ชิงเหมย เกิดใหม่มาขายในยุค70s

         วันถัดมา  ชิงเหมยจึงฝากหลี่ซิน ไปทำงานที่ร้านฮุ่ยเหมยบูติก โดยให้น้าอี้เฟย เป็นคนสอนงาน  

          หลี่ซินจึงได้ชุดกระโปรงไว้ใส่ไปทำงาน สามชุด สามสี  ชิงเหมย ยังให้แม่โจวจัดการเรื่องข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของหลี่ซินอีกด้วย  

            หลี่ซิน พอเดินมาถึงที่ร้านฮุ่ยเหมยบูติกกับเหลียนอี้เฟย  ก็ตกใจกับความหรูหรา เหมือนคนอื่นๆ  

        ที่ตกใจมากกว่าก็คือ  ร้านนี้เป็นของครอบครัวของชิงเหมย  

            แต่ชิงเหมยพูดคุยกับเธอเมื่อคืนก่อนแล้ว  ว่าให้มาทำงานที่ร้าน  จะได้เงินเดือนเท่ากับพนักงานคนอื่น  แล้วอีกอย่าง  ถ้าบ้านหลี่ไม่มาเจอเอง  เธอก็อย่าไปบอกใครเรื่องที่ว่า ครอบครัวชิงเหมยเป็นเจ้าของร้านนี้

            หลี่ซินเข้าใจดี  ในเมื่อน้องสาวให้โอกาสเธอขนาดนี้แล้ว  เธอก็จะตั้งใจทำงานให้ดี จะไม่ทำให้ชิงเหมยผิดหวัง

           เวลาเลิกเรียน ชิงเหมยกับหลี่หลิงก็จูงมือกันเดินมาที่ร้านฮุ่ยเหมยบูติก 

          "สวัสดีค่ะ น้าอี้เฟย" 

         หลี่หลิงกับชิงเหมย ทักทายเหลียนอี้เฟยตอนเดินเข้ามาในร้าน 

         ตอนเย็นวันศุกร์แบบนี้ ร้านค่อนข้างจะยุ่งเป็นปกติอยู่แล้ว  สองพี่น้อง ลี่จินกับลี่จู ก็ต้อนรับลูกค้าอยู่  รวมทั้งหลี่ซินด้วย ที่เดินตามไปเรียนรู้การทำงาน

         "พี่หลี่ซินเป็นยังไงบ้างคะ " 

         "ตั้งใจมาก  ตอนเช้าก็คอยถามลี่จินกับลี่จูตลอด    พอตอนลูกค้าเข้า  ก็เดินตามไปเรียนรู้การบริการ ตั้งแต่เที่ยงแล้ว  ยังไม่ได้พูดคุยกับลูกค้าเท่าไหร่  น่าจะคงยังไม่ทราบรายละเอียดว่าต้องพูดยังไง  แต่คิดว่าอีกวันสองวันคงรับลูกค้าได้เองแล้ว 

          อีกอย่าง หลี่ซินไม่ได้โอ้อวดเลยนะ ว่าเป็นพี่สาวของชิงเหมยน่ะ"

           "ค่ะ  พี่หลี่ซิน ตอนอยู่ที่บ้านหลี่ก็ลำบากเหมือนพวกหนูแหละค่ะ  พวกเราก็สนิทกันดี  ถ้าลำบากมา  หนูทนไม่ช่วยไม่ได้หรอกค่ะ"

         "ชิงเหมย บ้านพี่เขยเลวร้ายขนาดนั้นเลยหรือจ้ะ?"

