เสียงกลองศึกในลานประลองยังคงสะท้อนดังก้องไม่หยุด ศิษย์ของสำนักน้ำแข็ง–ไม้หลายสิบคนต่างส่งเสียงฮือฮา หลังการปะทะเมื่อครู่ได้สร้างแรงสั่นะเืจนพื้นเวทีแตกร้าวเป็เส้นลึก
เหอหลงอวี่หอบหายใจเบา ๆ เืในกายพลุ่งพล่าน แต่แววตากลับยังคงนิ่งสงบ เขาเพิ่งใช้พลังผสานไฟกับน้ำแข็งออกมาได้สำเร็จ แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็ทำให้ศิษย์คู่ต่อสู้ผู้เป็คู่หมั้นของหลินเซียวอวี่ต้องผงะถอยไปหลายก้าว
“ไม่เลว...การควบคุมธาตุเช่นนี้ เ้าเป็เพียงศิษย์นอกสำนักจริงหรือ?”
เสียงเย้ยหยันที่แฝงความไม่อยากยอมรับดังขึ้นจากคู่ต่อสู้ ร่างสูงใหญ่ของเขายืนประจันหน้าอีกครั้ง ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ
เหอหลงอวี่เพียงยิ้มจาง ๆ
“ข้าไม่ได้มาเพื่อโอ้อวดพลัง แต่เพื่อพิสูจน์เส้นทางที่ข้าเลือกเดิน”
ประโยคนั้น ทำให้บางคนรอบเวทีถึงกับนิ่งงัน หลินเซียวอวี่ซึ่งนั่งอยู่ในแถวศิษย์ชั้นสูงก้มมองลงมาอย่างไม่อาจห้ามรอยยิ้มในมุมปากได้ หัวใจเธอสั่นสะท้าน ไม่คาดคิดว่าศิษย์จากต่างสำนักผู้แปลกหน้าจะมีความมุ่งมั่นถึงเพียงนี้
ทันใดนั้น กรรมการผู้เฒ่าโบกมือประกาศ
“การประลองยังไม่สิ้นสุด! ทั้งสองฝ่ายจงแสดงศักยภาพสูงสุดของตนออกมา!”
เสียงเชียร์ดังสนั่น คู่ต่อสู้ของเหอหลงอวี่ก้าวไปข้างหน้าเรียกพลังไม้ในกาย เถาวัลย์สีเขียวเข้มพุ่งออกมาจากพื้นเวทีพันรอบแขนและขา กลายเป็เกราะป้องกันและอาวุธในคราวเดียว
“เหอหลงอวี่! คราวนี้เ้าจะหนีเปลวเพลิงกับเถาวัลย์ของข้าได้หรือไม่!”
เขาะโก่อนจะจุดพลังเพลิงขึ้น เถาวัลย์ที่พันรอบกายพลันลุกไหม้เป็เปลวไฟสีส้มแดง ราวกับสัตว์อสูรเพลิงที่กู่ร้อง
เหอหลงอวี่มองภาพนั้น แววตาไม่ได้หวาดหวั่น หากแต่เต็มไปด้วยประกายแห่งการเรียนรู้
“นี่คือเคล็ดวิชาผสานไม้กับไฟ...น่าสนใจนัก หากข้าสามารถรับมือได้ อาจเปิดประตูสู่การบ่มเพาะขั้นใหม่”
เขายกมือขึ้น พลังน้ำแข็งที่เคยเย็นะเืในร่างค่อย ๆ ไหลรวมกับเปลวเพลิงจากอีกฝั่งหนึ่งของกาย เปลวเพลิงสีน้ำเงินปนแดงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ รัศมีนั้นแตกต่างจากไฟทั่วไป ราวกับเปลวเพลิงที่สามารถหลอมละลายและแช่แข็งไปพร้อมกัน
เสียงฮือฮารอบเวทีดังขึ้น
“นั่นมัน...ไฟเย็น? หรือว่าเป็เทคนิคผสานธาตุขั้นสูง?”
หลินเซียวอวี่เบิกตากว้าง ใจเต้นระรัว
“เขาทำได้จริง ๆ...แม้แต่ศิษย์ชั้นสูงบางคนยังไม่อาจบรรลุถึงการผสานธาตุเช่นนี้”
คู่ต่อสู้ของเขาะโคำราม ปล่อยเถาวัลย์เพลิงพุ่งเข้าหาเหอหลงอวี่ด้วยแรงราวูเาถล่ม
เหอหลงอวี่สูดลมหายใจลึก ก้าวไปข้างหน้าเปลวเพลิงสีน้ำเงินแดงหมุนวนรอบแขน ก่อนที่เขาจะสะบัดออกไป เกิดเป็ ัเพลิงน้ำแข็ง พุ่งชนตรงกลางเถาวัลย์เพลิง
เสียงะเิดังสนั่นะเืพื้นเวที เถาวัลย์เพลิงแตกสลายเป็ชิ้น ๆ พลังความร้อนปะทะเข้ากับความเย็นะเืจนเกิดไอหมอกหนาทึบปกคลุมทั่วสนาม
เมื่อหมอกควันจางลง เหอหลงอวี่ยืนอยู่กลางเวทีด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ในขณะที่คู่ต่อสู้ทรุดตัวลงกับพื้น แขนเสื้อไหม้เกรียมและร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลพลังธาตุ
เสียงกรรมการผู้เฒ่าดังขึ้นก้อง
“ผู้ชนะ...เหอหลงอวี่!”
เสียงโห่ร้องดังสนั่นทั่วลานประลอง แต่สายตาของเหอหลงอวี่กลับไม่ได้จับจ้องชัยชนะ หากแต่หันไปมองยังหลินเซียวอวี่ ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน ระหว่างความประทับใจและความกังวล
ในใจเขาเงียบสงัด แต่คำหนึ่งดังก้อง
“นี่เป็เพียงจุดเริ่มต้น...เส้นทางนักเล่นแร่แปรธาตุและศึกแห่งยุทธจักรยังอีกยาวไกล”