บทที่ 10 พวกคุณไม่มีสามีของตัวเองหรือไง! ทำไมต้องแย่งสามีของฉันด้วย?
"ฉันนึกออกแล้ว"
เหอเฟยตบหัวตัวเอง "บ้านตระกูลฉิน่นี้บอกว่าจะแต่งงานกับตระกูลเจียง คุณนามสกุลเจียง และเพิ่งเจอน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง คุณเพิ่งออกไปพบพวกเขา โดนพวกเขาหลอกใช่ไหม!"
เจียงชิงฉือส่ายหัว "เื่มันเป็แบบนั้น แต่ไม่ได้โดนหลอกค่ะ ฉันสมัครใจเอง"
"สมัครใจ?" ซ่งโย่วสวี่ถาม "คุณทำเพื่อเงินใช่ไหม? ถ้าอย่างนั้นคุณน่าจะแต่งงานกับผมตอนตายดีกว่า เงินทั้งหมดในบ้านผมก็ให้คุณได้!"
"พูดอะไรของแกน่ะ!"
เหอเฟยยกมือตบหัวลูกชาย แล้วส่งสายตาให้สามี
เธอจับมือเจียงชิงฉือด้วยความห่วงใย "ชิงฉือจ๊ะ ถ้ามีปัญหาอะไรจริง ๆ บอกป้าได้นะ บ้านป้ายังมีเงินอยู่บ้าง เธอยังอายุน้อย อย่าทำอะไร..."
พ่อซ่งก็รีบหยิบบัตรออกมา "ในนี้มีห้าสิบล้าน ถ้าไม่พอบอกได้เลยนะ"
เจียงชิงฉือกลับผลักมันกลับไป "ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ เื่นี้ฉันพิจารณาแล้ว มีเหตุผลที่ฉันจำเป็ต้องไปที่ตระกูลฉิน"
นั่นมันพลังิญญานะ!
ถ้าหลุมศพของซ่งโย่วสวี่มีพลังิญญา เธอจะแต่งงานกับเขาในโลกหลังความตายจริง ๆ
"ซ่งโย่วสวี่ เื่นี้เราตกลงกันไว้ที่ 88,888 สำหรับการปรากฏตัวแล้วเก็บเงินจากพวกคุณ... ปัดเศษให้เป็จำนวนเต็มเลยนะ รวมทั้งหมดหนึ่งแสน ฉันรู้ว่าเขาได้ก่อตั้งมูลนิธิการกุศล ช่วยเหลือเด็กยากจนและผู้ป่วยมากมาย รวมถึงแฟนคลับของเขาด้วย ทำต่อไปเถอะ มันจะอวยพรให้เขาโชคดีไปอีกสามชาติ"
"จำคำกำชับของฉันไว้นะคะ และคืนนี้ดูการถ่ายทอดสดของฉันด้วย"
เจียงชิงฉือรับเงินแล้วออกจากบ้านตระกูลซ่งอย่างพึงพอใจ เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยขณะเคาะประตูใหญ่ของบ้านตระกูลฉิน คนที่เปิดประตูเป็ชายชราอายุราวหกสิบปี
เธอแสดงใบทะเบียนสมรสออกมาทันที "ฉันมาหาฉินวั่งค่ะ"
ชายชราใจนแทบคิดว่าสายตาพร่ามัวของตัวเองแย่ลง
เขารีบเชิญเธอเข้าไปในห้องรับแขก แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ไปตามหานายท่าน "นายท่าน มีเด็กสาวคนหนึ่งมาหาคุณชายฉินวั่ง เธอถือ... ถือใบทะเบียนสมรสกับคุณชายฉินวั่งมาด้วยครับ"
คุณปู่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "เป็เจียงซินถงเหรอ? ฉันรู้ว่าวันนี้พวกเขาไปจดทะเบียนสมรส"
"ไม่ใช่ครับ เธอชื่อ... ชื่อเจียงชิงฉือ"
"เจียงชิงฉือ?"