         "อยู่ที่คนค่ะ น้าอี้เฟย  แม่ของพ่อหลี่  จิตใจบิดเบี้ยวไปหมดแล้วค่ะ  ขนาดพ่อหลี่ที่เป็นลูกชายแท้ๆ พอกลับบ้านไปแล้วทางนั้นเห็นว่าพิการ  ยังถูกไล่ออกมาเลยค่ะน้า" 

         "เวรกรรมจริงๆ คนแบบนี้ ระวังกรรมจะตามทัน"

           เหลียนอี้เฟยอุทานถึงเวรถึงกรรม  

        " ก็ถ้าทางนั้นโผล่มามีปัญหากับหนู รับรองว่ากรรมตามทันแน่ๆค่ะ"

          ชิงเหมยที่ตอนนี้เกลียดย่าหลี่ยิ่งกว่าใครที่เคยเจอมาในสองชีวิตนี้  ประกาศกร้าวเลยว่า ถ้าเกิดทางบ้านหลี่กล้ามามีปัญหากับคนในครอบครัวของเธออีก เธอนี่แหละจะเป็นเวรกรรมให้เอง 

           วันสิ้นเดือนกันยายน

          หลี่ซินที่ตอนนี้ทำงานได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว   กำลังส่งลูกค้าคนสุดท้ายออกจากร้าน 

           พอส่งลูกค้าเสร็จ ก็ไปไปทำความสะอาดพร้อมกับลี่จินและลี่จู  

            ชิงเหมยสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ พี่น้องลี่จินลี่จูทำอะไรได้  หลี่ซินก็ทำได้ทั้งหมดแล้ว มีความตั้งใจมาก  ทั้งที่ไม่ได้บอกเลยว่ามาทำงานจะให้เงินเดือนเท่าไหร่  

          ชิงเหมยถือว่าพี่สาวคนนี้ ผ่านในเรื่องของความจริงใจแล้ว  

           พอทำความสะอาดกันเสร็จ วันนี้ก็เป็นวันจ่ายเงินเดือนของพนักงานที่ร้าน

           "ลี่จิน ลี่จู มารับเงินเดือนของเดือนนี้จ้ะ" 

       เหลียนอี้เฟย เรียกสองพี่น้องมารับเงินเดือนซึ่งเงินทั้งหมด ใส่ไว้ในซองกระดาษ   

             "ขอบคุณมากเลยค่ะ" 

           ลี่จินกับลี่จูรับซองกระดาษไป แต่ยังไม่ได้เปิดซองดู 

              " ไปเปิดดูที่บ้านก็ได้นะ  ส่วนที่เกินมาคือเงินโบนัสความขยันขันแข็งของทั้งคู่  ขอให้ตั้งใจทำงานแบบนี้ต่อไปนะจ้ะ"  

         เหลียนอี้เฟย  บอกทั้งคู่ให้รู้ว่า ในซองนั้นมีเงินเกินกว่า50หยวน  ที่ตกลงกันไว้ว่าเป็นเงินเดือน  

            "ตั้งแต่เดือนหน้า  ร้านจะปิดทุกวันจันทร์นะจ้ะ จะได้มีเวลาพักผ่อนกันบ้าง แต่เงินเดือนยังเท่าเดิม ไม่ต้องเป็นห่วงจ้ะ"

             ลี่จินกับลี่จูขอลากลับบ้านไปหลังจากรับเงินเดือนเรียบร้อยแล้ว  โดยไปเปิดที่บ้าน เจอเงินโบนัสอีกคนละ50 หยวน  ทั้งคู่ทั้งดีใจ ทั้งแปลกใจที่ทางร้านให้เงินโบนัสเยอะเท่ากับเงินเดือนเลย  ลี่จินกับลี่จูก็คิดว่า ต้องตั้งใจทำงานต่อไป เพราะงานดีๆแบบนี้ จะหาที่ไหนได้อีก

            "หลี่ซิน นี่เงินค่าแรงนะ  เธอมาทำงานได้5วัน  เดือนนี้ รับไปก่อน20 หยวน รวมโบนัสนะจ้ะ  เดือนต่อไปก็ตั้งใจทำงานแบบนี้อีก ก็จะได้เท่ากันคนอื่นๆ เข้าใจนะ"

