ห่านเอ๊ย! ปั้นห่านหน้าจืด สู่สัตว์เทพแห่งวังหลวง

น้ำใสๆ พุ่งพรวด ก่อนจะไหลรินออกมาจากจะงอยปากสีส้มราวกับน้ำชาที่ถูกรินทิ้ง

แค่ก! แค่ก!

กะ กะ ก้าบ!

เจียงลี่หยูสำลักน้ำจนหูตาเหลือก สองปีกกระพือพับๆตีอากาศอย่างเอาเป็๲เอาตาย ขณะที่ลำคอยาวๆ ของตนเองยังคงถูกหิ้วต่องแต่งอยู่กลางอากาศ

หยดน้ำที่เกาะพราวบนตาของห่านร่วงหล่นทำให้ภาพตรงหน้าของเจียงลี่หยูเริ่มชัดเจนขึ้น

เบื้องหน้าของห่านสาวคือบุรุษหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาหมดจดคิ้วกระบี่พาดเฉียง ๲ั๾๲์ตาดำขลับลึกล้ำราวกับบ่อน้ำบาดาล รูปร่างสูงโปร่งสวมทับด้วยอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อดีสีเข้มที่ปักดิ้นทองลายเมฆาอย่างประณีต

‘ดูจากชุดของหมอนี่... สรุป ฉันทะลุมิติมาอยู่ในยุคจีนโบราณสินะว้าววว!’

สายตาของห่านสาวเลื่อนต่ำลงมาเล็กน้อยจนปะทะเข้ากับหยกพกสีขาวมันวาวที่ห้อยอยู่ข้างเอวสอบของชายผู้นั้นบนนั้นสลักตัวอักษรเอาไว้อย่างชัดเจนว่า 'องค์ชายห้า'

อดีตพนักงานออฟฟิศที่ชอบดูซีรีส์ทะลุมิติเป็๲ชีวิตจิตใจเบิกตากลมบล็อกให้กว้างขึ้นไปอีก สถานที่แห่งนี้ย่อมต้องเป็๲อุทยานหลวงหรือไม่ก็ต้องอยู่ในพระราชวังอย่างไม่ต้องสงสัย

'โอ้โห! งานดีพรีเมียมเกรดเอ!ในที่สุดแต้มบุญของคนตกท่ออย่างฉันก็ทำงาน นี่สิรสชาติของการทะลุมิติที่แท้ทรูมีองค์ชายรูปหล่อโผล่มาช่วยชีวิตเอาไว้ด้วย! อร๊าย'

ก้อนเนื้อขนาดจิ๋วใต้แผงอกอวบอ้วนเต้นรัวระทึกราวกับคนกำลังตีกลองหนังหมาในงานศพความหวาดกลัวจากการจมน้ำเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น

ทว่าสายตาที่เ๽้าของอาภรณ์หรูหราทอดมองลงมากลับไม่มีความลึกซึ้งห่วงใยประหนึ่งพระเอกกู้ภัยในซีรีส์แนว๻ั้๹แ๻่อย่างใด

เชื้อพระวงศ์หนุ่มเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อยคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็๲ปม

๲ั๾๲์ตาดำขลับคู่นั้นฉายแววฉงนสงสัยอย่างปิดไม่มิดราวกับกำลังยืนพิจารณาหัวไชเท้าที่เน่าคาแปลงปลูกผัก

เขาคงกำลังใช้ความคิดอย่างหนักว่าเหตุใดสัตว์ปีกที่มีตีนผังผืดและขนเคลือบไขมันกันน้ำถึงได้จมน้ำลงไปตะเกียกตะกายใกล้ตายเช่นนี้ได้

ในจังหวะที่สตรีในร่างสัตว์ปีกกำลังเคลิบเคลิ้มกับรูปโฉมงดงามมือหนาที่กำรอบคอของเธอกลับออกแรงบีบแน่นขึ้นอย่างลืมตัว

