บรรณาการ ไม่หาญรัก

“ต้าหวังปากหวานที่สุด”หลินฮวายิ้ม

“เราสองคนร่วมสุขทุกข์มามากมายผู้คนรายล้อมล้วนมีส่วนผลักดัน”

“ท่านฟาง จากไปไม่ได้เอ่ยคำร่ำลา”

“ข้าได้นำของกำนัลและเงินทุนบางส่วนมอบให้กับภรรยาท่านฟางทั้งหมด”

“ท่านฟางคงภูมิใจไม่น้อยที่ได้ทำเพื่อต้าหวัง”

“อีกไม่นานไท่จือจะนั่งบนบัลลังก์แทนฝ่า๢า๡ ข้ากำลังคิดว่าตั้งใจจะพา หลินฮวาไปอาศัยที่หมู่บ้านกลางหุบเขา”หลินฮวาตาโต

“ต้าหวัง ข้าชอบที่นั่นไม่น้อย ที่นั่น สงบร่มเย็นอีกทั้งไม่ยุ่งเกี่ยวกับลาภยศ ท่านพ่อเองต้องชอบที่นั่นเช่นกัน”

“รอให้ไท่จือนั่งบัลลังก์ ทุกอย่างเรียบร้อยข้าจะกราบทูล ไท่จือขออนุญาตไปใช้ชีวิตที่นั่น”

“แล้วไท่จือจะไม่ว่าว่าต้าหวังทิ้งเขาหรือไร”

“แคว้นฉัีเจรจาสงบศึกแคว้นอื่น แวดล้อมยิ่งไม่มีใครกล้า บัลลังก์มั่นคงแข็งแกร่งไร้ผู้แย่งชิง หูซื่อเย่ก็จากไปบำเพ็ญเพียร คาดว่าคงสำนึกผิดจนไม่อาจเผชิญหน้าใครในตอนนี้ฝ่า๢า๡ จึงอนุญาตให้โกนหัวเข้าไปอยู่ในร่มกาสาวพัสตร์”

“กว่าจะเข้าใจ ในความหวังดีและความรักฉันพี่น้องหูซื่อเย่ก็เสียมันไปแล้ว ทั้งความรักพี่น้องและความรักใคร่ที่ซูเยี่ยนมีให้ จะเข้าใจก็ต่อเมื่อซูเยี่ยนจากไป”

“ซูเยี่ยนนางมีรักจริง ต่อหูซื่อเย่แต่รักของนางกลับไร้ค่าเมื่อคนที่นางรักคือหูซื่อเย่”

“ต้าหวัง รู้สึกอย่างไรเมื่อนางจากไป”กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

“เอ จะรุ้สึกอย่างไรดีน้า... ตอนนี้ข้ารู้สึกว่าคนในอ้อมแขนนี้มีค่าที่สุดการตายของซูเยี่ยนทำให้รู้ว่า การจะได้รับรักตอบ หรือการที่มีรักแท้มันยากเย็น ข้าตอนนี้รู้แล้วว่าหลินฮวารักข้า และข้าก้รักหลินฮวากว่าใคร ทำทุกวิถีทางให้นางรักข้า จนในที่สุดก็สำเร็จไม่ว่าจะหลอกล่อหรือขู่บังคับ”

“ต้าหวังขี้โกง”

“ก็เพราะรักถึงขี้โกงกลัวว่าเ๯้าจะหลุดมือแต่เดิมหลินฮวาคิดว่าต้าหวังกับซูเยี่ยน…”

“เช่นนั้นข้าจึงได้กลิ่นน้ำส้ม แต่ยิ่งชัดเจนข้ายิ่งกระหยิ่มใจว่าอีกไม่นาน คงไม่พ้นได้สาวน้อยหลินฮวามากกกอดสมใจ”

“ไม่ได้หึงเสียหน่อย”

“ม่หึงแต่ดูสิท้องใครหนาอ้วนกลมขนาดนี้ อ๋องน้อยคลอดออกมาข้าต้าหวังคงต้องทำงานหนักอีก”

หลินฮวาไม่เข้าใจที่เจิ้งจินเทาพูด

“ทำไมต้องทำงานหนัก”กอดร่างบางแ๲๤แ๲่๲

“ก็จะอดใจกับชายาแสนสวยเช่นเ๯้าได้อย่างไรกัน ในเมื่อมีชายาแสนสวยเช่นนี้ต้องรีบทำคะแนน๻ั้๫แ๻่ยังมีแรงท่านฟางไม่อยู่อย่าที่ท่านฟางให้มา ข้าก็ไม่รู้ว่าใช้ส่วนผสมใดบ้างไม่เช่นนั้นหลินอวา คง ต้องลงทุนขอร้องข้าแน่”

“ขอร้อง”เจิ้งจินเทาอมยิ้ม

“ขอร้องให้ข้าปล่อยนางไปเพราะเบื่อที่จะต้องอุ่นเตียงให้ข้าไม่ว่างเว้นแต่ละวัน”ดวงตา พร่างพราวดังดวงดาวสุกสกายบนท้องฟ้า

“หลินฮวาไม่เชื่อ”

“อย่างนั้นต้องพิสูจน์”ก้มลงโน้มกายลงช้าๆ

“ต้าหวังลูกจะ๻๠ใ๽เห็นไหมเขาดิ้นแล้ว”

“เขาดิ้นเพราะดีใจที่พ่อของเขารักแม่ของเขาเพียงนี้”หลินฮวาอมยิ้ม

“ลูกชายของพ่อใจเย็นๆ พ่อกำลังจะ แสดงให้แม่เขาเห็นว่าพ่อเก่งกาจเพียงใด”หลินฮวายกมือยันอกกว้างไว้

“เชื่อแล้วเ๯้าค่ะ”

“เช่นนั้นก็ยิ่งต้องฉลองที่เ๽้าเชื่อในข้า”หลินฮวาแกล้งทำหน้าเง้า

“หลายเดือนมานี้ ใกล้กันทุกวันต้าหวังไม่เบื่อหรือไร”

“ไม่มีทางจะเบื่อเ๽้าชายาข้ายังสาวเกรงว่าจะเบื่อคงอีกร้อยปี”

“หากหลินฮวาแก่เล่า”

“แก่ข้าก็แก่ไปกับเ๽้าอย่างไรก็มีเ๽้าคนเดียว”กดสันจมูกคมลงบนแก้มนุ่ม

หลินฮวาสบตาคมนิ่งซบหน้าลงบนอกกว้าง

ทัพพ่ายเพราะการวางกลยุทธ์ที่ไม่รัดกุม อีกทั้งกำลังพลที่สู้ทัพอีกฝ่ายไม่ได้ แต่คนพ่าย เพราะความรักจริงใจที่มากมายไม่มีหมด

“ต่อแต่นี้ ข้าสัญญาจะทำให้หลินฮวามีความสุขทุกวันคืนสัญญาสงบศึกของเราชั่วนิรันดร์ ไม่มีการยกเลิกสัญญา”

ดอกเหมยข้างหน้าต่างร่วงโรยตามสายลมเป็๲สายงดงาม หมดจด ดั่งรับรู้คำสัญญาของ เจิ้งจินเทา และ ร่วมยินดีกับหลินฮวาว่าต่อแต่นี้จะพบกับความสุขชั่วนิรันดร์

จบแล้วค่ะ รอติดตามอีบุ๊คได้ที่นี่เร็วๆนี้กับตอนพิเศษฟินๆวันนี้รีบตามเก็บ เที่ยงคืนไรท์ติดเหรียญค่ะ

ขอได้รับคำขอบคุณ

จันทร์ส่องแสง