บทที่8 ผิดมนุษย์
ดวงตาสีม่วงอ่อนกวาดมองไปรอบๆอย่างระมัดระวังก่อนจะหยุดอยู่ตรงปีศาจเบื้องหน้าพวกมันชะงักไปเมื่อเทพินปรากฏตัวขัดขวาง เด็กหนุ่มหมุนร่มในมือไปเรื่อยๆไม่ได้เริ่มจู่โจมใดๆ ไกราที่อยู่ข้างเขาลุกขึ้นยืนอีกฝ่ายมองปีศาจที่หยุดนิ่งไปแล้วหันมามองคนที่ช่วยไว้
"นาย..."
"เงียบหน่อย จังหวะนี้ไม่ใช่เวลาที่คุณควรถาม"เทพินหันไปมองแล้วยิ้มแสยะเหี้ยมใส่ในเวลานี้คนที่ต้องถามคือเขาไม่ใช่ไกราหน้าหล่อคนนี้
ไกราเด็กหนุ่มที่ดูอายุเท่าเขาแต่ความสูงมากกว่าเกือบหนึ่งคืบใบหน้าหล่อเหลาคมคายมากกว่ามุคินแต่ก็น้อยกว่าเคไนน์ ทว่ามองดูเ็าไปถึงเนื้อในเข้าถึงได้ยาก ดวงตาสีดำขลับราวกับห้วงรัตติกาล ผมสั้นระต้นคอสีดำเหลือบม่วงเสื้อคลุมไกราสีขาวติดตราดวงจันทร์ บ่งบอกต้นตระกูลได้เป็อย่างดี
ตระกูลไตรวิธู สายตระกูลที่มีผู้ได้รับพรเทพแห่งจันทรา
"งั้นผมขอถามก่อน" เทพินหันกลับไปมองทางปีศาจอีกครั้ง"ภารกิจคือกำจัดปีศาจทั้งหมดที่มาภายในงานหรือว่ามีจำเพาะเจาะจงกว่านั้นไหม"
"เก็บหมด" อีกฝ่ายตอบมาแค่นั้นแต่เทพินเข้าใจ
"ก็ดี นึกว่าเจาะจง"เด็กหนุ่มตาสีม่วงขมวดคิ้วน้อยๆ กวาดตามองรอบๆอีกครั้งรายะเอียดปรากฏในหัวไม่มีตกหล่น "ปีศาจกำลังจะมาอีกแล้ว ไหวไหม"
"แล้วนาย?"
"ผมเหรอ? คนธรรมดาอย่างผมจะไหวได้ไงครับอาวุธก็มีแค่ร่มพบที่ซื้อมาจากร้านค้าเอง"
"งั้นหลบ" ดูท่าอีกฝ่ายจะไม่ได้คิดลึกซึ้งถึงเื่คนธรรมดาที่ไหนเข้ามาในอาณาเขตของไกราได้เลยในสายตาของไกราสุดหล่อนี้มีเพียงปีศาจเท่านั้น
"ครับๆ หลบครับ"เทพินพยักหน้าแล้วเดินหลบทางให้ เขาพับร่มเก็บแล้วเดินควงเบาๆปัดปีศาจที่เกะกะขวางทางออกไป ปีศาจเ่าั้ก็เหมือนทึ่มทื่อไปชั่วขณะที่มองเขายอมให้ตีได้ง่ายๆ เพราะคนอื่นๆ ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลยลงมือได้พอหอมปากหอมคอจนกระทั่งมาถึงจุดที่เคไนน์อยู่
แต่จิ้งจอกอสูรเห็นเต็มตา ร่างเตี้ยๆนั่นเอาร่มทุบหัวปีศาจเป็ของเด็กเล่นไปเลย ถึงเขาจะสงสัยที่ปีศาจเ่าั้ยืนเหมือนสติหลุดเมื่อเห็นเทพินปรากฏตัวก็ตามจะว่าไปเขาก็ยังไม่เคยเห็นปีศาจที่ไหนในประเทศนี้เข้ามาโจมตีเทพินเลยสักครั้งแค่เดินผ่านก็เหมือนพวกมันถูกแช่แข็งแล้วนี่ยังปล่อยให้ทุบตีเล่นตามใจแบบไม่สวนกลับอีก จะแปลกประหลาดเกินไปแล้ว
"อะไรน่ะ มองอย่างกับเห็นของแปลก"เทพินเลิกคิ้วขึ้นมองจิ้งจอกอสูรที่ทำหน้าประหลาดๆ ใส่
"ก็แปลกจริงๆ ไม่ใช่เรอะ ชิ!"
