'พี่โง่ฉันไม่อยู่แล้วฉันกังวลว่าพี่จะถูกกินชะมัด!ฉันอุตส่าห์ลุ้นตั้งนานว่าพี่จะบนหรือล่าง... มาโลกนี้ก็อย่ามาถูกกินง่าย ๆ สิ!!'
คืนนั้น... ผมฝันถึงยัยน้องสาวคลั่งวายเมื่อชาติที่แล้ว
ผมคิดว่าเพราะคำพูดของไนเจลทำให้ผมเครียดจนเกิดการมโนแต่เพราะคิดถึงมากแม้จะบอกว่าตัวเองลาออกจากสมาคมน้องสาวไปแล้วแต่ถ้าพูดตามจริง... ผมก็เลือกน้องสาวมากกว่าน้องชายบางครั้งเหมือนกัน
'น้องคลั่งวายเจอหน้ากันหลังจากที่ไม่เจอกันนานก็เปิดปากด่าเลยเหรอ? เธอไม่คิดถึงฉันบ้างเลยหรือไง?!'
'คิดถึงทำไมกัน?พี่ชายที่มีค่าเท่ากับผู้ช่วยสองคน... ฉันไม่คิดถึงหรอกนะ'
ยัยน้องสาวไม่น่ารักนี่
'พี่ชายโง่แม้ว่าฉันจะชอบไนเจลรองจากฮาเรฟ แลนสลอตแต่เป็ไปได้พี่อย่าเข้าไปอยู่ใกล้ไนเจลเลยนะ ฉันคิดว่าในตอนนี้...ระดับมันสูงเกินไป'
'เธอจะด่าว่าพี่ชายไม่คู่ควร?'
ยัยน้องสาวมองผมกลับมาด้วยสายตาเหยียดหยาม 'พี่เป็พี่ของฉันได้ยังไงกันเนี่ย?!พี่อยู่กับฉันมานานเท่าไหร่ ฉันจับพี่ดูอนิเมะวายมามากแค่ไหนยังไม่รวมโดจิน 18+ ที่เราช่วยกันวาดมาอีก ประสบการณ์พี่ดูยังไงก็สูงกว่าผู้ชายในเื่อุชินะวะเระตะโฮะชิทุกคนเลยด้วยซ้ำ!แต่ดูตอนนี้สิ แค่โดนไนเจลหยอดกลับมาพี่ก็เครียดแล้ว!'
'น้องโง่ฉันเป็ผู้ชายปกติธรรมดาที่ชอบผู้หญิงถ้าโดนผู้ชายพูดแบบนั้นกลับมาก็ต้องเครียดสิ!'
'พี่โง่พี่กล้าพูดว่าตัวเองเป็ผู้ชายปกติธรรมดาอีกหรือ? ผู้ชายที่เป็โรคคลั่งน้องอย่างพี่ฉันยังมองเลยว่าจะได้แต่งงานหรือเปล่า!'ยัยน้องสาวคลั่งวายทำหน้ามุ่ยก่อนจะเบะปาก 'ว่าแต่พี่รู้ใช่ไหมว่าอุชินะวะเระตะโฮะชิเป็BL เกมน่ะ?'
'รู้สิ ไม่อย่างนั้นพี่ไม่เครียดขนาดนี้หรอก!'
'แล้วรู้หรือเปล่าว่าเวอร์ชันเกมมันคือH เกม[1]น่ะ'
'เหอะ แน่นอนว่า...ฮะ! เดี๋ยวนะ ยัยน้องโง่ H เกม... นี่เธอเล่นเกมเรตเลยเหรอ!!'
'ไม่ต้องมองแบบนั้นฉันโตแล้วนะ!อีกอย่างมันคือการศึกษาอนา-โต-มี!... ชิ ไม่ต้องบ่นเลย เอาเป็ว่าอุชินะวะเระตะโฮะชิเป็เกมวายที่มีฉากพี่เข้าใจที่ฉันจะบอกไหม? ถ้าพี่เข้าสู่รูทของแคส ไม่ก็รูท3P ของ ไนเจลเมื่อไหร่มันไม่ใช่กอดจูบลูบคลำธรรมดาแต่มันคือ... อะแฮ่ม! อะแฮ่ม!'
'ยัยน้องโง่ถ้าฉันยังไม่ตายฉันจะฆ่าเธอ!'