ในที่สุดคุณปู่ก็ลืมตาขึ้น
"ใช่ครับ ผมยืนยันแล้ว ชื่อที่เขียนอยู่บนใบทะเบียนสมรสคือชื่อนี้"
"ตระกูลเจียงช่างกล้าหาญเหลือเกิน!"
คุณปู่สายตาเฉียบคม ลุกขึ้นจากเก้าอี้โยก "ไปดูกับฉันหน่อย!"
เจียงชิงฉือนั่งอยู่ในห้องรับแขก รู้สึกถึงพลังิญญาที่ไหลเวียนไม่หยุดรอบตัว เธออดไม่ได้ที่จะรำพึงว่า การแต่งงานครั้งนี้ถูกต้องแล้ว! การแต่งงานครั้งนี้ถูกต้องมากเหลือเกิน!
เธอนั่งรออยู่สักพัก แต่ไม่มีใครมา เธอจึงเริ่มรู้สึกอึดอัดใจ จึงลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ แล้วเดินตามทิศทางที่มีพลังิญญาแรงที่สุด
เธอขึ้นไปชั้นสอง และหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่ง
ที่นี่แหละ ต้นกำเนิดของพลังิญญา
เธอลองผลักประตูเบา ๆ ประตูก็เปิดออก
มันเป็ห้องนอน
ตกแต่งด้วยสไตล์ขาวดำแบบเรียบง่าย ตรงกลางมีเตียงขนาดใหญ่ ผ้าม่านเปิดกว้าง แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามา ราวกับเคลือบร่างของคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงด้วยประกายสีทอง
นี่คือฉินวั่งสามีของเธอที่มีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรส
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพวาด แต่ดูไร้ชีวิตชีวา
เจียงชิงฉือรู้สึกว่าตัวเองควบคุมไม่ได้ เธอยื่นมือไปแตะใบหน้าของเขา ััได้ถึงพลังิญญาที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาอย่างไม่ขาดสาย
พลังิญญานี้ พลังิญญาที่ปกคลุมทั่วทั้งบ้านไม่ได้มาจากอาวุธวิเศษ แต่มาจาก... ชายที่นอนอยู่บนเตียง?
เธอฝึกฝนวิชาเต๋ามาั้แ่เด็ก แต่ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
เจียงชิงฉือตกตะลึง เธอลองััชีพจรของเขาและสำรวจจิติญญาของเขา เพื่อยืนยันว่าเขาเป็มนุษย์จริง ๆ หรือเป็อาวุธวิเศษโบราณที่ฝึกฝนจนกลายร่างเป็มนุษย์
"คุณกำลังทำอะไรอยู่?"
เสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างกะทันหันจากด้านหลัง
เจียงชิงฉือที่กำลังใจจดจ่ออยู่กับชายบนเตียงไม่ทันได้ระวังตัว จึงถูกผลักล้มลงบนพื้น
หญิงสาวยืนขวางระหว่างเธอกับเตียงราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
"คุณเป็ใคร? ทำไมถึงมาอยู่ในห้องของพี่ฉินวั่งได้?" อีกฝ่ายมองเธอเหมือนมองโจรร้ายที่ฆ่าคนเพื่อชิงทรัพย์
เจียงชิงฉือตบก้นลุกขึ้นยืน ก่อนจะคลี่ใบทะเบียนสมรสให้เธอดู
"ภรรยาของคนที่อยู่ข้างหลังคุณนั่นไง"
หญิงสาวโต้แย้งโดยไม่รู้ตัว "เป็ไปไม่ได้! คุณไม่ใช่เจียงซินถงนี่!"
"เจียงชิงฉือพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ไม่ผิด ฉันคือเจียงชิงฉือ การแต่งงานกับเจียงซินถงเพื่อเสริมโชคลาภไม่ได้ผล ฉันต่างหากที่จะทำให้เขาตื่นขึ้นมาได้"
"บังอาจนัก!" เสียงไม้เท้ากระทบพื้น ชายชราผมขาวโพลนอายุกว่าร้อยปีก้าวเข้ามาในประตู เขาขมวดคิ้วและจ้องมองอย่างดุดัน
เจียงชิงฉือเงยหน้าขึ้นมอง เพียงแวบเดียวก็ขมวดคิ้ว
ทำไมถึงมีคนมาขอยืมชีวิตเพื่อต่ออายุอีกคนล่ะ?
คุณปู่คนนี้อายุร้อยปีแล้วนะ ยังไม่พอใจกับชีวิตที่มีอยู่อีกเหรอ? เธอแสดงสีหน้ารังเกียจ และไม่พูดจาสุภาพอีกต่อไป
"คุณต่างหากที่ไร้มารยาท ฉันแต่งงานกับฉินวั่งแล้ว คุณควรเรียกฉันว่าพี่สะใภ้ถึงจะถูก"
นี่กำลังบอกว่าชายชราที่ใกล้จะตายเป็น้องชายของชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่า ๆ ที่อยู่บนเตียงงั้นเหรอ?
เธอไม่อายสิ่งที่ตัวเองพูดหน่อยเหรอ? ถ้าซ่งโย่วสวี่ยังคงล่องลอยอยู่ข้าง ๆ เขาจะต้องวิจารณ์แบบนี้แน่นอน
แต่เจียงชิงฉือไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติเลยแม้แต่น้อย
อาจารย์ของเธอเองก็มีรูปลักษณ์ที่ไม่เปลี่ยนแปลงมาตลอดยี่สิบปี ใบหน้าที่ไม่แก่เลยนั้นไม่ใช่เื่ยากสำหรับผู้ฝึกตน โดยเฉพาะสำหรับผู้ยิ่งใหญ่ที่มีพลังิญญาล้นหลาม
"คุณกำลังพูดเหลวไหลอะไรอยู่!"
"คุณชายฉินวั่งเป็หลานชายของคุณปู่!"
หญิงสาวและคนรับใช้พูดขึ้นพร้อมกัน สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปหลายครั้ง
"ไล่ออกไป! งานแต่งงานนี้เป็โมฆะ!"
คุณปู่เคาะไม้เท้าดังสนั่น
"คุณปู่อย่าโกรธเลยค่ะ ระวังสุขภาพด้วยนะคะ ไล่พวกเขาออกไปก็พอแล้ว"
หญิงสาวพยุงชายชราออกไป พ่อบ้านก็ไม่ได้สุภาพเช่นกันเมื่อไล่แขกออก
"ฉันไม่รู้ว่าคุณเจียงใช้วิธีอะไรเพื่อให้ได้ใบทะเบียนสมรสนี้มา แต่กล้าหลอกลวงตระกูลฉินก็ต้องเตรียมพร้อมรับผลที่ตามมา คำพูดนี้ก็ขอให้ส่งต่อไปถึงคุณเจียงเจ๋อโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงด้วย"
เจียงเจ๋อคือพ่อของเจียงซินถง
"ได้"
เจียงชิงฉือค่อนข้างเข้าใจง่าย เธอตอบอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม คนคนนั้นไม่ได้เดินออกไป แต่กลับเดินมาที่ข้างเตียง ต่อหน้าต่อตาพ่อบ้าน เธอก้มตัวลงแล้วอุ้มฉินวั่งที่นอนอยู่บนเตียงขึ้นมา แบกเขาไว้บนบ่าเตรียมจะเดินออกไป
พ่อบ้านใจนคางแทบหลุด
ผู้หญิงตัวผอมบางคนนี้ มีแรงมหาศาลมาจากไหนกัน?
ไม่ถูกต้อง เธอกำลังทำอะไรกับคุณชายใหญ่ของพวกเรา! "คุณ คุณกำลังทำอะไรน่ะ!"
