบานไม้เก่า แม่กุญแจเป็แบบเดียวกับโรงเก็บของ กุญแจดอกนั้นไม่อยู่ในพวง
ญายกโซ่ขึ้น แรงเย็นจากโลหะซึมเข้าปลายนิ้ว ทั้งที่ผนังรอบห้องรับแดดเต็มบ่าย
ญายกข้อนิ้วขึ้น เคาะแม่กุญแจครั้งแรก
ครั้งที่สอง
ปลายนิ้วค้างอยู่ก่อนครั้งที่สาม การเคาะครบสามครั้งคือการกำหนดเจตนาให้พิธี และเธอรับปากพ่อแล้วว่าจะไม่ทำโดยไม่คุยกัน
ญาลดมือลง
เสียงค้อนบนรั้วหยุด
พ่อปรากฏตรงปลายทางเดิน มือยังกำค้อน ดินติดหน้าแข้งถึงเข่า เขาไม่ได้ห้ามด้วยคำพูด เพียงเดินมาคั่นระหว่างญากับประตู แล้วคล้องโซ่กลับเข้าที่ให้แน่นกว่าเดิม
ญาวางพวงกุญแจของตนบนพื้นตรงหน้าเขา
ข้างกันคือสมุดคุณตาเล่มเดียวที่เธอมี
พ่อมองสองสิ่งนั้น ก่อนใช้ปลายเท้าเลื่อนพวงกุญแจกลับมาให้ ส่วนสมุดยังอยู่ระหว่างคนทั้งคู่
เขาเดินออกไปซ่อมรั้วต่อ
คืนนั้น ญาเขียน `ห้องคุณตา — ยังปิด` ลงในรายการงาน โดยไม่ขีดเส้นตายกำกับ
---
วันที่สาม รถส่งน้ำมาถึงก่อนฐานปูนจะแข็ง
ล้อหลังจมดินตรงข้างครัว คนขับเร่งเครื่องจนกลิ่นคลัตช์ไหม้ลอยเข้าบ้าน ญากับนทีใช้ไม้กระดานรองล้อ พ่อขุดดินเปิดทาง แม่ย้ายกระสอบข้าวหนีน้ำโคลน ทั้งสี่คนออกแรงพร้อมกันโดยไม่มีเวลาเถียง
เมื่อรถหลุด ล้อหมุนสะบัดโคลนใส่เสื้อพ่อเต็มแผ่นหลัง
นทีหลุดหัวเราะครั้งเดียว
พ่อปาดโคลนจากต้นคอแล้วโยนก้อนดินใส่รองเท้าน้องชาย เสียงหัวเราะของแม่ดังจากใต้ชายคา ก่อนทุกคนจะแยกย้ายกลับไปทำงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ถังใบแรกตั้งได้ในตอนบ่าย ใบที่สองต้องรออีกวัน น้ำหนึ่งพันลิตรเคยดูมากเมื่อท่อเริ่มเติม แต่ญาหารมันด้วยคนสี่คน การดื่ม ทำอาหาร ล้างแผล และสุขอนามัย ตัวเลขในสมุดลดเร็วเกินระดับน้ำที่ตาเห็น
เธอสั่งถังกรองเพิ่ม แล้วตัดขนม เครื่องดื่มหวาน และอาหารแช่แข็งชุดสุดท้ายออกจากบัญชี
วันเดียวกัน ร้านขายยาปฏิเสธคำสั่งซื้อขนาดใหญ่ ญากับนทีจึงขับรถอ้อมสามอำเภอ ซื้อจากร้านละน้อย นทีเป็คนดูเส้นทางกับเวลาเดินทาง ส่วนญาตรวจข่าวและรายชื่อยาระหว่างนั่งข้างคนขับ แม่จัดยาเป็กล่องตามอาการและวันหมดอายุเมื่อทั้งคู่กลับถึงบ้าน เมื่อพบยาซ้ำเกินจำเป็ แม่ใส่ถุง วางกุญแจรถทับ แล้วชี้ชื่อร้านบนใบเสร็จ
ญากับนทีแวะนำไปคืนด้วยกันในเช้าวันถัดมา
่บ่าย เงินสินเชื่อก้อนแรกเข้าบัญชี ญาแยกงบสำหรับอาหาร ระบบไฟ และงานโครงสร้างทันที ไม่ปล่อยให้ยอดก้อนใหญ่บนหน้าจอหลอกว่าเป็เงินเหลือ