'ฉันผิดอะไร? แต่เอาเถอะคนเป็น้องสาวย่อมต้องใจกว้างเสมอ เพราะงั้นฉันจะไม่ถือสา' ยัยน้องสาวคลั่งวายยิ้มกว้าง'แน่นอนด้วย ความดังของเกมนี้ อะแฮ่ม! อะแฮ่ม! นี่ไม่ได้ธรรมดาหรอกนะ!พี่ดูถูกสาววายอย่างฉันมากไป! โซ่ แส้ กุญแจมือยังเรียกว่าลูกเจี๊ยบ!'
'ฉันจะฆ่าเธอยัยเด็กบ้า!'
'พูดอย่างกับพี่มีปัญญาหึ! ที่ฉันอยากจะบอกคือพยายามเลี่ยงรูทนั้นดี ๆ แล้วกัน!ไม่งั้นบอกคำเดียวว่าพี่... เละ!!' ยัยน้องสาวทำหน้าจริงจัง 'เพราะงั้นในฐานะสาววายที่มีประสบการณ์ฉันถึงมาแนะนำพี่ไงล่ะ!'
'แนะนำ?' ทำสีหน้าไม่เชื่อถือที่สุด
'ช่ายยยเพราะเห็นแก่ความเป็พี่น้องในชาติที่แล้ว ฉันเลยอยากจะมาบอกพี่ว่า... อะแฮ่ม!'ยัยน้องสาวเหยียดยิ้ม 'ถ้าไม่อยากเป็ฝ่ายรับ...ก็จงเป็ฝ่ายรุก!'
'ฮะ????!!'
'ถ้าไม่อยากเสียชายก็จงเป็ยอดชาย!!'
'หา???!!'
'โง่จริง ๆ ... ไม่อยากเป็เคะพี่จงเป็เมะเสียสิ! จีบเข้าไป! หยอดเข้าไว้! เป็เมะน่ะสบาย ไม่เจ็บ ไม่ปวดแถมฟินด้วยนะ!'
ทำสีหน้าขยะแขยงใส่ยัยน้องสาวสุดชีวิต'ทำไมเมื่อก่อนฉันถึงยอมเธอได้นะยัยน้องคลั่งวาย? เธอโตมากลายเป็ยัยโรคจิตที่กู่ไม่กลับเสียแล้ว...’
ผมเสียใจจากใจจริง
น้องสาวคลั่งวายทำหน้าหงุดหงิดใส่ก่อนจะกอดอกส่งเสียงเชอะเบา ๆ เป็อาการบอกว่าเธองอนเสียแล้ว 'ฉันถือว่าฉันเตือนแล้วต่อจากนี้พี่จะเป็ยังไงต่อ... ฉันไม่สนใจพี่อีกแล้ว!'
ฟังจากคำแนะนำของเธอ...ผมว่าเธออย่าสนใจผมน่าจะดีกว่านะ!
พอเห็นผมไม่ง้อ ยัยน้องคลั่งวายก็ทำหน้ามุ่ยก่อนจะงึมงำเสียงเบาว่า'ฉันคิดถึงพี่มากเลยนะ'
ผมนิ่ง รู้สึกปรับอารมณ์ไม่ทัน 'พี่เองก็คิดถึงเธอเหมือนกัน'
'ฉัน...' เธอกัดปากเอาไว้ก่อนจะมองผมต่อ 'เื่ของแคสเบดิเวียร์ ถ้าเขาจะเกิดมาพี่ก็ไม่ต้องไปขัดขวางแล้วกัน!'
แม่ในชาตินี้ของผมท้องแล้ว ถ้าขัดขวางไม่ให้แคสเกิดคงต้องทำให้แม่แท้ง...น้องสาว พี่ชายเธอไม่เลวขนาดนั้นหรอกนะ!
'ไม่มีเวลาแล้วจำคำของฉันเอาไว้นะ...’
'…'
'...จงเป็รุก!'
'ยัยน้องโง่ถ้าจะมาเพื่อพูดแค่นี้อย่ามาเลยดีกว่า!'
เวลาเพียงไม่นานในที่สุดผมก็กลายเป็เด็กอายุเจ็ดขวบเสียแล้ว...
พร้อม ๆ กันนั้นแคส เบดิเวียร์ก็เกิดขึ้นมาท่ามกลางความยินดีของท่านพ่อท่านแม่ อ้อ ของผมด้วย!
พระเ้า! คุณสร้างน้องสาวให้ผมใช่ไหม?! ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้น่ารักมากขนาดนี้กัน!เมื่อก่อนผมเคยคิดว่าไนเจลเป็น้องชายที่น่ารักมากถึงมากที่สุดจนกระทั่งแคสได้เกิดขึ้นมา อย่างกับพิสูจน์สุภาษิตที่ว่าเืย่อมข้นกว่าน้ำแคสย่อมดีกว่าไนเจลนัก!