           "เข้าใจแล้วค่ะ"

         หลี่ซินก็แปลกใจเหมือนกัน  ทำงานแค่5วันได้เงินมาตั้ง20หยวน  งานที่โรงงานทำทั้งเดือนได้แค่25หยวนเอง ถ้าคนเพิ่งเข้าทำงานใหม่  

          หลี่ซินรับเงินไว้ ละก็คิดไม่ต่างกันกับลี่จินกับลี่จูว่าที่ว่า ต้องตั้งใจทำงานให้ดี 

          ทั้งหมดพากันเดินกลับถึงบ้านเช่าก็ประมาณ1 ทุ่ม   มื้อเย็นก็ยังคงล้อมวงกินข้าวกันอยู่เหมือนเดิม 

          หลังทานข้าว อาบน้ำกันเสร็จ  คณะร้านฮุ่ยเหมยบูติก ก็เข้าไปประชุมในห้องของชิงเหมย   โดยที่หลี่ซินก็รู้งาน  เลยยังไม่เข้าไปในห้อง

          "เอาล่ะค่ะ วันนี้จะเป็นการตรวจดูบัญชีครั้งที่สองนะคะ  น้าอี้เฟย  พี่ฮุ่ยหลินกับพี่ฮุ่ยหลิง ถ้าเป็นไปได้ก็ไปเปิดบัญชีเป็นของตัวเองเลยก็ได้นะคะ  แล้วหนูจะได้เบิกเงินส่วนของพี่ๆมาให้ค่ะ "

             "15วันที่ผ่านมา ร้านเรามีรายได้ทั้งหมด28,000หยวนนะคะ  หักจากรายจ่ายหมดแล้ว  นี่คือบัญชีรายจ่ายทั้งหมดค่ะ " 

              "ดังนั้นรวมกับของเดิมจากครึ่งเดือนแรกอีก25,000หยวน  เป็น53,000หยวนนะคะ  หนูจะเก็บ3,000 หยวนเป็นเงินค่าซื้อของรอบเดือนต่อไป  ดังนั้นร้านเราจะมีรายรับของทั้งเดือนนี้อยู่ที่50,000หยวนค่ะ"

             สองพี่น้องฝาแฝด  ที่วันนี้อุตส่าห์เตรียมตัวที่จะมาฟังจำนวนเงินแล้ว  ยังอดตกใจไม่ได้ ยังไม่ชินซักที  เหลียนอี้เฟยก็เช่นกัน  แต่วันนี้เธอบอกกับตัวเองก่อนเข้ามาแล้ว ว่าวันนี้จะไม่ร้องไห้!! 

            "รายได้50,000หยวน เป็นของหนู 25,000หยวนนะคะ  ส่วนของพี่ฮุ่ยหลินกับพี่ฮุ่ยหลิง17,500หยวน  ส่วนน้าอี้เฟย ทั้งหมด7,500หยวนค่ะ"

            ทั้งหมด แม้ไม่มีใครหงายหลัง หรือไม่มีใครร้องไห้  แต่ตอนนี้แน่นิ่งกันไปทั้งสามคนแล้ว  

           "พี่ๆ ควรจะชินกันได้แล้วนะคะ  เพราะอีกหน่อย รายรับก็จะมากกว่านี้ค่ะ"

            หลังจากทำใจกันเสร็จแล้ว  สองฝาแฝด ขอฝากเงินไว้ที่ชิงเหมยก่อน  บอกตามตรง ทั้งคู่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรแล้วเงินขนาดนี้

           ส่วนเหลียนอี้เฟย  จะเบิกเงิน2,500หยวนในวันพรุ่งนี้ เพื่อที่จะเอาไปรวมกับโจวชิงเทียน เพื่อนำไปซื้อตึกทำร้านอาหาร

          ชิงเหมยก็ตกลงจะเก็บเงินที่เหลือไว้ให้ ทุกคน

                   ...............................