ตอนที่2 ด้วยแรงอธิฐานการกลับชาติมาเกิดในปี2005
ประเทศไทยย่านชุมชนตลาดน้อย
"อาม่าขาาาาาหนูกลับมาแล้วค่าา"
เสียงหวานใสดังเข้ามาล่วงหน้าก่อนเ้าตัวจะมาถึงซะอีก
"ไอ้หยา อาหลินลื๊อจะะโเสียงดังทำไมกัน อั๊วเคยบอกลื้อแล้วใช่ไหมว่าอย่าะโเสียงดัง เป็สาวแล้วยังกระโดกกระเดกอยู่อีก" เสียงหญิงชราเอ่ยบอกหลานสาวตัวแสบ
"ก็หนูคิดถึงอาม่านิคะ ฟ๊อดดดด อื้มมมมแก้มใครน้าหอมจังเลย" พูดจบก็หอมแก้มแม่เฒ่าตรงหน้า
"ลื้อนี่น้าาาาาไปอาบน้ำอาบท่าไป๊ กลับมาจากโรงเรียนเหนื่อยๆ"
ถึงจะบ่นแต่ใบหน้าแม่เฒ่ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไปทั้งดวงตา หลานสาวของนางคนนี้มักจะขี้อ้อนทุกคนในครอบครัวแบบนี้อยู่เสมอ เธอจึงเป็แก้วตาแก้วใจของที่บ้าน
"รับทราบค่ะ" กล่าวคำเสร็จเ้าตัวก็วิ่งปรู๊ดดดหายลับไปอย่างรวดเร็วหญิงชราได้แต่ส่ายหัวกับหลานสาวสุดที่รัก
แม่เฒ่าได้แต่ทอดถอนใจกับความแก่นเซี้ยวของเธอ เมื่อเ้าตัวหายไปแล้ว รอยยิ้มที่ค่อยฯจางหายไป พลางนึกถึงตอนที่เคยพาหลานสาวตัวน้อยวัย5ขวบไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ศาลเ้าโจวซือกง ที่นางและคนแถวนี้นับถือ ตอนนั้นได้เจอหลวงจีนองค์หนึ่งที่มาจากประเทศจีน ได้ทักนางว่าให้เลี้ยงดูหลานสาวตัวน้อยให้ดีๆให้หมั่นพานางไปทำบุญกุศลเยอะๆ เขาจะอยู่ด้วยไม่นานเมื่อถึงเวลาเขาก็จะไป แต่ไม่ต้องห่วงเพราะถ้าทางนี้เตรียมพร้อมให้เขาดีๆ เขาก็จะไปในสถานที่นั้นโดยไม่ยากลำบาก นั่นเป็สิ่งที่เ้าตัวได้อธิษฐานขอพรเอาไว้ในอดีตชาติ อย่าได้เป็ห่วง ตอนเขาอยู่ก็ให้ความรักกับเขามากๆ ชาติต่อไปจะได้มีวาสนาต่อกันได้มากกว่านี้
หลินหลินหลานสาวของเธอเกิดในปี2005 ปีนี้อายุได้17ปีแล้ว สิ้นปีนี้ก็จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว เธอเกิดหลังจากเกิดโศกนาฏกรรมซึนามิที่ประเทศไทยหนึ่งปี ่ก่อนนั้นกิจการของลูกชายคนรอง แถวเยาวราชซบเซามาก แต่หลังจากหลานสาวคนนี้เกิดมาได้ไม่นาน กิจการก็เจริญรุ่งเรืองไม่หยุดจนปัจจุบันขยายสาขาเฟรนไชน์ไปทั่วประเทศ
แม่เฒ่าไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับการเกิดของเด็กคนหนึ่งที่จะมีผลทำให้ตระกูลล่มจมหรือรุ่งเรืองอะไรหรอก เพียงแต่เ้าตัวเกิดมา่ที่ครอบครัวมีกำลังทรัพย์ที่จะสนับสนุนเด็กสาวคนนี้ได้เต็มที่ เนื่องจากมีทรัพย์สินเงินทองเพิ่มเข้ามามากมาย หลานสาวสวยคนนี้จึงได้ทำอะไรมากมายหลายอย่าง เธอขยันเรียนรู้ จึงเรียนพิเศษสิ่งที่ตัวเองชอบและสนใจไปเยอะมาก โชคดีที่ครอบครัวมีกำลังทรัพย์พร้อมที่จะสนับสนุน จึงทำให้สาวน้อยคนนี้มีความสามารถรอบตัว ทำให้เธอเป็คนที่มีความมั่นใจในตัวเองแต่ก็มีความอ่อนน้อมรู้จักกาลเทศะ ไม่ได้มั่นใจในตัวเองจนดูก้าวร้าวไม่เคารพคนอื่นอย่างที่พบเห็นได้ทั่วไปเวลาเจอคนที่มั่นใจในตัวเองมากๆ