"แปลกตรงไหน ผมก็ออกจะเป็คนธรรมดาที่มีพลังนิดหน่อยเอง"
"ไอ้ที่พูดมานั่นกำลังหลอกตัวเองอยู่ใช่ไหม"เคไนน์ชี้นิ้วไปที่ปีศาจที่ยังไม่ขยับเข้ามาโจมตีสักทีั้แ่เทพินเข้ามายืนตรงนี้"เ้านี่มันแปลกทั้งตัว มีอย่างที่ไหนแค่ยืนเฉยๆ ปีศาจก็นิ่งไม่โจมตีแบบนั้นเป็คนอื่นมันพุ่งเข้ามาฉีกทึ้งแล้ว อสูรอย่างข้าก็ไม่เว้นนะเฮ้ย"
"อย่างผมนี่เรียกเว้นเหรอ?"เด็กหนุ่มหันไปมองตามนิ้วที่เคไนน์ชี้ ปีศาจก็พุ่งเข้าใส่พวกเขาพวกตีลำบากจิ้งจอกอสูรผู้เป็เป้าให้ปีศาจขย้ำต้องลงแรงอีกครั้ง
จิ้งจอกอสูรสีเงินสะบัดมือออกไปลูกไฟสีเงินจำนวนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นรอบตัวของเขา เคไนน์ขยับยิ้มพรายก่อนจะชี้นิ้วไปยังร่างของปีศาจที่พุ่งเข้ามาแล้วออกคำสั่งทันที
"ไป!"
ลูกไฟจำนวนมากพุ่งเข้าใส่ปีศาจทั้งหลาย พริบตาที่ลูกไฟปะทะเข้ากับร่างของปีศาจส่วนที่ถูกไฟสีเงินถูกเผาเป็ขี้เถ้าไปอย่างรวดเร็ว บางตัวที่ไม่ได้โดนเต็มๆยังคงพุ่งเข้าใส่อย่างไม่ลดละ พวกมันจัดระเบียบการโจมตีได้อย่างรวดเร็วมากสลับการโจมตีและหลบหลีกลูกไฟของเคไนน์ได้เป็ส่วนใหญ่พวกมันมุ่งเป้าไปที่จิ้งจอกอสูรกับไกราเป็หลักมีหันมาโจมตีที่เทพินบ้างนั้นก็เป็แต่พวกพลังสูงๆ ทั้งนั้น
เทพินที่มองปีศาจที่พลังสูงสุดในบรรดาปีศาจทั้งหมดที่พุ่งเข้าจู่โจมเขาร่มในมือเหวี่ยงใส่ปีศาจอีกครั้ง และครั้งนี้หนักหน่วงอย่างยิ่งกวาดทีเดียวทุกตัวที่พุ่งเข้ามาลอยลิ่วตกน้ำไปตามๆ กัน
เคไนน์ะโหลบปีศาจที่พุ่งมาคล้ายจงใจปล่อยให้ลากปีศาจตัวอื่นในรัศมีตกน้ำไปด้วย เขาขยับมายืนข้างๆ เทพินก่อนจะเบ้ปากใส่
"เฮอะ! สุดท้ายก็หลุดธาตุแท้ออกมาจนได้"
"ธาตุแท้อะไรเคไนน์"เทพินเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ "ตอนนี้นายควรสนใจปีศาจก่อนนะมันเริ่มโจมตีแบบนี้ ถ้าไม่ตอบโต้หนักๆ คงพาไกราหนีไม่ได้"
"ไม่กำจัดพวกมันหรือ"
"ไม่ล่ะ ไม่ใช่งานของผมนี่ครับแล้วเป้าหมายของพวกมันก็ไม่ใช่ผม แต่เป็ไกราหล่อๆ ที่กำลังจะโดนตะปบนั่นน่ะ"
เทพินชี้ไปที่ไกราตระกูลไตรวิธูซึ่งกำลังต่อสู้กับปีศาจอย่างยากลำบากแต่อีกฝ่ายก็ไม่ปริปากขอความช่วยเหลือออกมาสักคำเห็นแล้วรู้สึกเอือมระอามากกว่าชื่นชม
ฝืนเกินไปก็มีแต่จะตายเปล่าแท้ๆ
"ถ้าจะช่วยก็ต้องช่วยให้หมดสิเฮ้ยแล้วเ้ามายืนตรงนี้ทำไม ไหนว่าจะไปช่วยเขาไงล่ะ"
"ก็เขาบอกให้หลบ"
"แล้วเ้าก็เชื่อเรอะ เชื่อคนง่ายไปแล้ว!!"
