第十四 章
จื่อหลงได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโมโห ไม่ว่าเมื่อใดเื่ราวก็ไม่พ้นให้เขาได้เป็ผู้สะสาง เมื่อคิดเช่นนั้นเขาก็อดทอดถอนใจแ่เบาออกมาไม่ได้ เขารักศิษย์น้องทั้งคู่ราวกับพี่น้องที่คลานตามกันมายิ่งเมื่ออาจารย์ของเขาตอกย้ำเื่บุญคุณนั่นยิ่งทำให้เขาต้องคอยดูแลเขาทั้งคู่มากยิ่งขึ้น ปู้เฉินที่เดินตามหลังมาช้าๆ อดสงสารนายของตนเองไม่ได้
"นายท่าน..."จื่อหลงโบกมือไปมาช้าๆ
"ไม่เป็ไร เพียงแต่ถ้าท่านอาจารย์รู้เื่นี้เข้าเขาจะเสียใจเพียงใด"
"เื่นี้ต้องแล้วแต่บุญวาสนาขอรับ"ปู้เฉินเอ่ยขึ้นมาเบาๆ
"จริงสิ ตอนนี้เสี่ยวเสวียนเล่า"
"คุณชายกำลังคอยดูแม่นมให้น้ำนมคุณชายน้อยขอรับ"
"เ้าคิดเห็นเป็เช่นไรเื่ที่ข้าจะรับบุตรบุญธรรม"
"นับว่าคุณชายน้อยมีวาสนาไม่เลว แต่ข้าเกรงว่ากาลข้างหน้าถ้าเกิดผู้ให้กำเนิดของคุณชายน้อยตามมาเราจะทำเช่นไรขอรับ"จื่อหลงหยุดก้าวเท้าแล้วหมุนมาเผชิญหน้ากับปู้เฉิน
"ให้คนของเราไปสืบเื่นี้ให้ชัดเจน การที่เ้าเด็กน้อยนี่อยู่ในป่าดงเช่นนั้นย่อมไม่ใช่เื่ธรรมดาแน่ๆ หากคนของเราเจอคนที่ข้องเกี่ยวกับเขาให้นำตัวมาหาข้าก่อน ข้าจะสอบถามเื่ราวเองแต่ถ้าหากสืบเื่ราวได้ไม่ชัดเจนและไม่รู้ว่าใครคือครอบครัวของเด็กน้อยผู้นี้ก็จงกลบเื่ราวให้มิดชิด เข้าใจหรือไม่"
"ขอรับ ข้าจะให้คนไปสืบมาทันที"
"เ้าเองก็ไปพักผ่อนเถอะพวกเราล้วนผ่านเื่ราวมากมายเหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย วันนี้ข้าจะไปนอนห้องฟูเหริน.."ปู้เฉินทำหน้าอึ้งแล้วรีบกลับสู่สภาวะปรกติโดยมิให้จื่อหลงผิดสังเกต พลางนึกในใจว่า 'ข้าเกรงว่านายท่านจะต้องประสบปัญหาเสียมากกว่ามีหรือคุณชายฟ่านจะยินยอมง่ายๆ ' ปู้เฉินทำได้แค่เพียงคิดในใจเท่านั้น
"เช่นนั้นจะให้ข้าน้อยเตรียมสิ่งใดหรือไม่"จื่อหลงยกมุมปากยิ้ม
"จะต้องเตรียมสิ่งใด นี่เ้าดูแคลนฝีมือของข้าหรือ"
"ข้าน้อยขออภัย! "ปู้เฉินรีบร้อนขอโทษ
"ช่างเถอะ เ้าดูเอาก็แล้วกันพรุ่งนี้เ้าจะมีเ้านายเพิ่มขึ้นอีกคนให้เ้าคอยดูแล"
"ขอรับ..ขอรับ ถ้านายท่านกล่าวเช่นนี้ย่อมต้องเป็เช่นนี้ขอรับ"ปู้เฉินรีบบอกแล้วหยุดค้อมตัวลงประสานมือคำนับ
"ข้าน้อยยินดีด้วยขอรับ ขอให้นายท่านมีความสุขสมหวัง"
"ขอบใจ"ปู้เฉินยืนนิ่งรอส่งจื่อหลงเดินช้าๆ ไปตามทางเดิน สายตาของเขาอ่อนลงพร้อมกับการฝ้าฟางเปียกชื้นของดวงตา
"ข้าน้อยยินดีด้วยขอรับ ท่านจะได้มีความสุขเสียที ท่านรอคอยมานานเกินไปแล้ว"เขามองตามไหล่กว้างที่ก้าวเดินช้าๆ จนหายลับตาแล้วจึงหมุนกายจากไป เพื่อไปจัดการอีกเื่ที่จื่อหลงสั่ง
"เป็อย่างไรปู้เฉิน"หมัวมัวรีบร้อนดึงแขนของปู้เฉินให้รีบเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบแ่เบา
"อะไรหรือขอรับหมัวมัว"ปู้เฉินหน้าตาตื่น
"ก็..ก็เื่นั้น"หมัวมัวอึกอัก
"อ่อ เื่นั้น...."