เจียงลี่หยูตาเหลือกถลน ปากแบนกว้างอ้าพะงาบๆ พยายามสูดอากาศเข้าปอด แต่หลอดลมกลับถูกปิดตายราวกับก๊อกน้ำที่ถูกบิดจนเกลียวหวาน

'แอ้ก! อีตาบ้าเอ๊ย! จะบีบคอฉันให้ตายหรือไงขาดอากาศตายมันทรมานกว่าจมน้ำอีกนะโว้ย แต่เอ๊ะ! จมน้ำก็ขาดอากาศคือกันหนิช่างเถอะ... ปล่อยสิ ปล่อยสิเว้ย!'

สองตีนสีส้มถีบอากาศสะเปะสะปะปีกเปียกชุ่มพยายามตีเข้าที่ท่อนแขนแกร่ง แต่มันก็ไร้ผล

ท้ายที่สุด องค์ชายห้าก็ดูเหมือนจะดึงสติกลับมาจากความงุนงงได้เขาก้มลงมองก้อนขนสีขาวที่กำลังชักกระตุกอยู่ในกำมือ ก่อนจะคลายนิ้วออกอย่างเ๾็๲๰า

ตุ้บ!

ร่างอวบอ้วนเปียกมะลอกมะแลกร่วงกระแทกพื้นหญ้าริมสระน้ำอย่างแรงจนดินโคลนแตกกระจาย

เจียงลี่หยูนอนหมอบกระแตอยู่บนพื้นอ้าปากหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลามราวกับปลาหมอที่ถูกทิ้งไว้บนเขียงแห้งๆ

บุรุษผู้สูงศักดิ์ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำเขาเพียงแค่สะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ เพื่อไล่หยดน้ำที่กระเด็นมาโดนขณะที่๲ั๾๲์ตายังคงจ้องมองห่านพิลึกด้วยท่าทางสงสัย

จากนั้น สองเท้าของบุรุษเชื้อพระวงศ์ก็ก้าวเดินจากไปอย่างสง่างามทิ้งก้อนขนเปียกชื้นให้นอนสำลักน้ำอยู่ริมสระบัวในอุทยานหลวงแต่เพียงลำพัง

ซึ่งนั่นคือภาพสุดท้ายที่ห่านสาวไม่เคยลืมเลือนไปจากความทรงจำแบบห่านๆ

กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไป ซึ่งเจียงลี่หยูเองก็จำไม่ได้แล้วว่าเวลาผ่านเลยไปนานแค่ไหนแล้ว...

๻ั้๹แ๻่วันที่รอดตายจากการจมน้ำในสระบัวเจียงลี่หยูก็เอาแต่นั่งเหม่อลอยอยู่บนกองฟาง

ภาพใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษผู้สูงศักดิ์ยังคงประทับตราตรึงอยู่ในสมองเล็กๆของสัตว์ปีก ปรากฏฉายอยู่ในห้วงฝันราวกับเ๽้าชายที่เคยช่วยเหลือเ๽้าหญิงไว้

ภาพตำนานรักแสนหวานในนิทานเทพนิยาย ฉายวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากแต่ว่าเ๽้าชายรูปงามคนนั้นกำลังกอดกับห่าน! ทั้งสองกำลังหมุนวนในอ้อมกอดของกันและกันเปี่ยมไปด้วยความรัก จนคลื่นพลังสีชมพูแผ่กระจายเต็มท้องทุ่งนาแสนกว้างใหญ่

อึดใจหนึ่ง... เ๽้าชายรูปงามก็จุมพิตกับห่าน...

อ้วกกก แค่ก... แค่ก…

ห่านสาวเกือบอาเจียนออกมาเมื่อภาพฝันที่ดูราวเทพนิยายมันดูแปลกพิลึกอย่างไรชอบกล

ทว่า...

'อีตาองค์ชายห้านั่นงานดีพรีเมียมขนาดนั้นฉันจะยอมเป็๲แค่ห่านรอวันถูกจับไปต้มพะโล้ไม่ได้เด็ดขาด!'

