ความร้อนจากดวงอาทิตย์บัดนี้ถูกรวบเก็บไว้ข้างหน้าต่างอย่างเรียบร้อย ทิวากะพริบตาถี่ๆ ไล่ความง่วงงุนที่ยังเกาะกุมเปลือกตา
เขา... นอนหลับเต็มอิ่มเป็ครั้งแรกในรอบหลายวัน
ทิวายันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ สิ่งแรกที่เขารู้สึกได้คือ... ร่างกายมันเบาโหวง อาการปวดหัวตุบๆ และความร้อนรุ่มเหมือนอยู่ในนรกเมื่อวานหายไปเป็ปลิดทิ้ง เหลือเพียงอาการปวดเมื่อยตามตัวเล็กน้อยเท่านั้น
"..."
เขากวาดตามองไปรอบห้องที่คุ้นตา... แต่มันกลับไม่คุ้นเคย
ถุงขนมที่เคยกองอยู่มุมห้อง... หายไป
จานชามที่กินแล้วยังไม่ได้ล้าง... หายไป
เศษกระดาษร่างโปรเจกต์ที่เคยเกลื่อนพื้น... ถูกเก็บรวบรวมไว้บนโต๊ะอย่างเป็ระเบียบ
แม้แต่ผ้าห่มของเขา... ก็ยังถูกพับไว้อย่างดีที่ปลายเตียง
และที่มุมห้อง... เก้าอี้เขียนหนังสือตัวนั้น... ว่างเปล่า
ภาคิน... กลับไปแล้ว
เขากลับไปตอนไหนทิวาก็ไม่รู้ตัว มารู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้ว ทิวาไล้นิ้วไปตามหน้าผากของตัวเอง... ััเย็นๆ จากหลังมือหนาของใครบางคนเมื่อวานยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวินาทีที่แล้ว
"บ้าชะมัด..."
เขาสบถกับตัวเองเบาๆ พลางยกมือขึ้นขยี้หัวจนฟูฟ่อง
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจตอนนี้มัน... ซับซ้อนเกินไป เขาควรจะโกรธที่อีกฝ่ายบุกรุกเข้ามา... แต่เขากลับโกรธไม่ลง เขาควรจะรังเกียจที่อีกฝ่ายมาแตะเนื้อต้องตัว... แต่เขากลับ...
...ใจเต้น
ปัง! ปัง! ปัง!
"ไอ้ทิวาาาาาา! มึงตายยังงงงงง! พวกกูมาเยี่ยมมมม!"
เสียงะโแปดหลอดของไอ้ปาล์มดังขึ้นหน้าห้อง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักโครมเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต
"เชี่ย! ผีหลอก!" ไอ้ปาล์มร้องลั่นทันทีที่เห็นสภาพห้อง "ใคร! ใครมาทำความสะอาดห้องมึง! มึงจ้างแม่บ้านเหรอ!"
"หรือว่า..." ไอ้ทดที่เดินตามเข้ามา หรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิด "...พี่ภาคิน"
แค่ได้ยินชื่อนั้น ทิวาก็สะดุ้งเฮือก หน้าที่เพิ่งหายซีดกลับมาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ
"พูดบ้าอะไรของพวกมึง!"
"มึงอย่ามาโกหก!" ปาล์มปรี่เข้ามาจ้องหน้าเพื่อน "เมื่อวานกูโทรหามึงทั้งวันมึงก็ไม่รับ ไลน์ไปก็ไม่อ่าน กูกับไอ้ทดเลยแวะมาหาก่อนไปเรียน สรุปคือมึงไม่ไป! พอกูจะมาอีกทีตอนเย็น... ยามหน้าหอแม่งบอกว่า... มีคน 'สั่ง' ห้ามให้ใครขึ้นไปรบกวนมึง!"
"ดะ... เดี๋ยวนะ... สั่งยาม?" ทิวาขมวดคิ้ว
"เออดิ!" ทดพยักหน้าหงึกๆ "กูงี้งงแดกเลย ยามแม่งทำหน้าโหดใส่พวกกู บอกว่า 'คุณภาคินสั่งไว้ว่าห้ามใครรบกวนคุณทิวาครับ' ...มึง! พี่เขาเรียกมึงว่า 'คุณทิวา' ด้วยเว้ย! ขนลุก!"