ผมสีทองอ่อนหยักศกน้อย ๆกับดวงตากลมโตแป๋วสีทอง น่ารักเป็ที่สุด! ทั้ง ๆ ที่เป็เด็กผู้ชายแท้ ๆ แต่กลับชนะน้องสาวคลั่งวายรวมกับไนเจลแล้วคูณสองอีกด้วยซ้ำ!
“นายดูน่าขยะแขยงมาก”ฮาเรฟที่นาน ๆ ทีจะมาที่คฤหาสน์เบดิ-เวียร์เอ่ยปากออกมาก่อนจะชะโงกหน้าไปมองเทวดาตัวน้อย ๆ ของผม “เขาหน้าเหมือนนายดีนะ...แต่เหมือนแค่หน้าตาจะดีกว่ามาก”
“อยู่แล้ว!แคสคือเด็กที่งดงามมีหนึ่งไม่มีสอง!” ผมยืดอกใจจริงอยากจะบอกว่าแม้แต่ความงามของฮาเรฟก็คือขี้เล็บของแคส... แต่พอมองเท้างาม ๆของฮาเรฟผมคิดว่า... อย่าดีกว่า
ผมยังต้องมีชีวิตอยู่อีกยาวนานเพื่อเป็ก้างให้กับพวกผู้ชายที่ริอ่านมาจีบน้องชายผม!ทั้งฮาเรฟและไนเจลคือศัตรู! คือแมลงร้ายที่จะมาตอมน้องชายผม!เพราะอย่างนั้นต้องกำ... เออ ไม่มีปัญญานี่หว่า ถ้าอย่างนั้นก็คอยกันท่าแล้วกัน!
“แคสน่ารักมากเลยนะครับ”ไนเจลยิ้มให้ผมก่อนจะหันไปยิ้มให้กับแคสที่มองตาแป๋ว...อย่าใช้กลยุทธ์ชายงามกับน้องชายชาวบ้านสิ! “เหมือนกับกิลมากเลยโตขึ้นมาคงหน้าตาเหมือนกิลแน่ ๆ”
“ก็หวังแต่ว่าโตมาจะนิสัยไม่เหมือน”ฮาเรฟส่ายหน้า “ถ้ามีกิลเบิร์ตเบดิเวียร์สองคนนี่เรียกว่ากรรมของตระกูลเบดิเวียร์ชัด ๆ”
ผมไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นสักหน่อยแค่ไม่ตั้งใจเรียน ไม่ขยันอ่านหนังสือ... เอิ่ม... เดี๋ยวโตมาก็ต้องเรียนอยู่ดีเป็เด็กก็ต้องทำตัวแบบเด็กสิ!จะให้ผมทำตัวอัจฉริยะโคตรเทพให้เื่วิ่งเข้ามาหาทำไมกัน?
มีชีวิตใหม่ทั้งทีทำไมต้องทำตัวให้โดดเด่นเรียกภาระหน้าที่ด้วยกันสำหรับผมแล้วการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนั่นต่างหากที่ดีที่สุด ส่วนเื่โคตรยุ่งยากปราบจอมมาร ตบเหล่าร้ายช่วยเ้าหญิงอะไรแบบนั้นก็ปล่อยให้เหล่าตัวเอกหรือคนมีความสามารถเขาจัดการไปเถอะ!
“จะว่าไปแล้ว...ไม่วันอาทิตย์ก็วันจันทร์ที่จะถึงนี้แคสน่าจะได้เข้าไปที่วิหารศักดิ์สิทธิ์เพื่อรับศีลจุ่มแล้วสินะครับ?”ไนเจลหันมาทางผมที่เลิกคิ้วสูง ศีลจุ่ม? “ไม่รู้เหมือนกันว่าเทพผู้พิทักษ์ของแคสจะเป็ใครกันนะครับ”
อยากจะร้องฮะออกมาอย่างงงงวยแต่ฮาเรฟชิงพูดตัดหน้าผมเสียก่อน “หลายปีที่ผ่านมานอกจากรุ่นพวกเราแล้วตอนนี้สิบสองตระกูลที่เด็กที่สุดก็คือแคส เบดิเวียร์...บางทีคงได้เจอกันครบทั้งสิบสองคนเสียทีนะ”
“นั่นสินะครับ”ไนเจลยิ้มบาง... พวกเขาเข้าใจกันสองคนแต่ผมไม่เข้าใจ!
