หนึ่งปีผ่านไป...
ปลายฝนย้ายแผนกมาทำสายโปรเจกต์เต็มตัว
โต๊ะทำงานของเธออยู่ถัดจากพีท - ที่ยังคงแกล้งเธอทุกเช้า และยื่นแก้ว กาแฟผิดสูตรทุกวัน (แต่ปลายฝนก็แอบดื่มจนหมดอยู่ดี)
เช้าวันหนึ่ง
พีทเอากล่องเล็ก ๆ มาวางตรงหน้าเธอ
“ของขวัญวันครบรอบรู้จักกัน”
ปลายฝนหัวเราะ
“ใครเขานับแบบนี้ล่ะ "
“พี่นับทุกวันั้แ่ปลายฝนหันมายิ้มให้ครั้งแรกแล้ว”
ในกล่องเป็ที่คั่นหนังสือไม้สลักคำว่า
“เธอไม่ต้องสมบูรณ์แบบ เพื่อจะคู่ควรกับความรัก”
ปลายฝนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา
“เมื่อก่อน หนูคิดว่าตัวเองยังไม่ดีพอจะถูกรักอีก”
“แต่พี่ทำให้หนูรู้ว่า...
คนที่ทำให้เรารู้สึกว่ารักตัวเองได้อีกครั้ง
คือคนที่ควรอยู่ในชีวิตเราจริง ๆ"
ฉากจบสุดท้าย
พีทและปลายฝนเดินเล่นในสวนสาธารณะในเย็นวันหนึ่ง
มือจับกันหลวม ๆ ไม่ต้องแน่น เพราะความสัมพันธ์ที่มั่นคง.. ไม่ต้องบีบไว้แน่นตลอดเวลา
“ถ้ามีใครมาถามว่า รักคืออะไร...” ปลายฝนพูด “ปลายฝนคงไม่ตอบว่าเป็พี่พีทหรอกนะ”
พีทยิ้มนิด ๆ “แหม ใจร้าย...
“แต่หนูจะตอบว่า - รักคือคนที่ไม่หนีไปไหนในวันที่เรารู้สึกว่า... ไม่น่ารักเลยสักนิด"
พี่ทหยุดเดิน แล้วหันมา
มองเธอในแบบที่เขาทำมาตลอดหนึ่งปี
ไม่ใช่มองเพราะเธอสวย
แต่เพราะเขา “เห็น” เธอจริง ๆ
“และพี่จะอยู่ตรงนี้เรื่อย ๆเพื่อให้ปลายฝนรู้ว่า ไม่ต้องดีขึ้นทุกวัน... แต่ขอแค่มีพี่อยู่ตรงนี้ ก็พอแล้ว”
:
THE END
คติประจำเื่:
คนที่เหมาะกับคุณที่สุด
ไม่ใช่คนที่ทำให้คุณรู้สึกวิเศษ
แต่คือคนที่ยังอยู่ตรงนั้น
แม้วันที่คุณไม่มั่นใจในตัวเองเลย
113