ผู้รับเหมารั้วมาถึงพร้อมตลับเมตรและสีสเปรย์ ญาพาเดินรอบที่ดิน ชี้แนวรั้วสองเมตรสี่สิบ ประตูรถชั้นนอก ประตูคนชั้นใน และจุดซึ่งต้องเทคานคอดิน ช่างมองตัวบ้าน มองหมู่บ้านที่ยังเปิดประตูหากันตามปกติ แล้วถามว่าเธอจะทำโกดังหรือเรือนจำ
ญาวางเงินจอง
พ่อดึงแบบไปตรวจ เขาตัดลวดหนามบนยอดออกเพราะอาจเกี่ยวคนในบ้านยามหนี เปลี่ยนเป็แผงเรียบเอียงเข้าด้านใน และบังคับให้เพิ่มประตูหนีหลังสวนซึ่งเปิดจากข้างในได้โดยไม่ต้องหากุญแจ
เขายังมองว่ารั้วสูงเกินไป
แต่สิ่งที่พ่อขีดแก้ทำให้มันปลอดภัยกว่าแบบของญา
วันที่สี่ แม่ถามตรงโต๊ะอาหารว่าเงินทั้งหมดมาจากไหน
ญาบอกเพียงว่าเป็เงินเก็บ วงเงินบัตร และสินเชื่อจากรายได้งานดูดวงซึ่งเธอยื่นจนเกือบเต็มเพดาน หากเหตุการณ์ไม่เกิด เธอจะต้องใช้หนี้ก้อนนี้อีกหลายปี
แม่มองสัญญา มองรอยปูนบนแขนพ่อ และมองใบรายการระบบไฟซึ่งนทีแก้เต็มหน้า ความห่วงทำให้มือที่ถือช้อนหยุดอยู่พักหนึ่ง แต่แม่ไม่ได้สั่งให้ยกเลิก เพียงพับสัญญาเก็บใส่แฟ้มบัญชีแล้วเลื่อนกลับไปให้ญา
สิบห้าวันยังไม่ครบ
หลังอาหาร เธอโอนมัดจำให้ช่างรั้ว ช่างเหล็ก และร้านระบบไฟ เงินหลายแสนหายจากบัญชีภายในไม่กี่นาที กลายเป็คิวงาน วัสดุ และวันที่ส่งของซึ่งยังยกเลิกได้
พ่อหยิบใบเสนอราคาของช่างไป แล้วเดินออกวัดแนวรั้วใหม่ด้วยตนเอง เมื่อกลับมา มีตัวเลขความยาวจริงเขียนอยู่ด้านหลัง ลดเหล็กส่วนเกินจากประมาณการของช่างไปหลายต้น
ญาเก็บสร้อยทองเส้นเล็กซึ่งเคยคิดจะขายกลับเข้ากล่อง มันกลายเป็เงินสำรองชนิดเดียวซึ่งไม่ต้องพึ่งแอปหรือระบบธนาคาร จากวงเงินใหม่ เธอซื้อเชื้อเพลิง ไส้กรองน้ำ เกลือ ถุงมือ หน้ากาก วัสดุซ่อมบ้าน และอะไหล่สิ้นเปลืองซึ่งจะหาไม่ได้ง่ายเมื่อร้านปิด ระหว่างตรวจยอด เธอเห็นข่าวคนคลุ้มคลั่งในจังหวัดเดิมหายออกจากหน้าแรก เหลือข่าวเ้าหน้าที่ตรวจสารเสพติดและข้อความขอความร่วมมือไม่เผยแพร่ภาพรุนแรง
หมายเลขที่เธอโทรหาเมื่อคืนยังไม่มีใครรับ
วันที่ห้า รถบรรทุกเหล็กกับแผงรั้วมาถึงพร้อมฝน
คนงานเริ่มเจาะหลุมเสา เครื่องยนต์เจาะดินกระแทกพื้นจนแก้วน้ำในครัวสั่น แนวเชือกสีขาวล้อมบ้านเป็รูปสี่เหลี่ยมสูงในจินตนาการ แต่เสาเหล็กต้นแรกที่ตั้งขึ้นทำให้ทุกคนเห็นขนาดจริง
