โซ่ตรวนใจ

        คอนโดมิเนียม Iron Wings

        ภายในห้องทำงาน อนูปเดินวนไปวนด้วยความกังวลใจ “แม่ครับ เหลืออีก 20วันเธอจะคลอดลูก นานีของผมไปไหนครับ วีซ่ากับตั๋วผมจัดการให้เรียบร้อยหมดแล้ว ทำไมไม่เดินทางมา ติดอะไรครับ” แม่ปาริการู้สึกขำในอาการของลูกชายคนโปรด “นานีมีลูกสาวคนหนึ่ง ดาราไง จำได้ไหม เวลานี้นานีจัดงานแต่งงานให้ลูกสาว ลูกแม่ใจเย็นๆได้ไหม” อนูปเริ่มหงุดหงิด “แม่ครับ ผมจองตัวนานีก่อนหน้านี้ ทำไมไม่มาก่อน งานแต่งงานเลื่อนไม่ได้หรือครับ” แม่ปาริกาเลิกคิ้วสูงด้วยประหลาดใจในอาการของลูกชาย “อนูป ลูกของใคร ใครก็รักนะจ๊ะ ตอนนี้ลูกโวยวายเรื่องทารกที่จะคลอดออกมา นานีก็คือแม่คนหนึ่ง เขาต้องทำหน้าที่ของเขาด้วย พรุ่งนี้นานีกลับมา แม่จะจับขึ้นเครื่องบินด่วน แม่จะซื้อตั๋วใบใหม่ให้จ๊ะ ตอนนี้ลูกเตรียมตัวอะไรไว้บ้าง” อนูปหันซ้ายขวามองภายในห้องทำงาน “เตรียมตัวอะไรครับ ผมก็เหมือนเดิมนี่ครับ”

        “ซื่อบื่อจริงๆลูกแม่ ของใช้ของเด็กเล็ก ผ้าอ้อม เครื่องใช้ต่างๆ ลูกถามเพื่อนๆได้แล้วจ๊ะ จะยืนโวยวายทำไม โทรฯเรียกน้องมีรามาช่วยพี่สะใภ้ก่อน” แม่ปาริกาวางสายนั่งหัวเราะลูกชาย “อนูปเป็นอะไรหรือ ปาริกา” พ่อดาวินพับหนังสือพิมพ์มองหน้าของภรรยาที่อมยิ้ม “ฉันดีใจค่ะ อนูปรักอารีน่า เมื่อกี้บ่นเรื่องนานี ตอนนี้กลัวอารีน่าจะคลอดก่อนเก้าเดือนเต็ม ผมไปทำงานใครจะเฝ้าเธอครับแม่ ผมต้องทำอะไรบ้าง ผม...โอ้ย ลูกชายทำเหมือนจะคลอดเอง อารีน่านิ่งเงียบไม่พูดอะไร นี่คุณรู้อะไรไหมคะ” ดาวินส่ายหน้า “ไม่รู้” ปาริกาตีตบฝ่ามือของสามี “มีราบอกฉันว่า อนูปเปลี่ยนไปมาก อารมณ์เย็น และทารกในท้องตื่นเต้นทุกครั้งเวลาอนูปเข้าใกล้” พ่อดาวินยิ้มกว้างเมื่อพูดถึงหลานจะเกิด “ผมว่าคุณไปซื้อเครื่องเพชรสัก 4 ชุดให้อารีน่า และเตรียมรับขวัญหลานสาวของปู่ดีกว่าคุณย่า ฮ่าๆๆ”