หลินหลินจึงได้เรียนโรงเรียนนานาชาติชั้นนำแถวย่านนี้พร้อมกับเรียนพิเศษภาษาจีนมาต่างหากมาั้แ่อนุบาล เธอจึงคล่องทั้งสามภาษา ไทย จีน อังกฤษ เธอเป็เด็กฉลาดหัวดีไอคิวและอีคิวสูงมากแถมยังหน้าตาสะสวยมากจนมีคนมาติดต่อเข้าวงการอยู่บ่อยๆ แต่เ้าตัวปฏิเสธไปหมดเพราะไม่ได้ชอบทางด้านนี้ แต่กลับเข้าคอร์สเรียนการแสดง การร้องเพลงและเต้นบ้างได้ซึ่งทางครอบครัวก็งงกับความคิดเธอที่บอกว่าเรียนเพื่อเรียนรู้ ไม่ชอบคิดยึดเป็อาชีพแต่อย่างใด
แต่เ้าตัวกลับผันตัวเป็เนตไอดอลชื่อดังซะได้ ที่มีคนกดติดตามในไอจีเป็ล้านคนซึ่งมากกว่าดาราบางคนซะอีก เธอนั้นเป็ลูกสาวคนเล็กของลูกชายคนรองของแม่เฒ่า ลูกรองคนนี้มีลูกสี่คน ชายสองหญิงสอง พี่คนโตและคนรองเป็ผู้ชาย มีพี่สาวหนึ่งคน หลินหลินเรียกว่าเป็ลูกหลงก็ไม่ผิดเพราะอายุห่างจากพี่สาวคนที่สามคนสิบปีพอดิบพอดี เธอจึงเป็ที่รักของพ่อแม่และเหล่าพี่ชายพี่สาวทุกคนเป็อย่างมาก
ถึงจะไม่ขาดเหลือเงินทองแต่หลินหลินก็สามารถหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองได้เป็จำนวนมากมาหลายปีแล้ว จากการรับเป็พรีเซนเตอร์ผลิตภัณฑ์ต่างๆและเป็ยูทูบเบอร์มีช่องของตัวเองที่มีคนติดตามจำนวนมาก เงินที่ได้ตรงส่วนนี้เป็เงินที่เ้าตัวเก็บไว้ใช้จ่ายส่วนตัว ครอบครัวไม่ได้มายุ่ง มีแต่ทุกคนในครอบครัวแอบหยิบยื่นให้เพิ่มเติมอยู่บ่อยๆ
เด็กสาวเคยบอกกับย่าและแม่ของเธอว่าไม่อยากรบกวนเงินของครอบครัวแค่ค่าเรียนของเธอก็แพงหูฉี่จนบางคนนึกไม่ถึงเลยทีเดียว เธอจึงอยากหาเงินเองเพราะมีรายจ่ายที่เธอจำเป็จะต้องทำ ซึ่งเธอก็ไม่บอกว่าเป็อะไร เพียงแต่เ้าตัวในวันว่างๆมักจะไปพาหุรัด จัตุจักร พันทิป สะพานแดง สะพานขาว ดิโอลด์สยาม หรือห้างสรรพสินค้าแถวนั้น แต่ของที่เ้าตัวเอากลับมากลับมีจำนวนน้อยนิด ไม่เข้าใจทำไมขยันไปเดินจริงๆอาทิตย์หนึ่งเธอต้องไปสักครั้งสองครั้ง
ส่วนบ้านหลังนี้อยู่ติดกับแม่น้ำเ้าพระยา ที่ตรงนี้ซื้อไว้ั้แ่สมัยอากงยังหนุ่มๆ แล้วเป็ที่ผืนใหญ่ อากงได้แบ่งที่ให้ลูกชายทั้งสามและลูกสาวคนเท่าๆกัน ลูกสาวคนเล็กไม่ได้แต่งงานจึงอาศัยอยู่กับแม่ของตัวเอง