ยอดเสาสูงกว่าชายคาบาง่ของบ้าน
แม่ยืนเท้าเอวกลางฝน มองจากถนนเข้ามาแล้วมองจากในบ้านออกไป ความสูงตัดลมและบดบังสายตาเพื่อนบ้าน พ่อใช้ระดับน้ำตรวจเสา พบว่าช่างตั้งเอียงหนึ่งต้น เขาสั่งให้ถอนก่อนคอนกรีตแข็ง
นทีเดินตามแนวแบบ วัดช่องตะแกรง และทดสอบว่าปลายรองเท้าสอดเป็ที่เหยียบได้หรือไม่ จุดใดปีนได้ เขาพ่นสีแดงไว้ให้ช่างแก้
การกระทำของทั้งสามคนไม่ได้แปลว่าพวกเขาเห็นด้วยกับป้อมรอบบ้าน
แต่มันแปลว่าหากต้องสร้าง สิ่งนั้นต้องไม่พังเพราะญารีบเกินไป
เครื่องปั่นไฟมาถึงในรถอีกคันพร้อมชุดโซลาร์เซลล์ แผงแปดแผง อินเวอร์เตอร์แบบผสม และแบตเตอรี่สำรองซึ่งหนักจนต้องใช้คนสี่คนยก นทีมองยี่ห้อกับกำลังวัตต์ ก่อนดึงใบเสนอราคาจากมือญาแล้วโทรถามร้านเื่วงจรแยก โหลดกระชากของเครื่องสูบน้ำ และระบบตัดไฟย้อนกลับ
เขาขีดเครื่องปรับอากาศ เครื่องทำน้ำอุ่น และเตาไฟฟ้าออกจากรายการโหลดสำรอง เหลือไฟส่องสว่าง ตู้เย็นหนึ่งเครื่อง วิทยุ โทรศัพท์ พัดลม และเครื่องสูบน้ำเป็่
โซลาร์เซลล์กับแบตเตอรี่ไม่ได้ทำให้บ้านใช้ชีวิตเหมือนเดิม
มันทำให้บ้านยังมีน้ำ แสง และการสื่อสารเมื่อชีวิตเดิมหยุดลง
ช่างติดแผงบนหลังคาฝั่งรับแดด นทีกางผ้าใบคลุมแบตเตอรี่กับอินเวอร์เตอร์ระหว่างเดินสาย เขาทดสอบเครื่องสูบน้ำผ่านเครื่องปั่นไฟก่อน เสียงเครื่องยนต์ดังกลบฝนอยู่สิบกว่านาที ก่อนฟิวส์ขาด กลิ่นพลาสติกไหม้ลอยออกจากปลั๊ก นทีตัดไฟทันที ใช้หลังมือแตะสาย แล้วดึงปลั๊กที่ญาซื้อออกมาวางต่อหน้าเธอ
ของราคาถูกเกินไป
ญาหยิบใบเสร็จขึ้นโดยไม่แก้ตัว
ทั้งคู่ขับกลับร้านกลางฝน นทีเลือกสายใหม่ เบรกเกอร์ และกล่องกันน้ำเอง ญาเป็คนจ่าย เมื่อกลับถึงบ้าน เขายื่นเงินทอนกับใบเสร็จให้แม่แทนการคืนให้เธอ
บัญชีของฐานไม่ได้อยู่ในมือญาคนเดียวอีกแล้ว
คืนนั้น เครื่องสูบน้ำทำงานจากเครื่องปั่นไฟได้ครบหนึ่งรอบ ถังใบที่สองเริ่มรับน้ำ เสียงน้ำกระทบพลาสติกดังสม่ำเสมอใต้ชายคา แบตเตอรี่สำรองยังชาร์จได้ไม่เต็มเพราะฝน แต่ไฟครัว พัดลม และตู้เย็นทำงานผ่านวงจรสำรองโดยไม่ดึงไฟจากเครื่องปั่นไฟ
แม่ตักข้าวสี่จาน พ่อวางค้อนลงข้างประตู นทีเช็ดคราบน้ำมันจากมือก่อนแตะช้อน ญานั่งมองรอยพองบนฝ่ามือของทุกคน
ไม่มีใครพูดเื่กลับบ้านเดิม
---
วันที่หก เสารั้วตั้งครบทั้งแนวและรถส่งของเข้าบ้านคุณตาสามคัน