        ภายในห้องนอนของอนูป

        ค่ำคืนนั้นชายหนุ่มได้รับข้อความจากวินัย ขอนัดเจอคืนนี้ที่ผับประจำของพวกเขา “จะไปได้ยังไง ถ้าเกิดเธอปวดท้องขึ้นมา เราเมาหัวราน้ำ ใครจะพาไปโรงพยาบาลทันวะ” อารีน่าก้าวออกมาจากห้องนอน “คุณเป็นอะไรคะ สีหน้าเครียดจัด” หญิงสาววางหมอนพิงแผ่นหลังของเธอ “อนูป ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ” อารีน่าให้ความสนใจในเรื่องคดีมรดก เธอใช้เวลาศึกษาเรื่องคดีนานมากกว่า 6เดือนเต็ม และคืนนี้เธอตัดสินใจที่จะฟ้องร้องภรรยาคนใหม่ของลุงราเมช หญิงสาวเลื่อนเก้าอี้เข้านั่งในโต๊ะทำงานของเธอเริ่มพิมพ์คำฟ้อง คราแรกเธอตั้งใจจะถอนตัวออกจากเรื่องคดีนี้ หญิงสาวพบว่ามีพิรุษเรื่องการทำพินัยกรรมซ้อนขึ้นมา2ฉบับของลุงราเมช อนูปชงน้ำชาเขียวจิบเดินเข้ามาพบภรรยานั่งทำงาน “คุณไม่เข้านอนจะเที่ยงคืนแล้ว” อารีน่าเงยใบหน้ามองแววตาของสามีที่อดดื่มกับเพื่อนฝูงในคืนนี้ “ทำไมไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนคะ คุณทำหน้าหงอยเหงา ห้ามโทษฉันนะคะ” อนุปนั่งบนขอบโต๊ะมองกองเอกสารและหนังสือกฏหมายของสองประเทศ “คุณอ่านกฏหมายของทั้งสองประเทศเหรอครับ คุณทนายหญิง” อารีน่าคว้าแก้วน้ำชาเขียวมาจิบ “ค่ะ เพราะคดีนี้มีมรดกมากมาย มีแอบหลอบขายไปหลายเเห่ง คุณลุงราเมช อืมมม” อนูปลูบเส้นผมของเธอ “สุดท้ายของพวกนี้จะเป็นของใครครับ สิ่งที่หามาได้ด้วยความยากลำบาก ต้องตกไปอยู่ในมือของคนที่ไม่คิดจะหาเพิ่ม ผมเข้าใจความรู้สึกของลุงราเมชแบบนั้น” อารีน่าดึงแผ่นรายชื่อผู้มีผลประโยชน์ทั้งหมด เธอขีดรายชื่อทิ้งไปจวนจะหมดแผ่น “มีเพียง 4 คนค่ะที่ถูกต้องตามกฏหมาย” อนูปดึงแผ่นกระดาษมาอ่านรายชื่อ “คุณไม่ให้มรดกกับป้าทั้งสองและพ่อของดาเรีย” อารีน่าเลื่อนเก้าอี้ถอยหลัง หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปรอบๆ “ตามพินัยกรรม คุณลุงไม่ให้ใครเลยนะคะ รอให้ดาเรียอายุ 21ปีถึงจะยกให้เธอทั้งหมด ฉันมองรูปคดีมันอาจจะดี แต่มันอันตรายกับเด็กสาว”

        อนูปวางถ้วยน้ำชาเขียวลงบนโต๊ะ “อารีน่า ผมขอแนะนำ แบ่งทรัพย์สมบัติให้ทุกคนเท่าๆกัน” หญิงสาวหันหลังกลับ “คุณไม่ควรสร้างเรื่องบาดหมางในครอบครัว

        คนเราไม่จำเป็นต้องชนะเพื่อให้รู้ว่าความยุติธรรมมีจริง บางสิ่งบางอย่างเราต้องมองความจำเป็นว่าถูกต้องด้วย

        ” อารีน่ายืนนิ่งตะลึงในสิ่งที่อนูปพูดออกมา “ดาเรียไม่ใช่เจ้าของทรัพย์สมบัติ ไม่ควรนำเสน่หามาใช้ในเรื่องคดีนี้ คุณควรมองปากท้องของคนรอบข้าง จริงที่พวกเขาโลภมากแต่ถ้าคุณแบ่งให้ทุกคนเท่าเทียมกัน ไม่เลือกคน ไม่เลือกอายุ มันจะลดความบาดหมางแคลงใจได้และผมคิดว่าคุณเองก็จะมีความสุขมากที่สุด หลังจากนั้นถอนตัวออกจากผู้จัดการมรดกนะครับ”

        “มันค้านกับจุดประสงค์ของลุงราเมช ฉันจะทำแบบนั้นไม่ได้ค่ะ” ดวงตาคู่คมมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของเธอ “ใจของคุณคิดเหมือนที่ผมเสนอ แต่คุณไม่กล้าตัดสินใจ คุณกลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับดาเรียถ้ารับมรดกเพียงคนเดียว ความจริงลุงราเมชก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน ถึงแต่งตั้งคุณเป็นผู้จัดการมรดก ผมเข้าใจเรื่องราวไม่ผิดใช่ไหม” อารีน่าสอดมือเรียวอวบอิ่มกอดร่างของเขา ใบหน้าแนบแผงอกกว้าง น้ำตาใสๆอุ่นไหลออกมา “เฮ้ ร้องไห้ทำไมครับ” ‘อนูปเงยใบหน้าของภรรยาขึ้น “คุณมีจิตใจที่เมตตาจริงๆ เข้าใจเรื่องราวได้เร็ว ใช่แล้วค่ะฉันกลุ้มใจเรื่องนี้มาตลอดเวลา”