ทิวาอ้าปากค้าง... นี่มัน... นี่มันเกินไปแล้ว!
"แล้ว... แล้ว... เมื่อคืน... พี่เขา... อยู่กับมึง... ทั้งคืนเลยเหรอวะ" ปาล์มถามเสียงอ่อยลง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด
"ไอ้ทิวา... มึง... มึงโดนพี่เขา 'จัด' ไปรึยังวะ"
"ไอ้สัดปาล์ม!!!" ทิวาคว้าหมอนข้างๆ ตัวฟาดใส่หัวเพื่อนรักเต็มแรง "พวกมึงคิดเหี้ยอะไรกันเนี่ย! กูแค่ป่วย! เขาก็แค่... แค่... เอาข้าวต้มมาให้... แล้วก็... นั่งเฝ้า... แค่นั้น!"
"นั่งเฝ้า?" ทดทวนคำ "นั่งเฝ้ามึง... ทั้งคืน?"
"เออ... ก็... ก็ประมาณนั้นแหละมั้ง" ทิวาตอบเสียงอ่อย พยายามหลบสายตาล้อเลียนของเพื่อนทั้งสอง
"โอ้โหหหหหหหหหหหห" ปาล์มลากเสียงยาว "แค่กๆๆ... ไอ้น้อง... มึงป่วย... พี่มาเฟียสุดหล่อบุกเข้าห้อง... ป้อนข้าวป้อนยา... นั่งเฝ้าทั้งคืน... เช้ามาห้องสะอาดเอี่ยม... มึง! นี่มันพล็อตนิยายวายที่กูอ่านเมื่อคืนชัดๆ!"
"นิยายวายพ่อง!" ทิวาแหวกลับ "พวกมึงเลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว กูไม่ได้ชอบผู้ชาย! แล้วกูก็เกลียดขี้หน้าไอ้บ้านั่นด้วย!"
"เหรออออออ" ปาล์มกับทดลากเสียงประสานกัน "เกลียดจนหน้าแดงเลยนะมึงอะ"
"กูร้อนโว้ย! พวกมึงออกไปเลย! กูจะไปอาบน้ำ!" ทิวาไล่ตะเพิดเพื่อน กลบเกลื่อนอาการเสียหลักของตัวเอง
"เออๆๆ ไปก็ได้ แต่เดี๋ยวมึงต้องลงไปติวชีทสรุปกับพวกกูด้วยนะเว้ย อาทิตย์หน้าสอบย่อย"
"เออ รู้แล้วน่า!"
หลังจากไล่เพื่อนจอมยุ่งทั้งสองออกไปได้ ทิวาก็ทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงอีกครั้ง เขายกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้าย...
...ที่มันยังเต้นไม่เป็ส่ำ...
เขาเกลียดภาคิน... จริงๆ นะ...
แต่ทำไม... เขาถึงหยุดคิดถึงสายตาคู่นั้น... กับััที่แสนจะอ่อนโยนพวกนั้นไม่ได้เลยวะ...
หลายวันต่อมา ณ โรงอาหารรวมของมหาวิทยาลัย
ทิวาหายป่วยเป็ปกติแล้ว เขากลับมาใช้ชีวิตนักศึกษาที่แสนวุ่นวายตามเดิม พยายามสลัดเื่ราวแปลกๆ ที่เกิดขึ้นออกไปจากหัว...
...ซึ่งมันยากฉิบหาย...
เพราะไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน... ไม่ว่าจะในคลาสเรียน... โรงอาหารคณะ... หรือแม้แต่ร้านสะดวกซื้อหน้ามหา'ลัย... เขาก็มักจะ "บังเอิญ" เจอภาคินเสมอ
อีกฝ่ายไม่เคยเข้ามาทัก... ไม่เคยพูดด้วย... ทำเพียงแค่นั่งอยู่ที่ไหนสักแห่งในระยะสายตา... มองมาที่เขาด้วยแววตาเรียบนิ่ง... จนทิวาแทบจะกินข้าวไม่ลง
"มึง... กูว่าพี่เขามองมึงอีกแล้วว่ะ" ปาล์มกระซิบขณะที่กำลังตักข้าวเข้าปาก
"ช่างแม่งดิ" ทิวาตอบเสียงแข็ง พยายามจดจ่อกับกองชีทสรุปตรงหน้า "รีบอ่านไปเลยมึง เดี๋ยวเย็นนี้ต้องไปส่งโปรเจกต์อีก"
"เออๆๆ"
ขณะที่ทั้งสามกำลังก้มหน้าก้มตาติวหนังสือกันอย่างเคร่งเครียด (หรือไม่ก็แกล้งทำเป็เคร่งเครียด) ก็มีเสียงหวานๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นที่โต๊ะ
"เอ่อ... ขอโทษนะคะ... ใช่ทิวา... คณะวิศวะฯ รึเปล่า"
ทิวาเงยหน้าขึ้นจากกองชีททันที...
ตรงหน้าเขาคือหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวย ดวงตากลมโต และรอยยิ้มที่สดใสจนแทบจะสว่างวาบไปทั่วโรงอาหาร
"เอ่อ... ครับ ผมทิวา"
"ดีใจจัง จำคนไม่ผิด" หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้น "เราชื่อ 'มิ้น' นะ อยู่คณะบริหารฯ ปี 2 เหมือนกัน เราเคยอยู่กลุ่มรวมตอนรับน้องปีหนึ่งด้วยกัน จำได้มั้ย"
ทิวาพยายามนึก... ภาพมันเลือนรางมาก แต่ก็พอจะคุ้นๆ หน้าอยู่บ้าง "อ๋อ... ครับ... พอจำได้ลางๆ"
"แค่นั้นก็ดีใจแล้ว" มิ้นหัวเราะคิกคัก "คือ... เราเห็นนายหายไปหลายวัน ได้ยินเพื่อนๆ ในคณะนายพูดกันว่านายไม่สบาย... ตอนนี้โอเคขึ้นแล้วใช่มั้ย"
"อ๋อ ครับ หายดีแล้ว ขอบคุณครับ" ทิวาตอบอย่างสุภาพ แม้จะงงๆ เล็กน้อย
ไอ้ปาล์มกับไอ้ทดที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง อ้าปากหวอ... นี่มัน... 'มิ้น' ดาวคณะบริหารฯ ที่หนุ่มๆ ค่อนมหา'ลัยหมายปองเลยนะเว้ย! มาทักไอ้ทิวาทำไมวะ!
"คือว่า..." มิ้นทำท่าเขินอายนิดๆ ซึ่งมันน่ารักชะมัด "พอดีสุดสัปดาห์นี้... มีร้านคาเฟ่เปิดใหม่ตรงข้ามมหา'ลัยน่ะ... ได้ยินว่าเค้กมัทฉะลาวาของเขาอร่อยมากๆ เลย... ทิวา... ชอบกินของหวานรึเปล่า"
"เอ่อ... ก็... ก็กินได้ครับ"
"งั้น... เสาร์นี้... นายพอจะว่างมั้ย" มิ้นรวบรวมความกล้าถามออกไปตรงๆ "เราอยากชวนนาย... ไปลองกินเค้กด้วยกันน่ะ"
สิ้นคำชวน... โต๊ะทั้งโต๊ะก็เงียบกริบ...
ทิวาอึ้ง...
ปาล์มกับทดแทบจะหยุดหายใจ...
นี่มัน... การชวนเดท?
ทิวากลืนน้ำลายฝืดๆ... ผู้หญิง... นี่คือผู้หญิง... สวย... น่ารัก... และที่สำคัญคือเป็ 'ผู้หญิง'
นี่คือโอกาสที่เขาจะได้พิสูจน์กับตัวเอง... พิสูจน์ให้ไอ้เพื่อนเวรสองตัวนี่เห็น... และพิสูจน์ให้ความรู้สึกบ้าๆ ที่เขามีต่อ 'ใครบางคน' หายไป... ว่าเขาน่ะ... "ปกติ"
"เอ่อ..."