"พาสามีของฉันไปไง นายท่านของคุณไม่ได้อยากไล่พวกเราออกไปเหรอ?"
อย่างไรเธอก็มาที่บ้านหลังนี้เพื่อพลังิญญาอยู่แล้ว ลากต้นกำเนิดพลังิญญาไปด้วยให้จบ ๆ ไปเลย
"ปล่อยเขาลง! รีบปล่อยเดี๋ยวนี้! นายท่านของเราไล่แค่คุณ ไม่เคยไล่คุณชายใหญ่ของเราสักหน่อย!"
พ่อบ้านไม่กล้าแย่งชิงหรือดึงตัว ได้แต่ยื่นมือออกไปขวางเอาไว้
"พวกเราแต่งงานกันแล้ว สามีภรรยาเป็หนึ่งเดียวกัน แน่นอนว่าต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน"
เจียงชิงฉือกระชับตัวเขาขึ้นลงเบา ๆ เกือบทำให้พ่อบ้านใจนตาเหลือก
"โอ๊ย เบา ๆ หน่อย ระวังหน่อยนะ!" เขารีบเข้าไปช่วยพยุงคนไว้ กลัวว่าหากผู้หญิงคนนี้ปล่อยมือออก คุณชายใหญ่ของบ้านจะล้มลงไปทันที
"มีใครบ้าง! มาช่วยเร็ว! มีคนจะลักพาตัว!"
เขาะโสุดเสียงด้วยความร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ
คุณปู่เพิ่งเข้าห้องไปแล้วรีบออกมาอีกครั้ง พอเห็นภาพตรงหน้า หัวใจก็แทบหยุดเต้น
เจียงชิงฉือแบกคนลงบันไดมาแล้วสองขั้น ขายาวของฉินวั่งห้อยลงมาบนบันไดอย่างไร้เรี่ยวแรง พ่อบ้านจึงรีบปรี่เข้าไปอุ้ม
"หยุดเดี๋ยวนี้!" คุณปู่ะโสุดเสียง
"คุณกำลังทำอะไรกับพี่ฉินวั่งน่ะ!" หญิงสาวร้องอุทานออกมา
คนอื่นๆ ในตระกูลฉินก็ถูกดึงดูดด้วยเสียงนั้น เมื่อเห็นสถานการณ์ก็รีบเข้าร่วมแย่งตัวคนทันที
"พวกคุณทำอะไรกัน พวกคุณไม่มีสามีของตัวเองหรือไง! ทำไมต้องแย่งสามีของฉันด้วย?"
เจียงชิงฉือมีร่างกายที่คล่องแคล่วและกล้าคิดกล้าทำ หลังจากถูกล้อมไว้ เธอก็แบกฉินวั่งและกำลังจะะโข้ามราวบันไดลงไป ทำให้ทุกคนใรีบกระจายตัวออก
"อย่าทำให้ฉินวั่งาเ็นะ! อย่าทำให้ฉินวั่งาเ็เด็ดขาด!" คุณปู่รู้สึกร้อนใจจนต้องเคาะไม้เท้าลงบนพื้นซ้ำ ๆ
"คุณปู่คะ พาเธอไปหย่าก่อนเถอะ ตระกูลเจียงนี่มีเจตนาอะไรกันแน่!"
หญิงสาวพยุงคุณปู่ไว้ พลางร้องไห้ด้วยความกังวล
"พาไปหย่าเดี๋ยวนี้! เรียกเจียงเจ๋อมาพบฉันด้วย! ฉันอยากรู้นักว่าเขามีความกล้าแค่ไหน ถึงได้กล้าหลอกลวงตระกูลฉินของเราถึงเพียงนี้!"
"หย่าก็ได้"
เจียงชิงฉือพูดอย่างไม่เกรงใจ "แต่ต้องแบ่งทรัพย์สินให้ฉันครึ่งหนึ่ง"