แผ่นทึบ่ล่างบังลานจากถนน ตะแกรงเชื่อม่บนสูงต่อขึ้นไปจนมือคนบนพื้นเอื้อมไม่ถึง ประตูรถชั้นนอกยังเชื่อมไม่เสร็จ แต่โครงเหล็กหนาหนักพอให้คนสองคนต้องช่วยกันขยับ
ช่างอีกทีมติดเหล็กดัดด้านในหน้าต่างชั้นล่าง เสริมวงกบประตูด้วยแผ่นเหล็ก และทำบานปิดทึบสำหรับกระจกซึ่งแตกง่าย พ่อยกเลิกเหล็กดัดหน้าต่างห้องนอนหนึ่งบาน เปลี่ยนเป็บานนิรภัยซึ่งปลดจากด้านในได้ ญาไม่ได้โต้แย้ง
ฐานที่กันทุกอย่างเข้าได้แต่ขังคนของตนไว้ข้างในไม่ใช่ฐาน
ข้าวสารมาจากร้านหนึ่ง อาหารแห้งจากอีกร้าน ยากับของใช้มาจากตัวอำเภอ ญาตั้งใจกระจายคำสั่งซื้อ แต่เมื่อกระสอบกับกล่องเรียงเต็มใต้หน้าต่าง ปริมาณยังมากเกินคำว่าเตรียมพายุ
รถกระบะสีขาวของผู้ใหญ่บ้านจอดหน้ารั้วตอนคนส่งของกำลังยกถังเชื้อเพลิงลง คนขับต้องรอให้ช่างลากโครงประตูเหล็กพ้นทาง
อาจารย์คร้ามลงจากรถช้า ๆ เสื้อเชิ้ตสีครีมสะอาดกว่าลานบ้านซึ่งเต็มไปด้วยฝุ่นปูน เขาไม่มีสายสิญจน์ ไม่มีลูกประคำ มีเพียงแหวนเงินเก่าที่นิ้วชี้กับรอยยิ้มของคนคุ้นเคยกับการถูกเชิญเข้าไปทุกที่
ญาเดินไปรับก่อนที่เขาจะผ่านรั้วชั้นนอก
คร้ามหยุดตรงนั้น สายตาเลื่อนไปตามกระสอบข้าว กล่องยา ถังน้ำ แกลลอนเชื้อเพลิง แนวรั้วใหม่ และแผงโซลาร์เซลล์บนหลังคา เขาไม่ได้มองสิ่งใดนาน แต่จังหวะนิ่งของดวงตาเหมือนกำลังแบ่งทั้งทรัพยากรและจุดป้องกันออกเป็หมวด
“เปิดบ้านอาจารย์ทั้งที ไม่บอกกันเลย”
ญายื่นสมุดรับของให้คนขับเซ็น บังรายการจำนวนบนหน้ากระดาษด้วยฝ่ามือ
พ่อเดินออกมาจากหลังบ้าน คร้ามยกมือทักแล้วเงยดูยอดรั้ว ถามว่ากันขโมยหรือกันา จากนั้นชมฝีมือพ่อ ถามเื่เครื่องสูบน้ำกับแผงบนหลังคา และเสนอคนมาช่วยถางสวน คำถามทั้งหมดฟังเหมือนความห่วงใยของผู้ใหญ่บ้าน
แต่เมื่อแม่ยกกล่องยาเข้าบ้าน คร้ามขยับหลบให้โดยไม่ต้องมองฉลาก เขาจำได้แล้วว่ากล่องนั้นมาจากร้านไหน
ญาเลื่อนไปยืนขวางแนวประตู
“่นี้ข่าวไม่ดี” คร้ามพูด “มีอะไรก็แจ้งศาลา”
“ค่ะ”
เขามองมือญาซึ่งกดสมุดรับของอยู่ “ตาของเธอก็ชอบเตรียมก่อนคนอื่น”
พ่อวางจอบแรงเกินจำเป็ ด้ามไม้กระแทกผนัง
คร้ามยิ้มให้เขา ก่อนถอยกลับไปขึ้นรถโดยไม่ได้ขอเข้าบ้าน รถกระบะเคลื่อนออกช้า ๆ กระจกข้างสะท้อนถังน้ำสีดำจนพ้นแนวรั้ว
ญาจดทะเบียนรถลงมุมสมุด
นทีหยิบปากกาจากมือเธอ ขีดหมายเลขนั้นทิ้ง เพราะทุกคนในบ้านจำรถผู้ใหญ่บ้านได้