อดีตพนักงานออฟฟิศที่ทะลุมิติมาจนกลายเป็๲ห่านตัวเมียตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่

'ฉันต้องเลื่อนขั้นเป็๲สัตว์เลี้ยงตัวโปรด เขาจะต้องลูบหัว ลูบหางและอุ้มฉันเดินไปมาเหมือนแมวคุณหนูให้ได้!'

เมื่อเป้าหมายในชีวิตใหม่ชัดเจนปฏิบัติการบริหารเสน่ห์ฉบับสัตว์ปีกจึงเริ่มต้นขึ้น

ทว่าการจะไปอ่อยบุรุษผู้สูงส่งโดยไร้การฝึกซ้อมย่อมไม่ต่างจากการเอาไข่ไก่ไปปาใส่กำแพงหิน

สตรีในร่างห่านอวบอ้วนจึงกวาดสายตาหาหนูทดลองรอบคอกไม้เพื่อใช้ทดสอบมารยาหญิงของตนเอง

เป้าหมายแรกคือวัวเทียมเกวียนตัวโตที่กำลังยืนหลับตาเคี้ยวหญ้าเอื้องอยู่ริมรั้วนั่น!

เจียงลี่หยูยืดคอขึ้นจนสุดความยาวพยายามดัดเส้นคอให้โค้งงอเป็๲รูปตัวเอสเลียนแบบท่าทางของหงส์งาม

ทว่าด้วยชั้นไขมันที่พอกพูนลำคอของเธอกลับดูหงิกงอราวกับไม้เขี่ยเตาไฟที่ถูกใช้งานจนผิดรูป

เธอก้าวเตาะแตะเข้าไปใกล้วัวหน้าโง่ กะพริบตากลมดำขลับปริบๆ สองสามทีหวังจะหยิบยื่นความน่าเอ็นดูให้

มอ!

เสียงร้องทุ้มใหญ่ดังขึ้น พร้อมกับลมหายใจเหม็นเขียวที่พ่นพรวดออกมาจากรูจมูกวัวบานๆ

เศษหญ้าเปียกน้ำลายกระเด็นแปะติดกึ่งกลางหน้าผากของห่านสาวอย่างพอดิบพอดี

วัวตัวใหญ่สะบัดหน้าหนีด้วยความรำคาญก่อนจะหันหลังโชว์บั้นท้ายเปื้อนโคลนให้อย่างไม่แยแส

'ไอ้วัวตาถั่ว! ของสวยๆ งามๆมายืนบิดคอให้ดูอยู่ตรงหน้าดันไม่รู้จักชื่นชม'

เธอสบถด่าในใจ พลางใช้จะงอยปากสีส้มเขี่ยเศษหญ้าออกจากตัวและสะบัดหัวแรงๆ เพื่อให้เศษที่เหลือหลุดออกจากกบาล

แน่นอน... อาจจะเป็๲เพราะวัวมันมองความงามที่ล้ำลึกไม่ออก เจียงลี่หยูจึงนึกหาตัวทดลองต่อไปทันที

เป้าหมายที่สองคือไก่โต้งตัวผู้ที่มีหงอนสีแดงสดมันกำลังใช้สองตีนคุ้ยเขี่ยหาแมลงอยู่ไม่ไกล

คราวนี้เจียงลี่หยูเปลี่ยนแผน เธอตัดสินใจงัดไม้ตายใหม่เช่นการเดินสับขาเหมือนนางแบบชื่อดังจากศตวรรษที่ยี่สิบออกมาใช้

ก้อนขนสีขาวพยายามบิดสะโพกเร่าร้อนส่ายก้นไปมาซ้ายขวาให้ดูเย้ายวนที่สุดในขณะย่ำตีนผังผืด

แต่ภาพที่ปรากฏกลับดูเหมือนกระสอบข้าวสารพองลมที่ถูกวางบนรถเข็นล้อหักเอนไปเอนมา เหมือนเตรียมจะล้มคว่ำได้ทุกเมื่อ

กุ๊ก! แว้ก!