"ใครเชื่อคนง่าย แค่ไม่อยากอยู่ให้โดนสอยเท่านั้นเอง"เด็กหนุ่มดีดหน้าผากจิ้งจอกอสูร "จะเอายังไงก็พูดมา ถ้าให้ผมคิดคือไม่ช่วยใครเลยแล้วออกไปซะปลอดภัยสุด"
"เ้านี่มันแล้งน้ำใจ เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!"
"ก็ผมไม่ชอบปัญหานี่นา"
"เ้านี่มัน!"เคไนน์จนปัญญาจะพูดเปลี่ยนทัศนคติของเด็กหนุ่มผู้เข้าใจว่าตัวเองธรรมดาคนนี้แล้ว"ในเวลานี้จัดการปีศาจเพื่อเปิดทางก่อน แล้วก็ไปลากไกราคนนั้นออกมาด้วยข้าจะเปิดทางให้ ส่วนเ้าก็ไปลากไกรามา ตกลงหรือไม่"
"ยังไงก็ได้ครับ"
"งั้นก็เริ่มเลย!"
ไม่ต้องมีสัญญาณหรือเตรียมตัวเคไนน์พุ่งออกแล้วพร้อมกับสร้างเพลิงสีเงินขึ้นมาอีกจำนวนมากเพลิงเ่าั้ปรากฏในรูปของศรเพลิงแบบเกลียวมันพุ่งเข้าใส่ปีศาจด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าลูกไฟธรรมดาเจาะทะลวงและเผาทำลายอย่างได้ผล เปิดทางให้เทพินเข้าใกล้ไกราได้เร็วขึ้น
เด็กหนุ่มตาสีม่วงไม่รอช้าเช่นกันขยับตัวเพียงไม่กี่ครั้งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของไกราสุดหล่อที่ผงะไปเมื่อเจอศรไฟเขาคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายไว้แล้วหมุนตัวขว้างไกราไปหาจิ้งจอกอสูรทันที
"เฮ้ย!/เฮ้ย!" ทั้งคนต้องรับและคนถูกขว้างร้องเสียงหลงเคไนน์ขยับตัวไปรับอีกฝ่ายไปก่อนจะกระแทกพื้น พอจะหันไปโวยวายใส่คนโยนอีกฝ่ายก็โดนลากลงน้ำไปแล้ว
"เท๊นนน!!!"จิ้งจอกอสูรร้องเสียงสูงจะตามไปช่วยก็ดูจะไม่ทันอีกทั้งรอบกายของก็มีปีศาจสกัดไว้และไกราที่าเ็เขาทิ้งไปไม่ได้เหมือนกัน
แต่จะทำไงดี เทน... จมน้ำไปแล้ว!
"ไปช่วย... หมอนั่น"ไกราที่ถูกโยนมาก็ดูจะเป็ห่วงคนจมน้ำด้วยเขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและเตรียมตัวจะพุ่งลงน้ำ
"ไม่ได้ เ้าในเวลานี้ลงไปก็มีแต่จะไปตาย"
"แต่เขา..."
"เทนจะต้องไม่เป็ไร...ถึงจะน่าเป็ห่วงว่าในน้ำจะทนอยู่ได้นานแค่ไหน แต่ข้าก็เชื่อในความผิดมนุษย์ของเขาอย่างยิ่ง"
"ผิดมนุษย์?"ไกราหน้าหล่อขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ไหนตอนแรกอีกฝ่ายบอกเป็คนธรรมดามิใช่หรือแล้วทำไมตอนนี้ถูกอสูรเรียกว่าผิดมนุษย์เสียแล้วเล่าแต่ถึงขนาดอสูรเชื่อว่าผิดมนุษย์แบบนั้นต้องผิดแปลกขนาดไหนกัน
จะว่าอีกฝ่ายเป็ไกราก็ไม่ใช่ เพราะเขาััถึงพรเทพไม่ได้เลย
หรือจะเป็มนุษย์กลายพันธุ์?