"ใช่เื่นั้น..นี่เ้าจะให้ข้าต้องบอกจนหมดเปลือกหรืออย่างไร"หมัวมัวอดค้อนลมแล้งให้กับปู้เฉินมิได้
"ข้าตอบไม่ได้หรอกขอรับหมัวมัวใจเย็นๆ ก่อนจะดีกว่า ข้าคิดว่าพวกเราควรเตรียมชุดมงคลสีแดงเอาไว้ให้นายท่านกับฟูเหรินเอาไว้ล่วงหน้าเถอะขอรับ"
"เ้าคิดว่ามีหวังหรือ"หมัวมัวถึงกับน้ำตารื้น นางเฝ้ารอให้นายน้อยของนางเติบใหญ่และอยากให้เขาสมหวังในสิ่งที่เปรียบเสมือนความสุขสิ่งเดียวในชีวิต
"ข้าไม่กล้าคาดเดา ได้แต่ภาวนา เื่นั้นต้องแล้วแต่ความสามารถของนายท่านเองแล้วขอรับ แต่ว่าข้าว่าหมัวมัวไปสั่งคนครัวให้ตุ๋นโสมบำรุงเอาไว้เผื่อพรุ่งนี้จะดีกว่า"
"นั่นสิๆ ข้าจะรีบไปตุ๋นยาบำรุงให้นายท่านดีกว่า"หมัวมัวรีบสาวเท้าก้าวออกจากห้องทิ้งให้ปู้เฉินสูดลมเข้าปอดเฮือกยาวใหญ่พร้อมจะร่วมมีความสุขไปกับหมัวมัวด้วยอีกคน
"ใต้เท้า...ใต้เท้าขอรับ"จื่อหลงเคาะประตูเบาๆ สองครั้ง
"เบาๆ หน่อยจิงฮุ่ยกำลังหลับ"ฟ่านเสวียนรีบเปิดประตูออกมาพร้อมกับยกนิ้วมือเรียวขึ้นมาจรดริมฝีปากบอกให้เบาเสียงลง
"ข้าน้อยขออภัยขอรับ"จื่อหลงรีบบอกพร้อมกับก้าวเท้าก้าวเข้าห้องไปตามหลังคนไหล่บางที่เดินคล้ายย่อง
"ลูกหลับนานแล้วหรือขอรับ"จื่อหลงถามเสียงแ่อยู่ข้างหูคนตัวเล็กกว่าทำเอาคนตัวขาวหน้าซับสีจากเสียงแ่ๆ ที่ข้างหู
"เอ่อใช่ๆ เขาหลับแล้ว"จื่อหลงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก้มลงมองเด็กน้อยที่หลับสนิทอยู่บนตั่งนอน ริมฝีปากแดงจัดเล็กๆ นั่นดูดริมฝีปากตัวเองดังจุ๊บๆ ทำเอาเขาสายตาอ่อนโยนลงหลายส่วน ให้นึกในใจว่า'จะลูกหลานสกุลไหนก็ช่างบัดนี้อยู่ในความคุ้มครองเขา ย่อมต้องเป็ของเขาคนที่ยืนข้างๆ ก็มิแตกต่างเช่นกัน'
"ถ้าอย่างนั้นก็ให้แม่นมมานำเขาไปนอนเถอะขอรับใต้เท้าจะได้พักผ่อน"
"ไม่เป็ไรให้เขานอนกับข้าเถอะ"จื่อหลงแววตาทะมึนแผ่ไอเย็นขึ้นมาทันทีจนแม่นมที่เดินเข้ามาตามคำสั่งอดหนาวะเืขึ้นไม่ได้พลางอดคิดในใจไม่ได้ว่านางทำสิ่งใดให้นายท่านขัดเคืองกันแน่
