.jpg)
:marshmallow
.
.
.
หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไป ชีวิตของชายโสดอย่างจินก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ภาพของใบหน้าหวานที่กำลังเคลื่อนศรีษะเข้าออกอยู่ตรงกลางหว่างขาของเขามันยังคงชัดเจนและตราตรึงอยู่เต็มสองตา
จนกระทั่งถึงจุดไคลแม็กซ์และเขากำลังจะเสร็จ... ยุนกิก็ผละใบหน้าออกไปก่อนจะชูโทรศัพท์ตัวเองขึ้น แล้วเปิดคลิปเสียงในนั้นให้จินถึงกับเบิกตากว้าง
'อ่าห์ ยุน... อ่าห์ อื้มมมม'
"นายนี่มัน..."
ให้ตายสิ เขาเลิกระแวงคนแบบนี้ได้ยังไงกัน
"ตกลงพี่ลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ" ยุนกิว่ายิ้มๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น จนจินได้แต่จ้องมองลูกชายที่ยังคงไม่สงบลงเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมไปรูดรั้งอย่างอดไม่ได้
"อ่าห์...อืมมมม"
ฝากไว้ก่อนเถอะมินยุนกิ!
.
.
.
.
.
.
"โอ๊ยยย ทำไงดีวะเนี่ย"
เสียงร้องโวยวายของจินบวกกับท่าทางกระสับกระส่ายยังไงชอบกล ในขณะที่เ้าตัวกำลังเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องนั่งเล่นทำให้นัมจุนที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่เงยหน้าขึ้นมองอย่างงงๆ
"ทำอะไรยังไง พี่หมายถึงเื่อะไรอ่ะ"
"ไม่บอกโว๊ย!" ว่าจบจินก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไปให้นัมจุมมองตาม
"เฮ้อ สงสัยใกล้วัยทองแล้วสินะ"
จินที่กำลังเคี้ยวซีเรียลเข้าปากด้วยสีหน้าซังกะตายแบบสุดๆทำให้นัมจุนที่กำลังนั่งดูทีวีอยู่ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมาอีกครั้ง
"อย่าบอกนะว่ายังเครียดเื่เมื่อเช้าอยู่อีกอ่ะ"
"เออ!" ว่าจบจินก็ตักซีเรียลกับนมเข้าปากรัวๆ ราวกับว่ามันจะช่วยทำให้ความอยากเล่าของเขานั้นมันลดน้อยลงไปได้บ้าง
ตอนนี้ยุนกิมีหลักฐานมัดตัวเขาเอาไว้อย่างแ่า แต่เขาเนี่ยสิไม่มีอะไรสักอย่าง แถมคลิปที่อุตส่าห์ลงทุนเสี่ยงตายไปอัดมาได้ก็ดันโดนลบทิ้งชนิดที่ไม่เหลือร่องรอยใดๆไว้เลย
ฮือ...
ทำไมชีวิตของ Worldwide handsome อย่างคิมซอกจินจะต้องมาตกระกำลำบากขนาดนี้ด้วยนะ
ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด จนจินได้แต่นำชามใส่ซีเรียลไปล้าง แล้วคว่ำมันลงบนที่วางจาน
"ตกลงพี่จะไม่บอกผมหน่อยหรอ ว่าพี่เครียดเื่อะไร" นัมจุนเอ่ยถามอย่างนึกเป็ห่วง
่หลังๆมานี้ ซอกจินดูพูดน้อยลงอย่างน่าแปลกใจ จากที่ปกติในแต่ละวัน พี่ใหญ่ของวงจะต้องมีเื่อะไรสักอย่างมาบ่นให้ฟังจนนัมจุนรู้สึกเอียน แต่พักนี้เสียงโวยวายของซอกจินกลับเงียบหายไปจนน่าแปลกใจ
หรือว่าจะมีเื่เครียดจริงๆที่บอกไม่ได้กันนะ?
"อืม! ไม่บอก แล้วก็ไม่ต้องอยากรู้ด้วย" ซอกจินว่าออกมาเสียงห้วนก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง แล้วฟุบตัวลงบนเตียง ก่อนจะดึงเอาหมอนนุ่มๆขึ้นมาปิดศรีษะเอาไว้แน่น แล้ว...
"อ๊ากกกกกกกกกก!!!" เปล่งเสียงะโออกมาให้นัมจุนถึงกับสะดุ้ง
เอ่อ... เขาว่าจินกำลังมีปัญหาจริงๆนะ
.
.
.
.
.
.
"แยกย้ายไปพักได้"
หลังจากที่ซ้อมเต้นกันเสร็จ นัมจุนก็พูดบอก ก่อนที่เ้าตัวจะหันไปมองหน้าเจโฮป
"โฮป กูขอคุยอะไรด้วยหน่อย"
"หือ? กูหรอ"
"อืม มึงนั่นแหละ"
.
.
.
"่นี้มึงรู้สึกมั้ยว่าพี่จินดูแปลกไป"
"ก็ไม่นะ ก็เห็นโวยวายปกติ วันก่อนยังมาร้องโวยวายตามหากางเกงในตัวเองที่ตากเอาไว้อยู่เลย"
ไม่ใช่ว่าพวกเขาชอบขโมยกางเกงในของคนอื่นไปใส่หรอกนะ แต่ในกรณีนี้เจโฮปคิดว่าน่าจะเป็เพราะลมมันพัดเอากางเกงในของจินไปมากกว่า
"หรอ แต่กูว่าพี่เขาพูดน้อยลงจริงๆนะ"
สาเหตุที่นัมจุนเลือกถามเจโฮป เป็เพราะว่าอีกฝ่ายก็เป็คนหนึ่งที่ค่อนข้างที่จะอยู่ติดหอพักรองลงมาจากเขาและจิน
"อ่า กูไม่ได้สังเกตอ่ะ" เจโฮปยักไหล่
บอกตามตรง ั้แ่ที่เขามอมตัวเองในครั้งนั้นแล้วควบกับพี่ยุนแบบสนุกสุดเหวี่ยงจนแทบไม่ลืมหูลืมตา เจโฮปก็มักจะพยายามหาโอกาสและเวลาว่างที่พอจะทำให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกันสองต่อสอง
แต่พออยู่ด้วยกันแค่สองคนทีไร ในหัวของยุนกิก็มีแต่งานๆๆๆๆ จนเจโฮปนึกเซ็ง
เนี่ย เขาว่าคืนนี้จะชวนยุนกิดื่มอีกรอบสักหน่อย
ดื่มเพื่อมิตรภาพล้วนๆ
ไม่ได้หวังเลยนะจริงๆ ไม่ได้หวังเล้ยยย
"เออ งั้นก็ช่างมัน" เห็นทีว่านัมจุนคงจะต้องลองหาคำตอบเื่นี้ด้วยตัวเองแล้วล่ะ
"คืนนี้ว่างป้ะ แดกเหล้ากัน เดี๋ยวกูชวนไอ้ยุนด้วย" เจโฮปยิ้มกริ่ม
มันถึงเวลาแล้วที่คนอย่างคิมนัมจุนควรจะได้เปิดประสบการณ์เหมือนอย่างเขาเสียที
บอกเลยว่างานนี้...
มีใจแตกกันไปข้างแน่ๆ
:)
1K
