เช้าวันใหม่
คณะวิศวกรรมศาสตร์
วันนี้ฉันมีเรียนสิบโมงเช้า แต่ที่มาก่อนเวลาเพราะว่าพี่ไนท์มีเรียนแปดโมงครึ่ง ซึ่งเขาต้องส่งการบ้านที่ให้ฉันทำ ตอนนี้เป็เวลาแปดโมงเช้าฉันจึงรีบสาวเท้าไปที่โต๊ะประจำของแก๊งค์อีเวิล
“เฮ้ย!” “เชี่ย! ตัวอะไรวะเนี่ย”
“พี่ขุน ว่าพราวหรอ” ฉันพูดขึ้นพร้อมกับมุ่ยหน้าส่งไปให้
“พึ่งรู้ว่าเป็ญาติกับหมีแพนด้า” พี่แทนมองฉันั้แ่หัวจรดเท้า “ไปทำอะไรมา”
“พี่แทน” ฉันกอดอกมองค้อนเขาไป “ก็ทำการบ้านให้คนบางคนเนี่ยแหละค่ะ”
ฉันมองหน้าพี่ไนท์นิ่งๆ ถามมาได้ไปทำอะไรมา “นี้ค่ะ สาเหตุที่ทำให้พราวเป็ญาติกับหมีแพนด้า”
“การบ้านแค่ 5 ข้อไม่น่าจะตาค้ำขนาดนี้”
“ประธานโทษนะคะ คุณอติวิชญ์” ฉันเรียกชื่อเต็มของพี่ไนท์ด้วยความหมั่นไส้ “พราวตะวันคนนี้เรียนอักษร ไม่ได้เรียนคำนวน รับไปซิค่ะ มีเรียนแปดโมงครึ่งไม่ใช่หรอ”
พี่ไนท์มองมาที่ฉันนิ่งๆพร้อมกับส่ายหน้าไปมา “มีเรียนเก้าโมง”
“ฮะ” ฉันอุทานออกมาเสียงดังพร้อมกับถลึงส่งไปให้ด้วยความหงุดหงิด
“อู้ยยยย ชื่อเต็มก็มา” พี่ขุนพูดขึ้นยิ้มๆ เมื่อเจอสายตานิ่งๆจากพี่ไนท์ พี่ขุนจึงพูดขึ้นอีกครั้ง “บรรยากาศเริ่มไม่ดีละ กูไปซื่อกาแฟดีกว่า”
“พี่ขุนซื้อให้พราวด้วย เก็บเงินกับพี่ไนท์”
“ฮึ!” พี่สิงห์มองพี่ไนท์พร้อมกับหัวเราะในลำคอ
พูดกับพี่ขุนจบฉันก็ฟุบหน้าลงที่โต๊ะ ของีบหน่อยแล้วกันไม่ไหมแล้ว ตั้งนาฬิกาปลุกเสร็จก็เข้าเฝ้าพระอินทร์ทันที
ติ๊ดๆติ๊ดๆ ฉันงัวเงียตื่นมาหยิบโทรศัพท์มาปิดเสียงที่น่าลำคาญนั้น แต่แล้วก็ต้องเพ็งสายตาดูข้อความของเพื่อนที่ส่งเข้ามา
Line ของขวัญกล่องใหญ่ : วันนี้ไม่มีเรียนอาจารย์ยกคลาส
ความหงุดหงิดเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันจึงหยิบกาแฟที่วางตรงหน้ามาดูดเพื่อทำให้ใจเย็น จากนั้นไลน์กลุ่มสามสาวแซบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
Line เวลา : นอนต่อละ
Line ของขวัญกล่องใหญ่ : ไปทำธุระก่อนนะ บายยย
“ไม่มีเรียน” พี่ไนท์พูดขึ้นพร้อมกับชะโงกหน้าเข้ามาจนแก้มของเขาเฉียด
“พี่แอบอ่านไลน์พราวหรอ” ฉันรีบเก็บโทรศัพท์ ‘ยื่นหน้ามาดูั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย’ ตึกๆ ตึกๆ ‘อย่าบอกนะว่าฉันหวั่นไหวกับเขา แกใจง่ายไปหรือเปล่าพราว’
“พราวขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“อ้าว! วันนี้น้องพราวไม่มีเรียนเหรอครับ”
“อาจารย์พึ่งยกคลาสค่ะ” ฉันตอบพี่แทนพร้อมกับหยิบกระเป๋ามาคล้องหัวไหล่
“ตอนเย็นมีซ้อมบอล เธอต้องไปช่วยถือของ”
ฉันอ้าปากเหวอ “ทำไมต้องไป พราวทำการบ้านให้พี่แล้วไง”
“ฉันไม่ได้บอกว่าให้ทำแค่การบ้าน” พี่ไนท์ตอบกลับมาท่าทางนิ่งๆแต่น้ำเสียงกวนสุดๆ
“แต่พราวง่วง อยากกลับไปนอน” ฉันงอแงใส่เขาอย่างลืมตัว
“วิชานี้อาจารย์ไม่เช็คชื่อ เข้าไปนอนในคลาสก็ได้ ชิวๆ” พี่ขุนพูดขึ้น โดยมีพี่แทนพยักหน้าเห็นด้วย
“งั้นก็ไปนอนรอในคลาสนั้นแหละ” พี่ไนท์พูดขึ้นด้วยเสียงเรียบนิ่ง ในขณะที่ฉันกำลังจะปฏิเสธเขาก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “พี่จะให้พราวทำอะไรได้หมดเลย ขอแค่ซ่อมไอ้นี้ให้พราว”
ฉันบรึนปากไปให้เขาอย่างเซ็งๆไม่น่าพูดคำนั้นั้แ่แรกเลยกู “พราวเข้าไปแบบนี้ คนอื่นจะไม่สงสัยหรอ”
ฉันก้มมองชุดนักศึกษาเข้ารูปของตัวเองพร้อมกับมองเขาด้วยใบหน้าบึ่งตึง
“ทำหน้าให้มันดีๆหน่อย” พี่ไนท์พูดพร้อมกับถอดเสื้อช็อปตัวเองออกแล้วยื่นมาให้ฉัน “ถ้าไม่อยากเด่นก็ใส่ แต่ไม่ใส่ก็ได้”
ฉันรับเสื้อช็อปมาถือไว้และลากสายตาไปมองเพื่อนๆของเขาที่กำลังมองมาที่ฉันยิ้มๆ ไม่เว้นแม้แต่พี่สิงห์
“ไปกันเถอะ” เสียงนิ่งเรียบติดเ็าของพี่สิงห์ดังขึ้นทำให้พวกเราทั้งหมดเดินเข้าไปในตึกคณะวิศวกรรม ทันทีที่ก้าวเข้ามาในคลาสของพี่ไนท์เสียงเพื่อนๆของเขาก็ทักขึ้นไม่ขาดสาย
“สัสไนท์ อดีตดาวคณะอักษรเลยหรอวะ”
“ไอ้ไนท์ แม่งร้ายวะ”
“อิจฉาวะสัส”
อือ!! อยากหายตัวไปจากตรงนี้ แซวอะไรหนักหนา
“ไอ้ปาล์ม กูว่ามึงอยู่เฉยๆดีกว่าดูหน้าพ่อมึงด้วย” พี่ขุนพูดขึ้นพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปที่พี่ไนท์
“เข้าไปนั่ง” พี่ไนท์ดันฉันเข้าไปนั่งด้านในโดยไม่สนใจเสียงเพื่อนตัวเองสักนิดตามด้วยเพื่อนๆของเขา
“นอนเลย เรียนเสร็จเดี๋ยวปลุก” ฉันพยักหน้าให้พี่ไนท์ จากนั้นก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ
เมื่อความเย็นภายในห้องกระทบผิวกายทำให้เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมาทันทีพร้อมกับััจากใครบางคนที่ลูบหัวของฉันเบาๆไม่นานก็ผลอยหลับไป
2K