"แต่จมไปนานขนาดนี้... ตายหรือยังเนี่ย?"จิ้งจอกอสูรเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเทพินจะรอด แต่ก็ยังไม่คิดจะตามลงไปกลัวเจอลูกหลง
ซูม!
มีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นเหนือผิวน้ำสายน้ำสาดกระเซ็นไปทุกทิศทาง ปีศาจที่ขึ้นมาเป็ปลาหมึกั์ที่สูงกว่าห้าเมตรเคไนน์มองปีศาจปลาหมึกพลางอ้าปากค้าง ก่อนจะะโลั่นสุดเสียง
“ปลาหมึกอะไรมาอยู่ในแม่น้ำวะเฮ้ย!!”
"..." เด็กหนุ่มข้างๆมองเขม่นใส่จิ้งจอกอสูรที่ทักเื่ไม่เป็เื่เขาดึงหางจิ้งจอกแล้วชี้ไปที่หนวดข้างหนึ่งของปีศาจปลาหมึก "เขาอยู่นั่น"
เคไนน์มองตามไป "เทน!"
"แค่กๆ ระ... เรียกทำไม... มาช่วยกันสิแค่กๆ" เ้าของชื่อเรียกสำลักน้ำไอออกมาไม่หยุดรู้สึกแสบคอและจมูกจากการกลืนน้ำเข้าไปอย่างไม่ทันตั้งตัวจำนวนมากเด็กหนุ่มเปียกโชกไปทั้งตัวร่างกายถูกรัดด้วยหนวดถึงไม่แน่นจนหายใจไม่ออกแต่ก็สลัดให้หลุดไม่ได้
หลังจากถูกลากลงไปในน้ำเทพินไม่ได้ทำอะไรเลยนิดจากพยายามดิ้นให้หลุดแล้วตะกายขึ้นผิวน้ำเขาไม่รู้ว่าทำไมปีศาจทั้งหลายถึงพร้อมใจกับลากเขาลงมาแล้วคลอเคลียไม่ห่างแถมยังไม่มีตัวไหนโจมตีใส่เขาเลยสักตน ดวงตาที่มองมาก็เหมือนจะเคลิ้มและเหม่อลอยแปลกๆเห็นแล้วขนลุกขนพองไปหมด
ปีศาจปลาหมึกตัวนี้ก็เหมือนกันพอเห็นเขาเท่านั้นก็เอาหนวดมารัดแล้วก็ดึงขึ้นน้ำมาก่อนที่เขาจะขาดใจแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ แถมยังมีเอาหนวดมาถูกหนาเข้าเล่นอย่างเอ็นดูเสียเต็มประดาอีก...
สะพรึงมากบอกเลย
"แล้วนั่นจะยืนเหวออีกนานไหม มาช่วยกันเร็วๆสิ" เทพินถลึงตาใส่จิ้งจอกอสูรอย่างขุ่นเคืองตอนจมก็ไม่ช่วยขึ้นมาแล้วก็ยังยืนเฉยอีก พึ่งพาได้บ้างไหมสัตว์เลี้ยงเนี่ย
"ยังไม่ตายจริงๆ ด้วย" ไกราหนุ่มหล่อพึมพำอย่างประหลาดใจ
"ไม่ตายหรอก ก็บอกแล้วไงว่าเ้านั่นมันผิดมนุษย์"เคไนน์หัวเราะในลำคออย่างภาคภูมิใจ "แต่ดีแล้วที่ไม่เป็อะไร ข้าจะไปช่วยแล้วนะเทน"
"อย่ามัวแต่พูดมากน่า เหวอ!!"เด็กหนุ่มถูกหนวดโยกหลบไปแอบด้านหลังโดยมีหัวอันใหญ่โตของปีศาจปลาหมึกบังเอาไว้อย่างมิดชิดดวงตาสีแดงก่ำมองจิ้งจอกอสูรอย่างดุร้าย ไร้เสียงคำรามหนวดของมันพุ่งใส่อย่างรวดเร็ว
"หน็อย! ปล่อยเทนเดี๋ยวนะเ้าหมึกเดี๋ยวก็ย่างกินซะหรอก" ลูกไฟสีเงินปรากฏขึ้นอีกครั้งมันพุ่งเข้าโจมตีหนวดเ่าั้อย่างรวดเร็วแต่เพลิงสีเงินไม่อาจเผาทำลายหนวดเ่าั้ได้ ทำได้ก็เพียงแค่รอยไหม้เล็กๆ น้อยๆเท่านั้น "หนังหนาจริงเลยเ้าหมึกนี่!"