"ถ้านายไม่ว่างก็ไม่เป็ไรนะ!" มิ้นรีบพูดแก้เก้อเมื่อเห็นทิวาเงียบไป
"ว่างครับ!" ทิวารีบสวนกลับไปทันที "ว่างๆๆ เสาร์นี้ผมว่าง"
มิ้นตาโตเป็ประกาย "จริงเหรอ! งั้น... เยี่ยมเลย! นี่ไลน์ไอดีเรา... แอดมาหน่อยได้มั้ย"
ทั้งสองแลกไลน์กันอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาของเพื่อนอีกสองคนจ้องมองอย่างกับจะสิง
"โอเค งั้น... เดี๋ยวเราทักไปนัดเวลาอีกทีนะ" มิ้นยิ้มหวาน "เราไม่กวนนายติวหนังสือแล้ว ไปนะ... บ๊ายบายทิวา บ๊ายบายเพื่อนๆ"
หญิงสาวร่างเล็กเดินฮัมเพลงจากไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ และความเงียบงันที่โต๊ะ
ทันทีที่มิ้นลับสายตา...
"ไอ้สัดทิวาาาาาาาาาาาาาาา!" ไอ้ปาล์มเป็คนแรกที่ะเิเสียงออกมา "มึง! มึงทำได้ยังไง! นั่นมันน้องมิ้นดาวบริหารฯ เลยนะโว้ยยยย!"
"กู... กูจะไปรู้มั้ยล่ะ" ทิวาตอบ พลางลูบท้ายทอยแก้เก้อ
"มึงไปทำเสน่ห์ที่ไหนมาวะ! เมื่อไม่กี่วันก่อนก็พี่มาเฟียสุดหล่อมานั่งเฝ้าไข้! วันนี้ก็ดาวคณะคนสวยมาชวนเดท! ชีวิตมึงจะคอมพลีทเกินไปแล้ว!" ทดโวยวายสมทบ
"เดทบ้าอะไร แค่ไปกินเค้ก"
"กินเค้กสองต่อสองวันเสาร์เขาเรียกเดทโว้ยไอ้ควาย!"
ทิวาไม่เถียงต่อ... เขารู้สึก... โล่งใจ... อย่างประหลาด อย่างน้อย... การที่มีผู้หญิงสวยๆ มาสนใจ ก็ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองยัง "ปกติ" อยู่...
เขาลอบปรายตามองไปยังมุมหนึ่งของโรงอาหาร...
ร่างสูงที่เคยนั่งอยู่ตรงนั้น... หายไปแล้ว
...หายไปั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้...
วันเสาร์ ณ คาเฟ่เปิดใหม่ "Sweet Melt"
"โห... เค้กน่ากินจัง" มิ้นพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "ร้านก็น่ารักเนอะทิวา"
"ครับ... ก็... สวยดี" ทิวาตอบ เขารู้สึกเกร็งๆ อย่างบอกไม่ถูก
บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยคู่รักหนุ่มสาวและกลุ่มเพื่อนผู้หญิงที่มาถ่ายรูปเช็คอิน มันเป็สถานที่ที่ "ปกติ" ที่สุดเท่าที่เขาเคยมาในรอบสัปดาห์
ทั้งสองสั่งเค้กซิกเนเจอร์ของร้าน... "มัทฉะลาวา"
และในมุมอับที่สุดของร้าน... ร่างของชายฉกรรจ์ในเสื้อยืดฟิตเปรี๊ยะที่พยายามทำตัวลีบเล็กที่สุดกำลังจ้องมองมาที่โต๊ะของทั้งคู่ พร้อมกับโทรศัพท์ในมือที่กำลังรัวข้อความอย่างบ้าคลั่ง
"เฮ้ย... 'กฤช' มึงทำไรวะ ส่องสาวเหรอ" บอดี้การ์ดอีกคนที่ถูกลากมาด้วยกระซิบถาม
"หุบปากไอ้เอก!" กฤชดุลูกน้องเสียงเข้ม "กูทำงานให้ 'นาย' อยู่!"