อากงเป็คนที่ไม่ได้ยึดว่าบ้านและทรัพย์สินต้องตกเป็ของลูกคนโตเหมือนคนจีนในสมัยก่อน จึงทำให้ลูกๆ ได้ทรัพย์สินเท่าๆ กันทั้งหมดอยู่ในพื้นที่ละแวกใกล้ๆ กันจึงทำให้พวกเขานั้นไปมาหาสู่กันตลอดเวลา ส่วนบ้านของลูกคนที่สองนั้นของเก่าเดิมสร้างเป็บ้านทรงโบราณแบบจีนสองชั้น แต่ปัจจุบันนี้ได้ทำการรีโนเวทใหม่จนดูสวยทันสมัยแต่ก็ยังคงกลิ่นอายดั้งเดิมของชุมชนแถวนี้ เนื่องจากแถวนี้เป็ชุมชนคนไทยเชื้อสายจีนมาอาศัยอยู่เป็จำนวนมากมาเป็เวลานานมากแล้วจึงทำให้พวกเขาในชุมชนแถวนี้สนิทสนมกันภายในชุมชนเป็อย่างมาก ปัจจุบันอากงนั้นได้จากไปนานหลายปีแล้ว
ร่างเพรียวบางสวมใส่ชุดอยู่บ้านสบายๆเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เดินตามกลิ่นอาหารเข้ามาหาอาม่าถึงต้องครัว
"อาม่าขาคุณแม่กลับมาหรือยังคะ"
"ยังเลย ลื้อหิวก็ไปหาอะไรกินรองท้องก่อนเถอะ ไม่ต้องรอหรอก อ่อจริงซิ อาหมวยใหญ่กลับมาได้สักพักแล้วนะ อีกเดี๋ยวคงลงมาแล้วแหละ"
"ถ้าหนูกินรองท้องหนูก็กินอาหารแสนอร่อยของอาม่าได้น้อยลงนะซีคะ"
"งั้นลื้อก็หิ้วท้องรอไปเถอะย่ะ อย่าให้อั๊วะเห็นลื้อแอบไปมุบมิ๊บกินขนมนะ"
"โธ่เอ๊ยยย อาม่าอ่ะ ก็หนูอยากกินอาหารของอาม่าเยอะฯผิดตรงไหนล่ะคะ ไม่มีใครทำอาหารได้อร่อยเท่าอาม่าของหนูอีกแล้ว"
"อาหลินหลิน ลื้ออย่ามาทำปากหวานแถวนี้ อั๊วะเห็นลื้อกินอะไรก็อร่อยไปหมดนั่นแหละ เ้าเด็กขี้ประจบ"
สาวน้อยย่นจมูกน้อยฯเมื่อได้ยินอาม่าสุดที่รักพูดความจริงเข้าให้
"ก็แถวย่านนี้มีแต่ของอร่อยๆเต็มไปหมดเลยนิคะ อาม่ารู้ไหมคะว่าเพื่อนๆของหนูอิจฉาหนูในเื่นี้จะแย่5555"
พูดพร้อมทั้งเดินเข้ามาสวมกอดเอวของยายเฒ่าด้วยความออดอ้อน
"ว่าแต่มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ อาม่าขา"
กอดเอวไม่พอยังแอบหอมแก้มคนแก่อีก อาม่าได้แต่ปัดป้องตัวเองพอเป็พิธีด้วยรอยยิ้ม
"อ้าวโกว สวัสดีค่ะ หลินหลินมาช่วยแล้วค่ะ"
อาสาวเดินเข้ามาในห้องครัวเพราะเธอเดินไปรับโทรศัพท์มา ปกติโกวกับอาม่าจะทำช่วยกันทำอาหารที่บ้าน โกวไม่ได้แต่งงานจึงได้ช่วยทำงานบัญชีของบริษัทของครอบครัวอยู่ที่บ้าน
"อ้าวอาหลิน มานานแล้วเหรอลูก? ตรงนี้ใกล้จะเสร็จแล้วล่ะจ๊ะ ทำแค่สองอย่าง ที่เหลือเดี๋ยวม๊าหนูซื้อเข้ามาเพิ่มจ๊ะ ตรงนี้ไม่มีอะไรให้เราช่วยแล้วล่ะจ๊ะ หนูไปพักเถอะ"
"เอ่อมีซาลาเปาของโปรดของเรา เ้าประจำของหนูที่เยาวราชอยู่หนูเอาไปกินซิ เจ็กเขาซื้อมาฝากซะเยอะเลยรู้ว่าหลานรักเขาชอบ"
"โอ๊ยอาเจ็กน่ารักกกกกกจังเลยค่ะ รู้ใจหนูที่สุดเลย"
"แล้วโกวคนนี้ไม่น่ารักเหรอจ๊ะ"
"โกวของหนูกับอาม่าก็ต้องน่ารักที่สุดของที่สุดอยู่แล้วววค่ะ"
เสียงใสๆกล่าวจบ ก็ได้ยินเสียงหวานดังมาจากทางด้านหน้าประตูของห้องครัว