"อย่าเลยขอรับ จิงฮุ่ยยังต้องดื่มนม ข้าน้อยคิดว่า..."สายตาคมแสร้งเหลือบมองหน้าอกแบนราบใต้ผ้าเนื้อดีนั่นจนเ้าของแผ่นอกบางหน้าแดงอย่างห้ามไม่ได้อีกครั้ง
"จริงด้วย..ข้า ...ข้าลืมคิดไป"แม่นมเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็รีบเข้าไปอุ้มเด็กน้อยโดยเร็วเพื่อให้พ้นอุณหภูมิที่จู่ๆ ก็ลดลงกะทันหันแล้วรีบออกไปทันที จื่อหลงมองตามแม่นมที่เดินออกจากประตูไปแล้วหันมามองคนที่ยืนละล้าละลังอยู่ข้างๆ ยกมุมปากขึ้นด้วยความเอ็นดู มือหนาได้รูปแตะเข้าตรงจุดเหนือบั้นเอวด้วยความรวดเร็วโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้สึก จื่อหลงมองคนที่ยืนกระสับกระส่ายข้างๆ ด้วยความใจเย็นเห็นมือขาวบางปาดเม็ดเหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผมก็ต้องยกยิ้มมุมปาก
"ร้อนหรือขอรับ"
"มะ..ไม่ เอ้อ..ใช่ๆ ร้อนจริงๆ วันนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเลย เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวพักผ่อนก่อนจะดีกว่า"จื่อหลงรู้ดีว่าเหตุใดเสี่ยวเสวียนถึงมีอาการเช่นนี้ เขามิได้อยากข่มเหงน้ำใจเพียงแค่ชักนำให้อีกฝ่ายรู้สึกกระสับกระส่าย ที่เหลือนั่นล้วนขึ้นอยู่กับฝีมือของเขาเองที่จะชักจูงคนน่ารักคนนี้ให้คล้อยตามเขาได้หรือไม่
"เช่นนั้นไปอาบน้ำอีกรอบเถอะขอรับ คราวนี้ให้ข้าน้อยคอยดูแลจะดีกว่าเผื่อใต้เท้าเกิดอาการมิสู้ดีจะได้คอยช่วยเหลือได้ทันท่วงที เช่นนั้นดีหรือไม่"ฟ่านเสวียนเองก็รู้สึกหวิวๆ ในอกและคิดว่าตัวเองคงพบเจอเื่ไม่สู้ดีมาทั้งวันจึงเกิดไม่สบายขึ้น คิดได้เช่นนั้นก็พยักหน้า
"เช่นนั้นต้องรบกวนเ้าแล้ว"ฟ่านเสวียนบอกเสียงแ่ทำให้จื่อหลงอดยิ้มบางๆ ไม่ได้
"ใครอยู่ข้างนอกเตรียมน้ำให้ใต้เท้าอาบด้วย อย่าลืมน้ำมันนวดผ่อนคลายวันนี้ข้าจะนวดให้ใต้เท้าเอง"ไม่นานสาวใช้สองนางพร้อมกับคนรับใช้ชายสามคนต่างแบกหามเอาถังอาบน้ำขนาดใหญ่มาวางพร้อมกับถังที่บรรจุน้ำกรุ่นไอร้อนมาเทใส่จนเต็มถัง กลิ่นดอกไม้ป่ากระจายฟุ้งขึ้นทันทีที่ถูกลอยอยู่ในน้ำ ฟ่านเสวียนสูดลมหายใจเข้าปอดยาวๆ เนื้อตัวร้อนผ่าวบอกไม่ถูก จื่อหลงยืนอยู่ด้านหลังของฟ่านเสวียนโบกมือเบาๆ เป็สัญญาณให้ผู้คนออกไปเสียโดยเร็ว