"ช่วย!"ไกราหน้าหล่อะโออกมาก่อนจะขยับปากร่ายเวทภูตตัวน้อยขนาดเพียงหนึ่งคืบปรากฏตัวขึ้นเพื่อแสดงพลังพลังของไกราผู้ได้รับพรเทพแห่งจันทราคือห้วงมิติในมิติที่เขาเป็คนสร้างเองจะสามารถบรรจุสิ่งของที่้าได้อย่างไม่จำกัดขึ้นอยู่กับพลังของไกราคนนั้นด้วย เขาหยิบเอาดาบสองคมออกมาความยาวของมันมีมากถึงถึงสี่ฟุตวัตถุชิ้นนี้มีพลังเวทเคลือบอยู่ด้วยเป็พลังของไกราสายสร้างสรรค์เด็กหนุ่มไกราเหลือบตาขึ้นมองแวบหนึ่งก็วิ่งไปบนผิวน้ำพุ่งเข้าไปหาหนวดที่อยู่ใกล้ที่สุดเขาตวัดดาบเพียงครั้งเดียวหนวดนั่นก็ขาดกระเด็น
ตูม!
แถมยังกวาดปีศาจใกล้ๆ ที่อยู่ในรัศมีดาบนั่นไปด้วยเคไนน์เบิกตากว้างมองไกราหน้าหล่อนั่นอย่างตกตะลึง
"ก็เก่งนี่นา..." แบบนี้ไม่น่าเข้ามาช่วยั้แ่แรกเลยจิ้งจอกอสูรบ่นต่อในใจ ไกราที่ได้รับพรจากเทพแห่งจันทราและรับพลังเปื้อนมลทินของเทพไว้ได้ก็คงไม่กระจอกนักเขาน่าจะเชื่อเทพินสักนิดไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายจนเกิดเื่
ไกราหนุ่มตาสีดำตวัดดาบฟาดฟันไม่หยุดพักทั้งจัดการปีศาจและปัดป้องหนวดที่พุ่งเข้าใส่ด้วยถึงจะดูเหมือนเขาตัดหนวดนั่นได้ง่ายๆ แต่นั่นก็กินพลังเขาไปมากโขด้วยพลังที่เหลืออยู่ของเขาในตอนนี้การจะฟันแรงๆแบบนั้นคงทำได้เพียงอีกสองครั้งเท่านั้นเอง
ทางจิ้งจอกอสูรเองก็ต้องรับมือกับปีศาจและปกป้องไกราที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ด้านหลังไปด้วยถ้าให้สู้แบบไม่สนใจใครปีศาจทั้งหลายคนถูกกำจัดไปจากอาณาเขตแล้ว เพลิงสีเงินพุ่งเข้าไปสนับสนุนการโจมตีของไกราหนุ่มด้วยยังไงคนที่จะสู้ในระยะประชิดแล้วพอช่วยเหลือเทพินออกมาได้ก็น่าจะเป็ไกราคนนั้น
หรือไม่ก็ให้เทพินลงมาด้วยตัวเอง
แต่จะลงมาได้หรือ ต่อให้เป็เทพินถ้าถูกจับไว้อย่างนั้นโดยไม่มีอาวุธอยู่ในมือก็ใช่ว่าจะจัดการหนวดปลาหมึกเหนียวๆ นั่นได้นะ
"อุ๊! หยุดส่ายไปส่ายมาได้ไหม ผมเวียนหัวนะ"คนที่ถูกจับอยู่ะโออกมาเสียงดัง นอกจากถูกโยกหลบสายตาของอสูรจิ้งจอกและไกราแล้วหนวดปลาหมึกก็ไม่นิ่งเลยสักนิด ทำให้เขาพะอืดพะอมจนจะอ้วกแล้ว
แล้วหนวดปลาหมึกก็หยุดนิ่งเหมือนถูกหยุดเวลาฉับพลัน แม้แต่หนวดอื่นๆก็หยุดนิ่งไปด้วยปีศาจตัวเล็กหลายตัวก็เหมือนจะหันไปมองปีศาจปลาหมึกด้วยสายตาดุร้ายแทนด้วย
ดูแล้วอะไรๆ ก็แปลกเกินไป ไกราหนุ่มขมวดคิ้วไม่เข้าใจั้แ่เกิดมาไม่เคยเจอปรากฏการณ์แปลกๆ แบบนี้มาก่อน