"เหอะเหม็นความรักแถวนี้จริงๆเลย"
เสียงหวานดังออกมาจากพี่สาวของเธอเหมยเหมยนั่นเอง ซึ่งตอนนี้เ้าตัวนั้นยืนกอดอกอมยิ้มน้อยแต่กลับทำหน้าหมั่นไส้น้องสาวคนเล็กของบ้านอยู่ที่หน้าประตูของห้องครัว
"ไม่มีใครปากหวานเท่าน้องสาวเ้าเล่ห์ของเธออีกแล้วแหละอาหมวยใหญ่" อาม่าอดใจไม่ไหวหันไปพูดกับหลานสาวคนโต พลางส่ายหัวเบาๆ
"เห็นด้วยเลยค่ะอาม่า"พี่สาวคนสวยพูดยิ้มฯพลางเดินเข้ามา
"พี่เหมยคนสวยมาแล้วหรือคะ?หิวไหมคะ กินซาลาเปาที่อาเจ็กเอามาฝากก่อนไหมคะ เดี๋ยวหนูไปอุ่นให้พี่เอง มีขนมจีบของโปรดพี่ด้วยน้าาา"
เหมยเหมย อดที่จะอมยิ้มกับความน่ารักและความใส่ใจกับคนในครอบครัวทุกคนของน้องเล็กของเธอไม่ได้ จะไม่ให้คนในบ้านทั้งรักและหลงเธอได้ยังไงกัน ก็เ้าตัวมีนิสัยออดอ้อนช่างพูดช่างเจรจา ใส่ใจทุกคนในครอบครัวเสมอ นอกจากนี้ยังมีรูปร่างและหน้าตาที่มีทั้งความสวยและความน่ารักผสมผสานกันอย่างลงตัวแล้ว เธอยังเป็คนมีเสน่ห์ที่ทำให้คนหลงรักได้ง่ายๆเรียกได้ว่าเป็คนที่ดึงดูดคนเข้ามาตกบ่วงเสน่หาได้ไม่ยากเลย ไม่งั้นในไอจีของน้องสาวคนสวยนี้คงไม่มีคนติดตามเป็ล้านฯคนหรอก เขาเรียกสวยเกินต้านละมั้งสมัยนี้
"เอาซิ ขอบใจนะจ๊ะ"พี่สาวพูดพร้อมยิ้มรับ
"พี่ไปนั่งรอเลยค่ะเดี๋ยวหนูจัดการให้เองค่ะ"
อาม่ากับโกวได้แต่อมยิ้มให้กับความน่ารักของหลานสาวคนเล็กของบ้าน เธอเป็แบบนี้กับสมาชิกทุกคนในครอบครัวเสมอมา ยิ่งทำให้ครอบครัวของลูกคนที่สองดูอบอุ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ อยู่เสมอ เขามีลูกชายสองคน ลูกสาวสองคน พี่คนโตและคนรองแยกบ้านไปมีภรรยาแล้วทั้งคู่แต่ก็ยังขยันแวะเวียนมากินข้าวที่บ้านเกือบทุกอาทิตย์ ทุกคนต่างติดรสมือของอาม่ากันทั้งนั้น ทั้งสองคนทำงานกับบริษัทของครอบครัว ส่วนเหมยเหมยนั้นตอนนี้อายุ27ปีมากกว่าน้องสาวคนเล็ก10ปีพอดี เป็สาวโสดแต่ก็มีแฟนแล้วเ้าตัวมีแปลนที่จะแต่งงานในปีหน้าตอนนี้เธอทำงานช่วยงานที่บริษัทของครอบครัวเหมือนพี่ชายทั้งสองคน
หลินหลิน ยกถาดขนมจีบซาลาเปาร้อนฯพร้อมกับน้ำผลไม้สองแก้วไปหาพี่สาวที่นั่งคอยอยู่ที่โต๊ะทานอาหารของครอบครัว
"มาแล้วค่ะ"เสียงใสเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม
"ขอบใจจ๊ะ"
เหมยเหมย เงยหน้าขึ้นพร้อมกับวางโทรศัพท์มือถือในมือลง
"ว่าแต่เราเถอะคิดไว้แล้วหรือยังว่าจะเรียนต่อที่ไหน หรือเรียนคณะไหนปีนี้ปีสุดท้ายแล้วนะ"
"หนูอยากเรียนเยอะแยะไปหมดเลยค่ะ แต่ที่สนใจหลักๆ มี3คณะค่ะ คณะสถาปัตยกรรม คณะอุตสาหกรรมเกษตร และคณะบริหารค่ะ "