กฤชคือมือขวาที่ภาคินไว้ใจ (ในเื่บู๊) แต่ดันหูเพี้ยนและคิดลึกที่สุดในบรรดาลูกน้อง เขาถูกสั่งให้มา "อารักขา" (หรือ "สอดแนม") เป้าหมายของนายอย่างใกล้ชิด
บนโต๊ะของทิวา... เค้กมาเสิร์ฟแล้ว
"ว้าว!" มิ้นตาโต "มัน... 'ใหญ่' กว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย!" (เธอหมายถึงขนาดของเค้ก)
กฤชที่ได้ยินไม่ชัด พิมพ์รายงานทันที...
กฤช: [ถึงนายครับ... ผู้หญิงคนนั้นบอกว่า... 'มันใหญ่กว่าที่คิด']
ภาคินที่กำลังนั่งประชุมเครียดกับลูกน้องในตระกูล อ่านข้อความแล้วขมวดคิ้ว "ใหญ่อะไรวะ"
ทิวาจ้องเค้กตรงหน้า "ดู... 'นุ่ม' จังเลย... ผม... ลองเลยได้มั้ย" (เขาหมายถึงจะจิ้มเค้ก)
มิ้นหัวเราะ "ตามสบายเลย! แต่ระวังหน่อยนะ จิ้ม 'แรง' ไป เดี๋ยว 'ไส้ครีม' มันจะทะลักออกมาหมด"
กฤชตาเหลือก สำลักกาแฟที่เพิ่งสั่งมา
กฤช: [นายครับ!!! สถานการณ์ฉุกเฉิน!!! เป้าหมายกำลังจะ 'ลอง' แล้วครับ! ผู้หญิงบอกว่าอย่า 'แรง' เดี๋ยว 'ไส้ครีมทะลัก'!!!]
ปึ้ก!
เสียงปากกาแพงหักคามือภาคิน ลูกน้องในห้องประชุมสะดุ้งโหยง
"ประชุม... พักก่อน" ภาคินพูดเสียงลอดไรฟัน
กลับมาที่ร้านคาเฟ่...
ทิวาตักเค้กเข้าปาก... ลาวาชาเขียวอุ่นๆ ไหลเยิ้มออกมา...
"อื้อ..." ทิวาครางในลำคอ "อร่อยมาก... มัน... มัน 'ละลายในปาก' เลย"
มิ้นยิ้มดีใจ "จริงเหรอ! ของเราก็อร่อยนะ... ช็อกโกแลตลาวา... มัน... 'ฉ่ำ' มากเลยอะ" (เธอหมายถึงซอสช็อกโกแลต)
กฤชแทบจะหล่นจากเก้าอี้
กฤช: [น...นายครับ!!! ไม่ทันแล้วครับ! เป้าหมาย... เป้าหมาย 'กิน' ไปแล้วครับ! เขาบอกว่า 'ละลายในปาก' ส่วนผู้หญิงบอกว่า... 'ฉ่ำมาก'!!! ผม... ผมควรบุกเข้าไปเลยมั้ยครับ!!! นี่มันอนาจารในที่สาธารณะชัดๆ!!!]
โครม!!!
เสียงเก้าอี้ในห้องประชุมของภาคินล้มลง ร่างสูงของทายาทมาเฟียลุกพรวดพราด เดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งให้ลูกน้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"นาย... เป็อะไรของท่านวะ"
"ไม่รู้สิ... แต่กูว่า... ใครสักคนกำลังจะซวย... ซวยมากๆ"
หน้าร้านคาเฟ่ในตอนเย็น
"วันนี้สนุกมากเลยนะทิวา" มิ้นพูดยิ้มๆ ขณะที่ทั้งสองเดินออกมาจากร้าน "นายเป็คนคุยสนุกดีนะ... ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย"
"คิดไว้ว่ายังไงเหรอ"
"ก็... ดูนิ่งๆ ดูดุๆ น่ะ"
"อ๋อ... ไม่หรอก" ทิวาหัวเราะเบาๆ
บทสนทนามันก็ดี... มิ้นเป็คนน่ารัก... เขาควรจะรู้สึกดี...
