เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP6: การบันทึกเสียงที่ไม่เป็มงคล
ทิวาพยายามควบคุมอาการสั่นของตนเองเมื่อเห็นพิมพาถือม้วนเทปที่ควรจะอยู่บนพื้น พิมพายื่นม้วนเทปนั้นคืนให้ทิวาอย่างเป็ธรรมชาติ ราวกับเธอไม่ได้รับรู้ถึงบรรยากาศที่น่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่เลย
“ห้องอัดเสียงดูน่าขนลุกไปหน่อยนะคะพี่ทิวา แต่ก็เงียบสงบดี พิมพาว่าเหมาะกับเพลงของเรามากเลยค่ะ” พิมพายิ้มหวาน
ทิวารับม้วนเทปมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ เขาไม่กล้าถามเธอว่าเธอเข้ามาในห้องนี้ได้อย่างไร หรือเสียงเพลงที่ดังขึ้นเมื่อครู่คืออะไรกันแน่ เขารู้สึกเหมือนว่าการถามออกไปอาจจะยิ่งทำให้ความจริงที่น่ากลัวถูกเปิดเผยเร็วขึ้น
“อ่า... พี่... พี่ว่าเรามาเริ่มซ้อมกันเลยดีกว่า” ทิวาพูดเสียงแหบพร่า “วันนี้เราจะอัดแค่เสียงร้องของพิมพา แล้วก็ไลน์กีตาร์ของพี่นะ”
ทิวาเปิดเครื่องมือและอุปกรณ์ต่าง ๆ ในห้องอัด แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะติดขัดไปหมด ไมโครโฟนเก่าๆ ส่งเสียงซ่าอย่างน่ารำคาญ ทั้งที่เขาตรวจสอบแล้วว่ามันอยู่ในสภาพดี โต๊ะมิกซ์เสียงก็มีไฟกะพริบแปลกๆ เป็จังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ
“ใจเย็น ๆ นะคะพี่ทิวา” พิมพาเดินเข้ามาในห้องอัดเสียงที่อยู่ถัดไป เธอสวมหูฟังขนาดใหญ่เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าของเธอดูตื่นเต้นอย่างที่สุด “พิมพาพร้อมแล้วค่ะ”
ทิวาพยายามเพิกเฉยต่อความผิดปกติของอุปกรณ์ เขาจัดการเสียบสายกีตาร์เข้ากับแอมป์ แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ควบคุม
“โอเค พิมพา เรามาลองวอร์มอัพกันก่อนด้วยท่อน Intro”
ทิวาเริ่มบรรเลงทำนองกีตาร์โปร่งอันคุ้นเคย เสียงที่ออกมาจากแอมป์นั้นคมชัดและไพเราะ แต่ทันทีที่เขาเริ่มดีดคอร์ดในท่อนฮุกแรก...
ซ่าาาา... ครืดดดด...
เสียงรบกวนความถี่สูงที่รุนแรงก็ดังแทรกเข้ามาในหูฟังของเขาอย่างกะทันหันจนทิวาต้องรีบกระชากหูฟังออก
“เกิดอะไรขึ้น!” ทิวาะโ
เขาตรวจดูสายเคเบิลทุกเส้น แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ เมื่อมองผ่านกระจกกั้นเข้าไปในห้องอัด พิมพายังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้ายังคงยิ้มแย้มราวกับไม่ได้รับรู้ถึงเสียงรบกวนที่บาดแก้วหูเมื่อครู่
“ทำไมหรือคะพี่ทิวา?” เสียงของเธอผ่านไมโครโฟนเข้ามาในลำโพงควบคุม “เสียงมันไม่ดีเหรอคะ?”
“ไม่... ไม่มีอะไร พิม” ทิวาตอบอย่างติดขัด เขาค่อย ๆ สวมหูฟังกลับเข้าไปใหม่ด้วยความระมัดระวัง “พี่ว่าสายสัญญาณมันคงหลวม เดี๋ยวพี่ลองอีกทีนะ”
ทิวาลองดีดทำนองเดิมซ้ำอีกครั้ง คราวนี้เสียงรบกวนนั้นหายไป ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาเป็ปกติ จนกระทั่งพิมพาเริ่มร้องเพลงในท่อนแรกด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและอ่อนหวานราวกับนางฟ้า... น้ำเสียงที่เหมือนเธอคนนั้นจนน่าขนลุก
ขณะที่พิมพาร้องเพลงนั้น ทิวารู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องควบคุม ทั้งที่ด้านนอกอากาศร้อนอบอ้าว จู่ ๆ เขาก็เห็นบางสิ่งที่ไม่น่าจะอยู่ตรงนั้น...
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลการอัดเสียง แทนที่จะเป็ชื่อไฟล์ 'จะขอตายในอ้อมกอดเธอ (New)' กลับปรากฏข้อความขึ้นมาซ้ำ ๆ ที่มุมจอด้วยฟอนต์สีแดงเล็ก ๆ ที่ดูคล้ายเืจาง ๆ:
"ผิดสัญญา... ผิดสัญญา..."
ทิวาขยี้ตาแล้วมองซ้ำ ข้อความนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงชื่อไฟล์ที่ถูกต้อง แต่ความเย็นเยียบในห้องไม่ได้หายไปไหน
ทันใดนั้น เสียงของพิมพาก็ร้องมาถึงท่อนที่ เธอคนนั้น เคยเป็คนแต่ง... ท่อนกลางที่เต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและการอ้อนวอน
“...ใจของฉันคงไม่เหลืออะไรแล้ว หากเธอจากไปในครานี้
เหลือเพียงบทเพลงที่ไร้คนฟัง... ให้ฉันต้องทนทรมานอยู่คนเดียว”
ขณะที่พิมพาร้องประโยคสุดท้ายจบลง...
พรึ่บ!
ไฟในห้องควบคุมและห้องอัดเสียงก็ดับลงพร้อมกันทั้งหมด! ทิ้งให้ทุกอย่างอยู่ในความมืดมิดสนิท มีเพียงแสงริบหรี่จากจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานอยู่
ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ด้านหลังเขา และลมหายใจเย็นะเืนั้นกำลังรดต้นคอของเขา
“พี่ทิวา... เกิดอะไรขึ้นคะ?” เสียงของพิมพาดังลอดมาจากห้องอัดเสียงอย่างกังวานในความมืด “ไฟดับหรือคะ?”
ทิวาพยายามรวบรวมสติ เขาไม่เชื่อเื่ผีสางเทวดา แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันเกินกว่าความบังเอิญมากเกินไป
“เปล่า... สงสัยไฟมันช็อตน่ะ พิมพา” ทิวาตอบด้วยเสียงที่พยายามทำให้มั่นคง “เดี๋ยวพี่ไปดูที่เบรกเกอร์ก่อนนะ”
ขณะที่ทิวากำลังลุกขึ้นยืน เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบางสิ่งในความมืดสลัว
ม้วนเทปคาสเซ็ทเก่าที่เขาเก็บไว้ในกล่อง... ม้วนเทปที่เขายังไม่ได้นำออกมา... มันกลิ้งอยู่บนพื้นข้างเท้าของเขา
และมันกำลังคลายตัวออกอย่างช้า ๆ... ม้วนเทปที่มีเพลง ‘จะขอตายในอ้อมกอดเธอ’ บันทึกด้วยเสียงของคนตาย...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