"หืมมโลภมากจริงนะน้องพี่ เรียนเกี่ยวกับการตลาดและบริหารอันนี้เข้าใจได้เพราะใช้ต่อยอดกับธุรกิจในครอบครัวเราได้ ว่าแต่คณะสถาปัตยกับ
ทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตร นี่แหวกแนวไปมากเลยทำไมถึงอยากเรียนล่ะคะ"
"คณะสถาปัตยอันนี้ความชอบส่วนตัวล้วนๆ เลยค่ะ ส่วนคณะอุตสาหกรรมเกษตรหนูอยากพัฒนาสายพันธ์ุพืชที่ดีๆ เหมาะกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปอย่างมากอีกอย่างในอนาคตการทำการเกษตรนั้นสำคัญมากๆ ต่อมนุษยชาติเป็อย่างมาก เราควรศึกษาค้นคว้าเพื่อที่จะหาสายพันธ์ุที่เหมาะกับสภาพแวดล้อมในปัจจุบันที่เปลี่ยนไปเป็อย่างมากในสมัยนี้ค่ะ"
เหมยเหมยเงยหน้ามองน้องสาวของตัวเองทันที น้องสาวของเธอโตแล้วจริงๆ
"พี่ว่าถ้าสนใจการตลาดกับบริหารจริงๆ ก็ไปศึกษากับเฮียๆ ทั้งสองได้ สองคนนั้นมืออาชีพสุดๆ ถึงขนาดมหาลัยต่างๆ จองคิวไปเป็วิทยากรข้ามปีกันเลยทีเดียว แต่ถ้าเพื่อน้องรักแล้วละก็คงเต็มใจบอกเคล็ดวิชาจนหมดไส้หมดพุงเป็แน่"
"หนูก็ว่างั้นแหละค่ะ เฮียของหนูทั้งสองคนทั้งหล่อทั้งเก่งมากๆเลยค่ะ งั้นหนูคงเหลือ2ช๊อยระหว่างคณะสถาปัตย์กับ คณะทรัพยากรธรรมชาติและอุตสาหกรรมเกษตร ไว้ค่อยตัดสินใจอีกทีแล้วกันค่ะ"
คณะสถาปัตย์นั้นเธอศึกษาและฝึกการออกแบบต่างๆ มาปีกว่าๆ แล้ว มีไปเรียนพิเศษมาบ้างแล้ว ถ้าเลือกคณะนี้คงต้องไปติวเพิ่มซักคอร์สสองคอร์สที่เหลือก็ฝึกฝนเอา
"แล้วต้องไปสมัครสอบ หรือทำพอร์ตยื่น รอบโควตาตอนไหน ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยก็บอกได้เลยนะคะ"
พี่สาวพูดพร้อมกับจ้องตาน้องสาวเขม็ง ท่าทางจริงจังจนทำให้สาวน้อยอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
"พี่คะ ใจเย็นค่ะ55555555555" พี่สาวเธอน่ารักที่สุดเลย
หลินหลินและพี่สาวมีหน้าตาคล้ายกันถึง7ส่วน ไม่ว่าจะเป็รูปร่างและหน้าตาแต่คนพี่จะมีความสวยแนวอ่อนหวาน ผิวขาวนวลเนียนกระจ่างใสเรียกว่าสาวหมวยเสป็คหนุ่มส่วนใหญ่ เวลาพูดจานุ่มนวล ไพเราะ นอกจากความสวยแล้วเธอยังมีความฉลาดเฉลียวมากด้วยเรียนปริญญาตรีมหาลัยชั้นนำในประเทศและจบปริญญาโทมหาลัยชั้นนำที่ต่างประเทศ พูดได้คล่องทั้งสามภาษาเหมือนกับน้องสาวลักษณะนิสัยที่โดดเด่นอีกอย่างคือเป็คนที่มีความสามารถในการพูดจาโน้มน้าวคนเก่งมาก ถ้าเจรจาธุรกิจอะไรส่งพี่สาวคนสวยไปด้วยรับรองไม่ผิดหวัง แล้วเธอยังเป็คนที่รู้จักในการวางตัวให้เหมาะสมกับทุกสถานการณ์ ที่สำคัญเป็คนที่มีความมั่นใจในตัวเอง ไม่เหมือนกับชาติที่แล้วเลยสักนิดเดียว!!