แต่จังหวะนี้เป็โอกาสดีทั้งไกราและจิ้งจอกอสูรใช้เวลาที่ปีศาจต่างชะงักโจมตีออกไปด้วยพลังรุนแรง ทั้งเพลิงสีเงินขนาดใหญ่และดาบเคลือบพลังมิติของไกราอัดเข้าไปเพียงครั้งเดียวรัศมีรอบตัวปีศาจปลาหมึกกว่าร้อยเมตรถูกลบหายไปเป็วงกว้างแม้แต่ระดับน้ำก็ลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะไหลกลับมาถมร่องรอยอย่างรวดเร็ว
"จะโจมตีแรงๆ ก็บอกกันก่อนสิครับ จะได้เตรียมใจ"เทพินที่หลุดออกมาจากหนวดปลาหมึกที่ขาดออกจากตัวปีศาจกล่าวเสียงขุ่น ร่างเล็กๆนั่นลอยลงมายืนบนผิวน้ำอย่างนุ่มนวลละลอกคลื่นบนผิวน้ำที่รุนแรงจากการโจมตีไม่ทำให้เขาเสียการทรงตัวดวงตาสีม่วงอ่อนจ้องจิ้งจอกอสูรและไกราหน้าหล่อสลับกันไปมา
"ถ้าบอกก่อนพวกปีศาจก็ไหวตัวทันสิ"เคไนน์เถียงอย่างลอยหน้าลอยตา เทพินกัดฟันกรอดเตะน้ำขุ่นๆใส่จิ้งจอกอสูรอย่างหมั่นไส้ทันที
"ปลอดภัยก็ดีแล้ว"ไกราหน้าหล่อเอ่ยเสริมก่อนจะมีาสาดน้ำระหว่างมนุษย์ไม่ธรรมดากับจิ้งจอกอสูรเกิดขึ้นเทพินหันไปมองอีกฝ่ายแล้วยิ้มให้อย่างขอบคุณ
"อื้ม ขอบใจคุณมากที่ช่วยผมไว้"
"ไม่เป็ไร หายกัน"
"ครับ ถือว่าหายกัน..."
"เดี๋ยวๆ คุยอะไรให้ข้าเข้าใจด้วยหายกันอะไรอธิบายหน่อย" เคไนน์รีบเอ่ยก่อนที่ทั้งคู่จะปิดประเด็นไปพูดกันสั้นๆ แต่รู้เื่กันได้อย่างไร โทรจิตกันอยู่ใช่ไหม
"ที่ว่าหายกันคือต่างคนต่างช่วยกันไม่จำเป็ต้องขอบคุณน่ะ" เทพินอธิบายโดยมีไกราหนุ่มพยักหน้ารับเป็ลูกคู่จิ้งจอกอสูรขมวดคิ้วนึกก่อนจะพยักหน้าเข้าใจได้ในที่สุดแต่ก็ยังมีเื่ที่เขาสงสัยอยู่ดี
"แล้วพวกเ้ารู้ความคิดกันและกันได้ยังไงน่ะ"
"นั่นสิ" ไกราหนุ่มหันกลับมามองเทพินอย่างสำรวจเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันคนนี้มีอะไรที่ชวนให้พิศวงอยู่เรื่อยนี่ขนาดเจอกันไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงดีเลยนะถ้ารู้จักกันมากกว่านี้ไม่มองตาก็รู้ใจแล้วหรอกหรือ
"ไม่เห็นจะเข้าใจยากเลยนี่" เทพินไหวไหล่ไม่คิดจะอธิบายเพิ่ม
"..." เมื่อเ้าตัวไม่อธิบายพวกเขาก็ไม่ซักไซ้ ในเวลานี้สถานการณ์ยังไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ถึงจะจัดการปีศาจตัวใหญ่ไปได้แล้ว ตัวเล็กๆ ก็ยังเหลืออยู่หากพวกเขาไม่กำจัดให้หมดอาณาเขตก็จะปิดตัวลงไม่ได้และนี่เป็งานของที่ไกราที่เหลืออยู่ต้องทำให้สำเร็จก่อนรุ่งสาง
"ไปจัดการปีศาจให้เรียบร้อยเถอะจะได้ปิดงานทั้งของนายและของผมเลย" เทพินพูดกับไกราหนุ่มอีกฝ่ายย่นคิ้วแล้วมองเป็เชิงถาม
"งาน?"