เขาพลิกไปหน้ารายการงาน แล้วเพิ่ม `ผ้าใบบังคลังจากประตู` กับ `กล้องไม่ต่ออินเทอร์เน็ต`
พ่ออ่านบรรทัดนั้นตอนเดินผ่าน เย็นวันเดียวกัน เขาตอกโครงไม้ใต้ชายคาโดยไม่รอให้ใครขอ
---
เช้าวันที่เจ็ด บ้านคุณตาไม่เหมือนบ้านร้างแล้ว
ถังน้ำสองใบตั้งบนฐานปูน น้ำดื่มแยกจากน้ำใช้ ยาอยู่ในตู้ซึ่งแม่ถือกุญแจ เครื่องปั่นไฟมีหลังคากันฝนและสายไฟผ่านกล่องตัดไฟ แผงโซลาร์เซลล์แปดแผงชาร์จแบตเตอรี่สำรองั้แ่แดดแรก วงจรจำเป็แยกจากไฟหลักและมีป้ายกำกับทุกจุด
แนวรั้วสูงสองเมตรสี่สิบปิดครบสามด้าน ด้านหน้าปิดได้ด้วยประตูชั้นใน ส่วนบานประตูชั้นนอกเชื่อมเสร็จแล้วแต่ยังค้ำรอฐานเสารับกำลังเต็ม แผ่นทึบ่ล่างตัดสายตาจากถนน ตะแกรง่บนไม่มีช่องเหยียบ รั้วหลังสวนมีประตูหนีซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้และเปิดจากด้านในได้ ประตูบ้านกับวงกบถูกเสริม หน้าต่างชั้นล่างมีเหล็กป้องกันโดยเหลือทางปลดฉุกเฉินสองจุด
กระสอบข้าวกับกล่องอาหารถูกผ้าใบสีเขียวบังจากถนน
ห้องคุณตายังล็อก
ญาขีดงานที่เสร็จออกทีละบรรทัด หมึกดำกินพื้นที่มากขึ้นทุกวัน แต่รายการข้างล่างยาวกว่าเดิม เชื้อเพลิงยังน้อยเกินไป แบตเตอรี่สำรองรับเครื่องสูบน้ำพร้อมตู้เย็นไม่ได้ ยาสำหรับโรคประจำตัวมีไม่พอ และหากรับคนเพิ่ม น้ำจะลดครึ่งหนึ่ง
รั้วใหม่สูงพอหยุดคนทั่วไปและซอมบี้ซึ่งยังเคลื่อนไหวเหมือนที่เธอจำได้ แต่ไม่มีใครรู้ว่าฝูงจำนวนมากจะกดทับมันได้นานเท่าไร ความสูงซื้อเวลา ไม่ได้ซื้อความปลอดภัยสมบูรณ์
เธอเขียนเลข `23` ไว้บนสุดของหน้า
เหลือยี่สิบสามวันก่อนวันที่ตลาดแตกตามความทรงจำเดิม
แม่ยกตะกร้าผ้าเดินผ่าน เห็นตัวเลขแล้ววางผ้าขนหนูสะอาดทับมัน ญาเงยหน้า แม่ไม่ได้ถาม เพียงหยิบเสื้อเปื้อนปูนของพ่อไปแช่น้ำต่อ
เสียงเครื่องเจียรดังจากหลังบ้าน นทีกำลังลบคมสลักประตู พ่อจับเหล็กให้ด้วยมือที่พันผ้าตรงโคนนิ้ว ทั้งคู่สื่อสารกันด้วยการเคาะเหล็กและชี้ตำแหน่ง ไม่มีใครได้ยินโทรศัพท์ของญาสั่นในครั้งแรก
ครั้งที่สอง หน้าจอเลื่อนใบเสร็จบนโต๊ะ
คลิปวิดีโอความยาวยี่สิบสามวินาทีถูกส่งมาในกลุ่มลูกค้าเก่า ภาพแรกสั่นจนมองไม่ชัด ถนนเปียกฝน รถเก๋งจอดขวางเลน ชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้ารถ ขาซ้ายบิดกลับในมุมที่ไม่ควรลุกได้
คนถ่ายเรียกให้ตามรถพยาบาล