        “หลังคลอด ผมจะพาคุณไปนั่งคุยกับลุงราเมชอีกครั้ง ไม่แน่ลูกสาวผมอาจจะได้รับสิทธิ์ทั้งหมดก็ได้ ฮ่าๆๆๆ” อนูปจุมพิตริมฝีปากแดงอิ่มอย่างดูดดื่ม “พักผ่อนได้แล้วคุณผู้หญิง” อารีน่าจัดแจงเก็บเอกสารทั้งหมด เตรียมตัวเข้านอน “อีก 15วันจะมีการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยจาก25รัฐ  ผมได้รับเกียรติให้วิ่งถือคบเพลิงคนสุดท้าย เป็นคนจุดเพลิงใหญ่ซึ่งท่านคณบดี Carl สั่งมาโดยเฉพาะ” อารีน่าถอดเสื้อยืดช่วยเขา “ฉันคงไม่ได้ไปชมพิธีเปิดนะคะเพราะจวนคลอดพอดี” อนูปสะบัดเส้นผมบนใบหน้าของเธอ “ผมคิดว่าจะขอเปลี่ยน ถ้าคลอดวันเดียวกัน ผมแยกร่างไม่ได้นะครับ”

        “น่าคิดเหมือนกัน งั้นขอลูกสาวซิคะ พ่อจะถือคบเพลิงวิ่ง หนูเลื่อนวันคลอด พวกคุณสนิทสนมกันมาก น่าจะขอได้นะคะ” อารีน่าประชดนิดๆเดินอมยิ้มนั่งลงบนเตียงนอน “ไม่ดีกว่า ผมจะขอท่านเปลี่ยนคนถือคบเพลิง”

        10วันผ่านไป

        อนูปยืนรอรับนานีแม่นมจำเป็นที่สนามบินของเมืองแอตแลนต้า ร่างของนานีในชุดเสื้อยืด We love USA กางเกงผ้ายืดสร้างความฮาให้อนูปที่มองเห็นจากระยะไกล มีราวิ่งเข้ามาพร้อมราหุล เมื่อพบนานีเดินอย่างรีบๆเพราะความอายทั้งชีวิตไม่เคยสวมใส่เสื้อผ้าเช่นนี้ “ฮ่าๆๆๆ นานีของผมแต่งตัวอะไรมาครับ”” ร่างของอนูปตรงเข้าไปสวมกอดนานีแน่นแทบผู้ถูกกอดหายใจไม่ออก “อย่ามาหัวเราะนานีนะคะ คุณนายใหญ่ให้ใส่บอกว่า เวลาเจอฝรั่งที่ตรวจคนเข้าเมืองถามอะไรชี้ที่หน้าอกอย่างเดียว” อนูปหัวเราะจนหน้าแดง มีราเข้ามาเสริมเสียงฮาพร้อมกัน ร่างของทั้งสองอยู่ในอ้อมกอดของนานี นานีแอบมองชายหนุ่มรูปหล่ออีกคน กระซิบเบาๆข้างซอกคออนูป “คนนี้ว่าที่ลูกเขยใช่ไหม เหมาะสมกันจริง” มีราหยิกแขนของนานี “ยังไม่ใช่ค่ะ”

        “ใครบอกครับ คุณพ่อตอบตกลงแล้ว อีก2ปีเจ้านี่ต้องไปอยู่บ้านเขา ผมได้รับมรดกคนเดียว ฮ่าๆๆๆ” ทั้งหมดช่วยกันยกกระเป๋าขึ้นรถเอนกประสงค์ที่ลานจอดรถ คุณหมอราหุลก้าวเข้ามาก้มแตะปลายเท้าของนานี นานีสะดุ้งตกใจ “คุณหนูทำไมทำแบบนี้คะ ฉันเป็นเพียง” เสียงอนูปแทรกขึ้นอย่างไว “แม่คนที่สองเลี้ยงผมมาตั้งแต่แรกเกิดครับคุณหมอ”

        คอนโดมิเนียมIron Wings

        เสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานหน้าลิฟต์ทางขึ้น เเสงไฟสัญญาณของลิฟต์กระพริบทุกชั้น เมื่อประตูลิฟต์เปิด คู่รักคู่เด็ดเดินคลอเคลียออกมา “อนูป” วินัยโผเข้ากอดร่างเพื่อน “ฉันกำลังจะไปหานายพอดี “ฉันจะไปเชิญนายและครอบครัว รวมนานีคนสวยด้วยนะครับ การ์แต่งงานพิมพ์เสร็จเรียบร้อย” วินัยแตะปลายเท้าของนานีด้วยความเคารพ ชายหางสายตามองจินนี่ให้ทำตาม แต่หญิงสาวยืนนิ่ง “เธอไม่ใช่แม่ของพี่อนูปนี่คะ” จินนี่หญิงสาวเติบโตที่สหรัฐไม่เข้าใจมารยาทในความเคารพผู้ใหญ่ของชาวอินเดีย  จินนี่ยกมือไหว้แทน “สวยมากค่ะคู่ของคุณวินัย”