"ผมเป็นักเก็บกวาดน่ะที่จริงก็ควรอยู่ที่จุดที่ตกลงกันแต่เพราะสัตว์เลี้ยงนิสัยดีเลิศประเสริฐศรีของผมอยากช่วยพวกนายเลยลงมาอยู่นี่ไงครับ"
"เฮอะ! ขอโทษด้วยที่ข้ามันนิสัยดีเกินไป"จิ้งจอกอสูรมองค้อนคนที่แขวะเขาอย่างหน้าตาเฉย"แล้วก็เลิกเรียกเป็สัตว์เลี้ยงสักที เดี๋ยวก็กัดหูขาดเลยนี่"
"ชอบกัดนักนะ สมกับเป็หมาจริงๆ"
"ข้าเป็อสูรเฟ้ย!!"
"ยังไงก็เถอะ รีบจัดการได้แล้วพวกไกราตรงนั้นก็น่าจะพักพอแล้วด้วย ภายในหนึ่งชั่วโมงคงกวาดให้เสร็จเรียบร้อยได้ไม่ยาก"เทพินเปลี่ยนเื่คุย หันไปมองรอบด้าน ปีศาจทั้งหลายไม่ได้เร่งรีบเข้าจู่โจมดูท่าจะยังระแวงพลังโจมตีเมื่อครู่อยู่
"อืม" ไกราหนุ่มพยักหน้า
"งั้นผมไปก่อนล่ะ ไปกันเถอะเคไนน์"
"เดี๋ยวเฮ้ย เราออกไปไม่ได้นะเทน!"
"ทำไมจะ... เออ จริงด้วยสินะตอนนี้เราอยู่ในเขตแดนทับซ้อนนี่นา"เด็กหนุ่มตาสีม่วงยกมือขึ้นกุมขมับอย่างลืมตัวอาณาเขตนี้คนในห้ามออกคนนอกเข้าได้ซะด้วย"งั้นก็คงต้องเก็บปีศาจทั้งหมดก่อนสินะ"
แค่เด็กหนุ่มดวงตาสีม่วงอ่อนกวาดมองอย่างเ็าปีศาจทั้งหลายก็เหมือนจะเป็ลมล้มพับลงไปทั้งที่เขายังไม่ได้ปล่อยพลังหรือจิตสังหารออกไปเลยสักนิดแถมยังส่งสายตาคล้ายจะร้องไห้มาให้เทพินต้องขมวดคิ้วมากขึ้นไปอีกกับพฤติกรรมแปลกๆของปีศาจพวกนี้
กลัวอะไรกัน เขาไม่ใช่ไกราซะหน่อยนะ
"ปีศาจจำนวนไม่มากแล้ว และไม่มีมาเพิ่มด้วยแค่นี้คงพอไหวถ้าพวกเราช่วยกัน" เคไนน์ถกแขนเสื้อขึ้น เขาพร้อมที่จะลุยแล้ว
"อืม" ไกราหนุ่มหล่อพยักหน้ารับพลางหันไปกวักมือเรียกไกราในกลุ่มเขาให้มารวมตัวกันด้วยการโจมตีระลอกสุดท้ายนี่พวกเขาจะต้องกวาดปีศาจให้หมดให้ได้
ปีศาจส่งเสียงคำรามข่มขวัญออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าจิ้งจอกอสูรและไกราพร้อมจะสู้กับพวกมันอีกครั้งโดยเมินเทพินที่ยืนกะพริบตาปริบๆ ไปเลย
ทั้งสองฝ่ายเข้าโจมตีกันอย่างรวดเร็วโดยไม่มีสัญญาณใดๆ ทั้งสิ้นการต่อสู้ดุเดือดเหนือผิวน้ำที่น้ำสาดกระจายไปหมดทำให้มองอะไรไม่ค่อยเห็นนัก
เทพินหันซ้ายหันขวาหาที่หลบ ในเวลานี้ตัวเขาเปียกมากแถมกลางคืน่หลายฤดูใบไม้ร่วงก็หนาว มีแววจะเป็หวัดเขาควรทำตัวให้แห้งโดยเร็วและทำตัวให้อบอุ่นเข้าไว้...
