ขณะที่กล่าวออกไปนั้นยุทธนาแทบไม่กล้าสบตากับลูกเอาเสียเลยเพราะอยู่แก่ใจว่าความจริงคืออะไร
“ไม่เอาละค่ะพ่อพ่อเก็บไว้ใช้เองเถอะ”
“แต่ว่า...”
“หนูพอมีของตัวเองอยู่บ้างแล้วค่ะ”
เมื่อบุตรสาวยืนยันหนักแน่นอย่างนั้นผู้เป็พ่อจึงได้เก็บเงินเข้ากระเป๋าไว้ตามเดิม
“งั้นก็ดูแลตัวเองให้ดีดีนะลูก”
“ค่ะพ่อหนูไปนะคะ”
นั้นคือประโยคสั่งเสียสุดท้ายก่อนที่หญิงสาวจะยกมือไหว้ผู้เป็พ่อแล้วลุกขึ้นเดินลงจากบ้านมุ่งหน้าออกไปทางปากซอย
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“มาทำอะไรกันป้าหอม”
ชาลินีเดินเข้ามายังห้องหนึ่งที่เคยถูกปิดทิ้งไว้เฉยๆแต่ตอนนี้กำลังมีป้าคำหอมกับสาวใช้อีกสองคนเข้ามาช่วยกันทำความสะอาด
“ดูแลเด็กๆให้ทำความสะอาดห้องอยู่ค่ะ”
ป้าคำหอมตอบ
“เื่นั้นฉันรู้แล้วย่ะมีตามองเห็นอยู่ทนโท่ แต่ที่ถามนั้นเพราะอยากรู้ว่าจะทำความสะอาดไปทำไม”
สาวสวยตวาดแหว
“ทำไปทำไมนั้นไม่ทราบหรอกค่ะแต่ก็ทำไปตามที่คุณธัชสั่ง”
“พี่ธัชจะสั่งให้ทำไปทำไมจะมีใครมาพักที่นี่งั้นเหรอ”
“ไม่ทราบค่ะ”
ป้าคำหอมตอบแค่นั้นก่อนเดินเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยในส่วนอื่นๆต่อด้วยในใจลึกๆแล้วนั้นไม่ค่อยชอบนิสัยสอดรู้สอดเห็นของหญิงสาวผู้นี้เท่าใดนัก จึงไม่อยากจะพูดคุยด้วย
ชาลินีรู้สึกขัดใจในท่าทางของหญิงแม่บ้านคนนี้มากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากค้อนควักก่อนหันหลังเดินจากมาด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดแล้วหญิงสาวก็ซอยเท้าวิ่งลงบันไดไปหามารดาที่ห้องรับแขกทันที
“คุณแม่ขาคุณแม่รู้ไหมค่ะว่าพี่ธัชสั่งให้คนทำความสะอาดห้องที่ชั้นบนทำไม”
เธอส่งเสียงถามก่อนที่จะทันไปถึงตัวมารดาเสียอีก
“ห้องไหนกันลูกแม่ยังไม่เห็นรู้เื่เลย”
นางชุติมากล่าวเมื่อละสายตาจากหนังสือแคตตาล๊อกเครื่องประดับที่กำลังดูอยู่แล้วหันไปมองหน้าบุตรสาวที่เดินเข้ามากระแทกตัวนั่งลงใกล้ๆ
“ก็ห้องทางฝั่งขวาที่อยู่ใกล้ๆกับห้องส่วนตัวของพี่ธัชที่คุณป้าชิดชมเคยใช้เป็ห้องรับรองเวลาที่มีแขกมาพักที่นี่ไงค่ะ”
ชาลินีกล่าวอย่างหงุดหงิดที่ดูเหมือนว่ามารดาก็จะไม่สามารถให้คำตอบในสิ่งที่เธออยากรู้ได้เลย
“จะให้ใครมาพักก็ช่างเขาเถอะบ้านของเขานี่ ขอแค่เราไม่เดือดร้อนก็พอ แม่ว่าลูกมาดูนี่ดีกว่า รายการเครื่องเพชรสวยๆทั้งนั้น”
นางชุติมากล่าวเชิญชวนบุตรสาวพลางหันไปทางหนังสือต่อ
“ไม่รู้จะดูไปทำไมของแพงๆพวกนั้นเราไม่มีปัญญาหาเงินไปซื้อมาได้เสียหน่อย”
คำบ่นออกมาตรงๆของบุตรสาวทำให้ผู้เป็แม่ถึงกับหมดอารมณ์จนต้องปิดหนังสือฉับทันที
“ก็แล้วเมื่อไหร่ลูกถึงจะจับตาธัชให้อยู่หมัดเสียทีล่ะเราจะได้มีเงินมาใช้จ่ายกันอย่างสบายมือเสียที”
“พูดถึงพี่ธัชหนูก็ชักจะเบื่อขึ้นมาเหมือนกันแล้วนะคะคุณแม่”
ชาลินีกล่าวด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียดไม่พอใจ
“เบื่อไม่ได้นะลูกพี่เขาทั้งหล่อทั้งรวยไม่เห็นหรือไง”
“ผู้ชายอื่นที่หล่อๆรวยๆก็มีออกถมไป”
“ก็แล้วเราจะดิ้นรนไปหาที่อื่นให้มันเหนื่อยทำไมละในเมื่อของดีดีก็มีอยู่แล้วตรงหน้าทรัพย์สมบัติเขามีอยู่ตั้งเป็พันล้านเราก็รู้ๆอยู่จะปล่อยให้หลุดมือไปทำไม ไปหาเอาที่อื่นเกิดเจอพวกรวยแต่เปลือกขึ้นมาจะว่ายังไง”
นางชุติมาค้อนควักบุตรสาวขณะให้เหตุผล
“แต่ดูท่าทางแล้วเขาไม่ค่อยจะสนใจหนูเลย”
ชาลินีบ่นออดแอด
190
![วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น [อ่านฟรี]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778701758_50727255.webp)