ผมพยายามเคาะหัวตัวเองเพื่อนึกถึงอนิเมะหกซีซันที่ได้ดูมา(แน่แหละว่าผมไม่ได้เล่นเกม) ถึงแม้ว่าเื่จะเริ่มตอนที่แคสเบดิเวียร์เข้าโรงเรียนเวทมนตร์่อายุสิบห้าปี แต่พิธีศีลจุ่ม... อ้อ!
ศีลจุ่มถ้าหากในโลกเดิมของผมก็คือพิธีกรรมรับศีลล้างบาปของคริสต์ศาสนิกชนหลังผ่านการล้างบาปแล้วเขาจะมีนักบุญประจำตัวแต่ในเกมนี้นำมันมาดัดแปลงนิดหน่อยเพื่อความแฟนตาซีคือหลังรับศีลจุ่มเราจะได้รู้จักกับเทพผู้พิทักษ์ซึ่งเป็คู่หูของเราด้วยแต่ถึงจะพูดว่าคู่หูก็เถอะ แต่ก็ไม่มีใครสามารถใช้งานเทพได้หรอก
แถมกว่าจะใช้ได้จริงต้องเป็่เวลาแห่งการบีบคั้นเหมือนกับ อนิเมะทั่ว ๆ ไป เมื่ออะดรีนาลีนหลั่งปลุกพลังอันแท้จริงของตัวเองออกมา! ปั้ง!! เทพออก... ประมาณนั้นเลย
ในส่วนของกิลเบิร์ด เบดิเวียร์นั้นตอนที่เขาสามารถเรียกเทพ ผู้พิทักษ์ออกมาได้คือตอนที่เข้าไปต่อสู้เพื่อปกป้องน้องชายของตัวเองก่อนจะสารภาพถึงความในใจที่เก็บเอาไว้มาตลอดชีวิตของเขา... แต่ อืมดูจากนิสัยผมแล้วถ้ามีอันตรายอยู่ตรงหน้า...
คงวิ่งหนีคนแรกเลยแหละ
อา ขอโทษนะครับท่านเทพของผมคาดว่าท่านคงจะไม่มีโอกาสได้ออกมาโชว์แล้วแหละครับ
ผมมองไปทางไนเจล ถ้าจำไม่ผิดเขาจะเป็เทพน้ำแข็ง ส่วนของฮาเรฟนั้นเป็เทพแห่งแสงซึ่งในโลกของผมมันเป็เทพที่ดาษดื่นและล็อกเอาไว้ให้กับตัวละครประเภทพระเอกจริง ๆ!แต่ในโลกนี้คงเป็เทพที่โคตรเทพของเทพ... เอาเถอะวรรณะทางตำแหน่งของผมกับพวกเขาห่างกันมากเหลือเกิน
เทชาลงไปในถ้วยกระเบื้องพออยู่ในโลกนี้ผมติดนิสัยดื่มชาไปเสียแล้ว “ตระกูลสิบสองดยุกของรุ่นเราก็ไม่มีใครเกิดมาเป็ผู้หญิงเลยนี่ครับ”
“อา ใช่...”ฮาเรฟลูบหน้าตัวเองก่อนจะทำสีหน้าเบื่อ “ปกติตระกูล ดยุกจะแต่งกับตระกูลดยุกด้วยกันแต่พอรุ่นพวกเราไม่มีผู้หญิง...ฉันจินตนาการออกเลยว่าถ้าหากเราโตขึ้นมา นรกชัด ๆ...”
ภาพกองทัพผู้หญิงจากพวกตระกูลยศมาร์ควิสลงมาจนถึงยศ บารอนเข้ามาในหัวของผม...ยกชาขึ้นจิบแล้วมองร่างที่แข็งค้างของ ไนเจล เขาคงต้องรับศึกหนักอีกมาก
จะว่าไป...งานศีลจุ่มกับการพบกันของเหล่าเ้าของรูทในเกมอุชินะวะเระตะโฮะชิอย่างนั้นหรือ...
ถ้าหากผมคือกิลเบิร์ตเบดิเวียร์เ้าของรูทค้ำคอร์แล้วละก็
งานนี้คงเรียกว่าการพบกันของศัตรูหัวใจในอนาคตหรือเปล่านะ?
[1] HGame เกมที่มีฉากเรต โดยที่ H ในที่นี้มาจากคำว่า Ecchi