"นั่นเ้ากำลังอู้หรือเทน!"เคไนน์ที่หันมาเห็นคนเดินหนีร้องทักเสียงเข้มสายตาของทั้งปีศาจและไกราหันไปมองตามทันที
"..." เทพินจิกตามองจิ้งจอกอสูรของเขาอย่างขุ่นเคืองเขาอุตส่าห์เนียนหลบหนี ยังจะทักให้เป็จุดสนใจอีก หาเื่ตายให้เขาแล้วไหมล่ะ
ยังดีที่ปีศาจไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขาเป้าหมายของมันยังคงเป็ไกราทั้งหมด เขาจึงอยู่นอกสายตาไม่มีการโจมตีใดพุ่งเข้ามาใกล้เลยสักนิดเดียว เป็ตัวประกอบได้อย่างสมใจจริงๆ
"แต่ไอ้ความรู้สึกถูกจับตามองนี่มันอะไร"เทพินพึมพำกับตัวเองเสียงเบา เขาลอบจับสังเกตรอบๆอย่างไม่ให้มีพิรุธพร้อมทั้งหลบหลีกน้ำกระเซ็น แต่ก็ลอบสังเกตเท่าไหร่ก็ไม่พบอะไรเลยทั้งที่มาของสายตาที่จับจ้องและการต่อสู้ที่ดูจะไม่จบลงในเร็วๆ นี้
ไม่ชอบใจเลยแฮะ...
การตกเป็เป้าสายตาแบบไม่รู้ตัวคนร้ายให้ความรู้สึกไม่ปลอดภัยสุดๆ เทพินเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆบรรยากาศรอบตัวที่ดูรื่นเริงสดใสก็เริ่มทะมึนขึ้นเรื่อยๆ
และโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติเทพิน เขายกมือขึ้นแตะขมับของตนเองริมฝีปากขยับร่ายเวทแ่เบาฟังไม่ออกพลังเวทที่ไม่คล้ายของไกราแต่ก็ดูเข้มข้นทรงพลังอย่างมาก กลิ่นอายหอมหวานที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มแผ่ออกมาพร้อมกันดวงตาสีม่วงที่เป็ประกายทรงอำนาจมองเป้าหมายของเวทกว่าใครจะรู้ตัวพลังเวทมหาศาลต่อตัวขึ้นโจมตีออกไปแล้ว
พลังเวทธาตุทั้งแปดพุ่งเข้าไปกลางวงปีศาจหมุนวนธาตุเพื่อก่อเกิดปฏิกิริยาเวทที่ให้ผลเป็การเพิ่มพลังโจมตีแบบทวีคูณเกิดเป็การะเิต่อเนื่องและรัศมีกว้างนับสิบเมตรทั้งพื้นดินและน้ำถูกใช้ร่วมกับเวทหายไปเป็จำนวนมาก และมีเพียงปีศาจเท่านั้นที่ถูกทำลายภายใต้เวทอันรุนแรงนี้
กว่าผลของเวทจะสิ้นสุดลงก็กินเวลากว่าสิบนาที
ความวินาศสันตะโรที่เกิดจากเวทบทเดียวทำให้ไกราและจิ้งจอกอสูรที่เหลือรอดจากเหตุการณ์ดังกล่าวอ้าปากค้างแทบหยุดหายใจสายตาทุกคู่หันไปมองผู้ก่อเหตุอย่างพร้อมเพรียงกัน
“อะ... เอ่อ... ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็แบบนี้นะ”เทพินยกมือขึ้นเหนือหัวอย่างผู้ร้ายที่ถูกจับได้พลางยิ้มแห้งๆ ขัดตาทัพไปก่อน
เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันออกมาแบบนี้จริงๆเขาแค่ร่ายเวทโจมตีธรรมดาๆ เอง ไม่รู้ทำไมมันถึงได้ออกมาวินาศสันตะโรขนาดนี้ได้กันอีกอย่าง... เวทของเขามันเวทไร้ธาตุ แต่นี่โผล่มาพร้อมกับแปดธาตุเลยคงไม่ใช่เขาร่ายแล้วล่ะ!
34K
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)