หลังจากทำธุระส่วนตัวและรับประทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตาร่วมกับครอบครัวเสร็จแล้ว สาวน้อยหลินหลินก็ได้เข้ามาอยู่ในห้องนอนส่วนตัว เธอนั้นรักครอบครัวในยุคปัจจุบันนี้มาก นั่นเพราะั้แ่เล็กจนโตพวกเขาทุกคนล้วนแล้วแต่รักใคร่ใส่ใจในน้องสาวคนเล็กคนนี้ของครอบครัวมาโดยตลอด เธอจึงไม่ปิดกั้นในการแสดงความรักของเธอต่อพวกเขาเลยสักนิด และเธอก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้ส่งความรักของเธอให้กับพวกเขา ชาตินี้เธอได้ความรักจากที่นี่เต็มเปี่ยมเลยจริงๆ
เพราะเธอนั้นรู้ตัวว่าเธอนั้นคงอยู่กับพวกเขาได้อีกไม่นาน เธอจึงอยากใช้่เวลาที่ดีๆกับพวกเขาให้ได้มากที่สุด ใช่แล้วเธอจำอดีตชาติของตัวเธอเองทั้งหมดได้ตอนอายุ 15 ก่อนหน้านั้นตอนเด็กๆ เธอจะฝันถึงมันบ้างแต่ไม่ปะติดปะต่อเท่าไหร่ พอจำได้หมดเธอก็เขียนเหตุการณ์ต่างๆ ลงในสมุดบันทึกเล่มหนาทันที เพื่อที่เธอจะได้ไม่หลงลืมบางเหตุการณ์เมื่อวันและเวลาผ่านไปนานเข้า
มือเรียวสวยลูบคลึงบริเวณข้อมือขาวไปมา ที่ตอนนี้บนข้อมือปรากฏมีปลาทองตัวเล็กๆ ที่สวยงามเป็อย่างมาก หางของพวกมันยาวเฟื้อยจนคล้ายปลากัด มันมีทั้งหมดสามตัวสามสี อันได้แก่ สีแดง สีดำ สีขาว ว่ายอยู่รอบข้อมือสวยของเธอ ระหว่างพวกมันมีสัญลักษณ์คล้ายกลุ่มดาวเชื่อมต่อกันกะพริบเปล่งแสงแวววาว
คนอื่นจะมองไม่เห็นพวกมัน ที่บอกว่าพวกมันว่ายวนนั้น เป็เช่นนั้นจริงฯ พวกมันทั้งสามตัวพากันว่ายทวนเข็มนาฬิกา แต่ละตัวนั้นราวกับชีวิต มันเคลื่อนไหวช้าๆ จนครบทั้งสามรอบ เมื่อนั้นทำให้เกิดแสงสว่างจ้าสีขาววูบวาบแล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์นี้มันจะเกิดแค่บางครั้งเท่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยๆ เป็นิมิตหมายว่าตอนนี้มีภารกิจใหญ่ที่เป็ภารกิจที่สำคัญที่เธอจำเป็ต้องทำให้สำเร็จเพราะอาจมีรางวัลใหญ่รออยู่นั่นเอง
"ต้องเข้าไปในนั้นแล้วซีนะ"
เสียงใสพึมพำกับตัวเองเบาๆ ทันใดนั้นเองภายในห้องนอนที่มีร่างงามนั่งอยู่เมื่อครู่นี้ก็พลันว่างเปล่า ไม่มีร่างของหญิงสาวอยู่ภายในห้องเหมือนดังเดิม!?
610