"มาเถอะขอรับทุกอย่างเตรียมเรียบร้อยแล้ว"
"แล้วเ้าล่ะ"ฟ่านเสวียนหันมาถามพร้อมกับเดินเข้าไปยังฉากกั้นรูปนกยวนยาง จื่อหลงเดินตามหลังแล้วตอบเสียงเรียบ
"ข้าน้อยปรนนิบัติใต้เท้าเสร็จแล้วถึงค่อยจัดการเื่ของตัวเองขอใต้เท้าอย่ากังวลขอใต้เท้าอย่าได้เกรงใจ"จื่อหลงบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ฟ่านเสวียนถอดเสื้อตัวนอกออกจื่อหลงรับมาพาดเอาไว้บนราวเมื่อเห็นฟ่านเสวียนกำลังจะปลดสายรัดเอวก็รีบแตะมือห้ามเอาไว้
"ให้ข้าน้อยถอดให้เองดีกว่าขอรับ"ตัวของฟ่านเสวียนมิได้คิดอะไรมากเพราะเคยชินกับการถูกปรนนิบัติเช่นนี้ั้แ่เด็กจนเติบใหญ่จึงยกแขนขึ้นกางออกให้จื่อหลงปลดสายรัดเอวพร้อมกับถอดเสื้อตัวกลางและตัวในออกเผยให้เห็นผิวขาวละออสว่างตา หน้าอกบางมีจุกเล็กแต้มสีชาดแต้มเอาไว้สองจุดเด่นนูน เขาลอบกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดอยู่ในลำคอ ด้านฟ่านเสวียนเองก็คล้ายร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาเป็ระยะเพียงแค่มือของจื่อหลงปัดผ่านเอวเบาๆ โดยมิตั้งใจ ก็ทำให้เขาเผลอหลุดเสียงครางแ่หวานอยู่ในลำคอ
"อื้อ.."เขารีบเม้มปากกลั้นเสียงน่าอายใบหน้าแดงก่ำจนจื่อหลงอดยิ้มไม่ได้
"เจ็บหรือขอรับ"
"ปละ..เปล่าไม่เจ็บ"จื่อหลงทรุดตัวคุกเข่าลงตรงหน้าของฟ่านเสวียนทำให้ใบหน้าตรงกับกลางลำตัวของฟ่านเสวียน ลมหายใจร้อนๆ เป่าอยู่ตรงเนินเหน่าภายใต้กางเกงด้านในสีขาวบางๆ ฟ่านเสวียนห่อไหล่ขนลุกเกรียว แต้มสีแดงพองชูชันแข็งขึงขึ้นจนรู้สึกเจ็บแปลบ
"ข้าทำเองๆ ไม่ต้องถอดข้าจะลงทั้งแบบนี้"ฟ่านเสวียนบอกเสียงตะกุกตะกักรีบแตะมือใหญ่ที่กำลังจะกระตุกเชือกมัดกางเกงออก
"ใต้เท้าจะสบายตัวหรือขอรับ มิต้องเกรงใจเื่พวกนี้ข้าน้อยทำเป็เื่ปรกติอยู่แล้ว"
"หมายความว่า.."
