“กลับมาแล้วหรอ….ฝน” ณัฒวัฒน์ทักอย่างเสียงเศร้า
“ตามที่เห็นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ฝนไม่ได้เก่งกล้าพอที่จะสามารถกลับบ้านได้เอง” เฉินชิงกำลังเดินไปเพื่อกลับไปที่ห้องนอนตัวเอง แต่แล้วกลับถูกนายณัฒวัฒน์จับแขนรั้งไว้
“เดี๋ยวสิ ฉันยังพูดไม่จบ”
“ปล่อยค่ะ ฝนเบื่อที่จะฟังคำพูดคุณแล้ว หากคุณจะขอหย่าก็พูดเลย ฝนจะได้ไปเก็บของค่ะ”
ณัฒวัฒน์ดึงฝนเข้าไปกอด “พี่ไม่หย่า พี่รักฝน ในวันนั้นพี่โกรธที่เห็นฝนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น พี่หึงฝนมาก เลยไล่ฝนลงจากรถ พอพี่ตั้งสติได้พี่ก็รีบกลับไปตามฝนก็หาไม่เจอเสียแล้ว พี่รู้ว่าฝนต้องไม่รับโทรศัพท์พี่ พี่เลยให้พ่อเป็คนติดต่อฝนให้ ฝนก็ปิดเครื่องไป รู้มั้ยพี่เป็ห่วงฝนมากเลยจนถึงขั้นต้องลางานมารอฝนวันนี้”
เฉินชิงอึ้งกับคำพูดของณัฒวัฒน์ไม่คิดว่าเขาจะรักฝนขนาดนี้ “แต่พฤติกรรมคุณที่ปฏิบัติกับฝนมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดเลยนะคะ”
“ทำยังไงได้ฝนยังเรียนไม่จบม. 6 พวกเรามีสัมพันธ์เกินเลยไม่ได้ในระหว่างนี้ ไว้ฝนจบม. 6 เสียก่อน พวกเราค่อยเข้าหอกันปกตินะครับ” ณัฒวัฒน์พูดยิ้มๆ
เฉินชิงหน้าแดง “ไม่ใช่ค่ะ ฝนไม่ได้หมายความถึงเื่นั้น ฝนหมายถึงคำพูดคำจาที่คอยแต่จะดูถูกฝนกับแม่”
“พี่ยอมรับนะ จากที่แม่กับฝนร่วมมือกันจับพี่ในคืนงานเลี้ยงนั่น พี่โกรธมากจริงๆ และไม่อาจมองฝนในแง่ดีได้อีก พยายามหาคำพูดที่จะบีบให้ฝนหย่ากับพี่ไปเอง แต่ตอนนี้พี่ไม่อยากหย่ากับฝนอีกแล้ว พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ” ณัฒวัฒน์พูดอย่างรู้สึกผิด
ในใจเฉินชิงคิดว่าจำเป็ต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน มีแผนว่าจะเรียนให้จบม. 6 และระหว่างนี้ก็ไปเรียนคอร์สคอมพิวเตอร์เพื่อให้ได้ประกาศนียบัตรไปสมัครทำงานในกรมตำรวจอีกครั้ง จำเป็ต้องหวังพึ่งณัฒวัฒน์ เมื่อตัวเองหาเงินได้แล้วค่อยนำเงินมาคืนเขาภายหลัง
“ก็ได้ค่ะ แต่มีข้อแม้ว่าพี่จะต้องไม่ล่วงเกินฝนเด็ดขาด”
“พี่สัญญาว่า จะไม่มีอะไรกับฝนในระหว่างที่ฝนยังเรียนไม่จบม. 6 ครับ”
“ค่ะๆ ขอฝนขึ้นไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องก่อนนะคะ พี่ณัฒวัฒน์”
ณัฒวัฒน์จึงยอมปล่อยฝนขึ้นไป และรู้สึกโล่งอกที่ได้พูดความในใจทั้งหมด ไม่ต้องเก็บไว้อีก
ทางด้านเฉินชิงเริ่มฉุกคิดกับเื่ที่ณัฒวัฒน์ให้คำสัญญา “นายนั่นพูดแค่ว่าจะไม่มีอะไรกัน แสดงว่านายนั่นจะทำอย่างอื่น เช่น กอด จูบ อะไรอย่างนี้หรือเปล่านะ ช่างมันเถอะนายนั่นคงเป็สุภาพบุรษพอ”
ั้แ่นั้นเป็ต้นมาณัฒวัฒน์ก็พูดจากับฝนดีๆ คอยไปรับไปส่งโรงเรียนทุกวัน วันหยุดก็พาไปเที่ยว ทำให้เฉินชิงเริ่มรู้สึกอบอุ่นและเริ่มมีใจให้ณัฒวัฒน์ แต่เฉินชิงเตือนตัวเองว่าตนไม่ใช่สายฝนจึงพยายามปิดกั้นความรู้สึกไว้ เหตุการณ์เป็เช่นนี้จนกระทั่งเฉินชิงเรียนจบม. 6
เฉินชิงเรียนจบไม่นาน ก็มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันธุรกิจของสองพ่อลูกถูกโกงล้มละลาย พ่อสามีช็อกหมดสตินอนโรงพยาบาลป่านนี้ก็ยังไม่ฟื้น ณัฒวัฒน์รู้สึกท้อแท้ไม่มีแรงต่อสู้เพราะขาดพ่อคอยปรึกษา ในใจก็เป็ห่วงสายฝนเลยตัดสินใจขอหย่ากับสายฝนเพื่อไม่ให้ฝนติดร่างแหไปด้วย ส่วนตัวเองก็ดื่มแต่เหล้าเมามายทุกวัน เมื่อเป็เช่นนี้เฉินชิงจึงตัดสินใจ………………………..
**********************************************
หลังจากที่หน่วยลาร์ซาร์ถูกยุบไป เฉินยี่ถูกย้ายให้ไปทำงานในกรมตำรวจส่วนกลาง ส่วนกัญญาและลูกน้องทั้งหมดได้เข้าไปทำงานในหน่วยซิกร์ ในระหว่างที่กัญญาอยู่ในหน่วยนี้ นายลาร์ฟได้กลั่นแกล้งกัญญาโดยใช้ให้กัญญาทำงานสารพัดอย่าง โดยงานเ่าั้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีอะไรเลย เช่น ใช้ไปซื้อกาแฟ ขนของ ส่งจดหมาย ถ่ายเอกสาร ล้างห้องน้ำ และงานอื่นๆอีกจิปาถะ
“นี่นายลาร์ฟ นายแกล้งฉันมากเกินไปแล้วนะ ฉันมาทำงานเป็ตำรวจนะ ไม่ใช่คนรับใช้พวกนาย” กัญญาพูดอย่างโมโห
“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้แกล้งเธอ แต่ฉันพยายามกันให้เธอไม่ต้องเป็ต้นเหตุทำให้งานของพวกเราเสียต่างหาก” นายลาร์ฟพูดอย่างเ็า
“นายว่าไงนะ” กัญญากระชากคอเสื้อของนายลาร์ฟ
“อย่าทำตัวเป็นักเลงสิกัญญา ไม่งั้นเธอโดนไล่ออกแน่” ลาร์ฟพูดเตือน
กัญญาจึงยอมปล่อย “ฝากไว้ก่อนเถอะ ทีใครทีมัน” แล้วกัญญาก็เดินหนีไป
332