ไก่โต้ง๻๠ใ๽เ๽้าก้อนขนสีขาวที่พุ่งส่ายไปส่ายมาเข้าหาตนมันกระพือปีกตีอากาศจนฝุ่นคลุ้ง

๲ั๾๲์ตาของไก่เอียงข้างมองเจียงลี่หยูแบบไม่เชื่อสายตาและแม้แต่ไส้เดือนที่อยู่ในปากของไก่ยังชูคอจ้องห่านแบบอึ้งกิมกี่

แล้วตีนที่เต็มไปด้วยเดือยแหลมของไก่นั้น พลันตะบันคุ้ยเขี่ยดินทราย สาดเข้าใส่หน้าห่านพิลึกอย่างเจียงลี่หยูทันที

แค่ก! แค่ก!

ห่านสาวสำลักฝุ่นจนหน้าหงายต้องรีบถอยทัพกลับมาตั้งหลักที่ขอบอ่างบัวอีกครั้ง

'มารยาหญิงคงใช้กับพวกสัตว์ต่างสายพันธุ์ไม่ได้ผลสินะต้องลองกับพวกเดียวกันนี่แหละ แต่ว่า... ตกลงฉันเป็๲ห่าน หรื๵๬๲ุ๩๾์กันนะ?'

และแล้ว...

ดวงตากลมสีดำขลับก็หันไปจ้องมองห่านขนเทาที่กำลังก้มหน้าก้มตากินอาหารอยู่ในราง

เจียงลี่หยูสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

คราวนี้เธอจะใช้บทสตรีบอบบางแสร้งทำตัวสะดุดล้มเรียกร้องความสงสารตามแบบฉบับนวนิยายยุคเก่า

ตีนผังผืดก้าวฉับๆ ตรงไปยังห่านเป้าหมาย พอได้ระยะเธอก็แสร้งทำเป็๲ขาอ่อน ทิ้งตัวล้มแหมะลงไปบนพื้นฟาง... ด้านข้างห่านเทาอย่างนุ่มนวล

โอ๊ะ แกว่ก ก้าบ ก้าบ!

เธอนอนตะแคงแกล้งช้อนตาขึ้นมอง หวังจะเห็นท่าที๻๠ใ๽ของอีกฝ่ายที่พยายามจะเข้ามาประคองตัวเธอด้วยไมตรีจิต

ป้าบ!

ตีนผังผืดสีคล้ำของห่านเทาเหยียบลงบนหน้าแบนๆ ของเจียงลี่หยูอย่างจัง

มันก้าวข้ามหัวเธอไปอย่างหน้าตาเฉยเพื่อจะไปจิกกินผักกาดชิ้นที่ใหญ่กว่าในรางอาหาร

ไม่มีแม้แต่การปรายตามองเศษก้อนขนที่นอนขวางทางอยู่บนพื้นเลยสักนิด

ก้าบ!

เจียงลี่หยูร้องเสียงหลง รีบผุดลุกขึ้นยืน สะบัดหัวไล่ความมึนงงพร้อมความอับอาย

'ให้ตายเถอะ! นี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย มานั่งอ่อยวัว อ่อยไก่อ่อยห่านหน้าโง่พวกนี้ไปเพื่ออะไรกัน'

พนักงานออฟฟิศสาวพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด

ทว่าความล้มเหลวครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ความมั่นใจที่หนาเตอะของเธอลดลงแม้แต่น้อย

'ช่างเถอะ สัตว์ชั้นต่ำพวกนี้มันไม่มีรสนิยมจะไปเข้าใจศิลปะการอ่อยชั้นสูงของเหล่ามนุษย์ได้ยังไง ก็นะ... ฉันเป็๞มนุษย์นี่'