ชายบนพื้นกระตุก
จากนั้นยันตัวขึ้นด้วยแขนข้างเดียว
ญาเร่งเสียง ล้อเครื่องเจียรด้านหลังหยุดหมุนพอดี เสียงกระดูกหรือฟันกระแทกกันในคลิปจึงชัดขึ้น
คนขับรถวิ่งเข้าไปช่วย ชายาเ็เงยหน้าพร้อมเืที่ไหลถึงคาง เขาพุ่งกัดต้นแขนคนขับโดยไม่ร้องสักคำ มีคนถีบเขาออก ร่างกระแทกพื้น ศีรษะฟาดขอบถนน
เขายังลุกอีกครั้ง
คลิปจบตรงเสียงกรีดร้อง
ญาดูเวลาของไฟล์ มันถูกบันทึกเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน พื้นที่เกิดเหตุอยู่ห่างบ้านคลองไทรไม่ถึงสองร้อยกิโลเมตร ใกล้บ้านของคนรู้จักซึ่งไม่รับสายมาตลอดสัปดาห์
เธอกดโทรออก
เสียงสัญญาณดังสามครั้ง ก่อนถูกตัดเข้าสู่ความเงียบ
อีกหมายเลขปิดเครื่อง
นทีเข้ามายืนข้างโต๊ะ ฝุ่นเหล็กติดแขน เขาไม่ถาม ญายื่นโทรศัพท์ให้ เขาดูคลิปจนจบ แล้ววางเครื่องลงข้างเลขยี่สิบสาม
พ่อเดินตามเข้ามา เห็นภาพหยุดตรงชายาเ็กำลังลุกจากพื้น เขาหยิบโทรศัพท์ไปดูซ้ำ จากนั้นเดินออกไปหน้าบ้าน
เสียงโซ่ประตูรั้วดังขึ้น
พ่อคล้องมันผ่านเหล็กสองชั้น ดึงทดสอบ แล้วเก็บกุญแจใส่กระเป๋ากางเกง
แม่ปิดหน้าต่างครัวซึ่งเปิดทิ้งไว้รับลม นทีถอดปลั๊กเครื่องเจียร ม้วนสาย และยกเครื่องมือเข้าด้านใน
ไม่มีใครถามว่าคลิปจริงหรือไม่
ข่าวแจ้งเตือนใหม่ขึ้นบนหน้าจอ
`เ้าหน้าที่ปิดพื้นที่ชั่วคราวหลังเกิดเหตุทำร้ายร่างกาย ขอประชาชนอย่าเผยแพร่คลิปสร้างความตื่นตระหนก`
เมื่อญากดกลับไป ข้อความต้นทางถูกลบแล้ว
เธอดึงผ้าขนหนูออกจากสมุด ขีดเลขยี่สิบสามทิ้ง และไม่เขียนตัวเลขใหม่แทน
หนึ่งสัปดาห์ทำให้บ้านมีน้ำ อาหาร ยา เชื้อเพลิง ไฟสำรองสามชั้น รั้วสูง และประตูที่ปิดได้สองชั้น ทำให้พ่อเปลี่ยนแบบป้อมของญาให้ยังมีทางหนี นทียึดบัญชีกับระบบไฟไปครึ่งหนึ่ง และแม่เปลี่ยนห้องร้างให้มีที่นอนสี่หลัง
มันยังทำให้ญามีหนี้เกือบเต็มเพดานรายได้ เอกสารผ่อนชำระวางอยู่ในลิ้นชักเดียวกับใบรับประกันแบตเตอรี่ หากอนาคตไม่พัง เธออาจพาตัวเองล้มละลายด้วยมือของตน
หากอนาคตพัง หนี้ก้อนนั้นจะกลายเป็กำแพง แสงไฟ และน้ำสะอาดซึ่งช่วยให้ครอบครัวอยู่รอด
หนึ่งสัปดาห์ยังไม่พอให้พวกเขารู้ว่ากำลังเตรียมรับอะไร
นอกบ้าน เครื่องยนต์บนทางหลวงดังผ่านไปหลายคัน ก่อนเสียงหนึ่งหยุดกะทันหัน ตามด้วยแตรยาวซึ่งไม่มีใครปล่อย
ญาปิดสมุด ลุกขึ้น และเดินไปหาโซ่ที่ประตูพร้อมคนอื่น