แต่ทำไม... ในหัวของเขามันถึงมีแต่ภาพใบหน้าเรียบนิ่งของใครบางคนลอยไปลอยมา... ทำไมเขากลับรู้สึกว่าการเถียงกับไอ้ปาล์มยังจะสนุกกว่า...
ทำไมหัวใจมันไม่เต้นแรง... ไม่เหมือนตอนที่โดนมือเย็นๆ นั่นแตะหน้าผาก...
"ทิวา... ทิวา"
"หะ... ครับๆ" ทิวาสะดุ้ง หลุดจากภวังค์
"เหม่ออะไรอยู่" มิ้นถามยิ้มๆ "เราบอกว่า... งั้นไว้เราไปกินอะไรอร่อยๆ กันอีกนะ"
"อ่า... ได้ครับ" เขาตอบรับไปอย่างนั้น...
ทั้งคู่เดินคุยกันมาเรื่อยๆ จนถึงบริเวณหน้าหอพักของทิวาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย
"งั้น... เรากลับก่อนนะ" มิ้นโบกมือให้ "ถึงหอแล้วไลน์มาบอกด้วยล่ะ"
"ครับ บ๊ายบาย"
ทิวายืนมองมิ้นเดินจากไปจนลับสายตา เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น... จมดิ่งลงไปในความสับสนของตัวเองอีกครั้ง
ทำไม... ทำไมเขาไม่ดีใจ... ทำไมเขาไม่ตื่นเต้น... ทำไมการอยู่กับผู้หญิงน่ารักๆ ถึงทำให้เขารู้สึก... 'ว่างเปล่า' ...
เขาชอบผู้หญิงไม่ใช่เหรอวะ...
หรือ... หรือไอ้ความรู้สึกที่เขามีต่อภาคิน... มัน...
พรึ่บ
เงาร่างสูงที่ยืนพิงเสาไฟอยู่ไม่ไกล ขยับตัวก้าวออกมาจากเงามืด
ทิวาสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบจะหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
"พะ... พี่ภาคิน!"
ร่างสูงในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงดูน่าเกรงขามเหมือนเดิม ยืนนิ่งจ้องมองเขา... แสงไฟถนนส่องให้เห็นดวงตาที่ดำสนิทและเย็นเยียบกว่าทุกครั้ง
ภาคินไม่พูดอะไร... เขาแค่ก้าวเข้ามาหาทิวาช้าๆ...
"คุณ... มาทำอะไรที่นี่" ทิวาถามเสียงสั่น ขยับถอยหลังโดยอัตโนมัติ... แต่แผ่นหลังของเขากลับชนเข้ากับกำแพงหอพัก
...ไม่มีทางหนี...
ภาคินก้าวเข้ามาจนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า... ใกล้... ใกล้จนทิวาได้กลิ่นหอมสะอาดๆ ที่คุ้นเคยนั่นอีกครั้ง
"สนุกมากเหรอ"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม... เรียบ... แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันจนทิวาหายใจไม่ออก
"ผม... ผมก็แค่... ไปกินเค้ก"
"กินเค้ก..." ภาคินทวนคำ สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าของทิวา... ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่... ริมฝีปาก
"ปากเปื้อน"
"หะ...?"
ยังไม่ทันที่ทิวาจะได้ประมวลผล... นิ้วหัวแม่มือเรียวยาวของภาคินก็ยกขึ้น... แตะลงบนมุมปากของเขา
ทิวาตัวแข็งทื่อ... หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ...
ััหยาบเล็กน้อยจากปลายนิ้ว... แต่กลับอุ่น... ค่อยๆ ปาดเช็ดคราบครีมมัทฉะเล็กๆ ที่ทิวาไม่รู้ตัวว่ามันติดอยู่... อย่างเชื่องช้า...
ภาคินจ้องมองปลายนิ้วของตัวเองที่เปื้อนครีมสีเขียวอ่อน... ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับทิวาที่กำลังยืนตัวสั่น
"รสชาติเป็ไง..."
"...?"
"ไอ้ 'ครีม' ที่ว่า... มัน 'ฉ่ำ' ... อย่างที่เธอบอกรึเปล่า"
4K