"อย่าได้เข้าใจข้าน้อยผิด ข้าน้อยหมายถึงเื่แบบนี้พวกเราทุกคนต่างก็เคยทำอยู่แล้วยามอาบน้ำน่ะขอรับ"ฟ่านเสวียนแก้มแดงนึกขำในใจกับน้ำเสียงร้อนรนของจื่อหลง ร่างกายร้อนผ่าวมากขึ้นราวกับดื่มสุราดีกรีร้อนแรง ยิ่งมือเย็นๆ แตะถูกผิวเนื้อโดยไม่ตั้งใจของจื่อหลงยิ่งทำให้เขายิ่งไม่สบายตัวมากขึ้น
"ข้าจะลงน้ำแล้ว"จื่อหลงชะงักมือแล้วส่งมือให้ฟ่านเสวียนประคองตัวก้าวลงไปนั่งในน้ำร้อนที่ส่งกลิ่นดอกไม้ป่าอบอวล เขาเดินไปนั่งยังเก้าอี้ตัวเตี้ยด้านหลังของฟ่านเสวียน มือหนาหยิบขวดหยกเนื้อดีขึ้นเทน้ำมันลงบนฝ่ามือถูกันไปมาจนร้อนแล้วค่อยๆ แตะลูบลงบนไหล่ของฟ่านเสวียนช้าๆ และเน้นหนักนวดคลึงไปมาให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย เสียงถอนหายใจยาวทำให้เขาอดยิ้มไม่ได้อีกครั้ง
"สบายหรือไม่ขอรับ"
"อืมมม"เสียงตอบรับทำให้เขาเลื่อนมือหนาไล่ลงไปจากไหล่มนจนถึงข้อพับก่อนจะเลยไปถึงข้อมือ เขาจงใจทำช้าๆ เน้นให้อีกฝ่ายรู้สึกผ่อนคลายมากกว่าเดิม ฟ่านเสวียนแหงนหน้าขึ้นกลุ่มผมสีดำสนิทที่ขมวดมุ่นหลุดรุ่ยลงระกับใบหน้าของเขาโดยไม่ตั้งใจ เขาลอบสูดเอากลิ่นหอมอ่อนๆ จากผมนั่น มือสั่นน้อยๆ จนฟ่านเสวียนต้องลืมตาขึ้นสบตากับดวงตาคมเข้ม ทั้งคู่ต่างชะงักงันไปชั่วครู่มือหนาร้อนราวกับแผ่นเตาอุ่นถูกนาบอยู่ตรงเนื้ออ่อนด้านในของท้องแขน จื่อหลงหลุบสายตาลงมองลูกกระเดือกเล็กๆ น่าเอ็นดูที่เลื่อนขึ้นลงตามแรงที่เ้าตัวกลืนน้ำลาย เขานิ่งอึ้งมองตามเดือยเล็กๆ โดยไม่คลาดสายตาลมหายใจกระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ
"เสี่ยวเสวียน..."น้ำเสียงแหบต่ำเอ่ยเรียกฟ่านเสวียนเบาๆ ฟ่านเสวียนเมื่อได้ยินก็คล้ายสติกลับมาอีกครั้ง
"เอ่อ.."จื่อหลงยกมือที่เปื้อนคราบน้ำมันจนแวววาวย้ายมาััเบาๆ ที่ลูกกระเดือกฟ่านเสวียนสะดุ้งดวงตาเรียวเบิกกว้างทุกอย่างคล้ายหยุดนิ่งอยู่กับที่ เขาจ้องใบหน้าหล่อคมที่ก้มต่ำลงมาเรื่อยๆ ก่อนจะเริ่มพร่ามัวจนเห็นไม่ชัด ริมฝีปากนุ่มชื้นััแ่ราวกับผีเสื้อขยับปีกแนบลงกับริมฝีปากชุ่มฉ่ำของตนเองก่อนจะยกขึ้นแล้วประกบลงมาอีกครั้ง เขาสติหลุดลอยปล่อยให้คน้าทำตามอำเภอใจ ดวงตาเรียวค่อยปิดเปลือกตาลงสองมือเรียวบางเกาะขอบถังเอาไว้แน่นจนนิ้วมืขาวซีด จื่อหลงเองก็ไม่คิดจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปเขาบรรจงแหย่ลิ้นร้อนๆ ชอนไชเข้าไปแตะเรียวฟันเรียงรายดูดกลืนลิ้นเล็กๆ จนอีกฝ่ายร้องเสียงหวานในลำคอ
#ลืมกันไปแล้วหรือยังเอ่ย ไรท์มีภารกิจที่ต้องทำจึงทำให้หายหน้าไปนานแสนนาน ตอนนี้กลับมาแล้วนะคะ ฝากติดตามผลงานกันด้วยนะคะขอบคุณค่ะ
2K
![พี่เขยตัวร้ายกับนายหน่อมแน้ม(ปราบตะวัน) [20+]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721723466_16521964.webp)