ราชวงศ์ไดเมียว大明 สืบเชื้อสายมาจากเ้าชายองค์หนึ่งในราชวงศ์ิของจีน
หลังจากราชวงศ์ิล่มสลายเพราะพวกแมนจูขึ้นครองแผ่นดิน
กลุ่มเชื้อพระวงศ์ที่หนีการล้างเผ่าพันธุ์ได้ลี้ภัยลงเรือและพำนักบนเกาะลับแห่งหนึ่ง
ซึ่งอยู่ห่างจากเกาะคิวชูของญี่ปุ่นไปทางตะวันออกเฉียงใต้
ที่นั่นพวกเขาตั้งราชอาณาจักรใหม่ขึ้นมา โดยตั้งชื่อว่า
"ไดเมียว 大明 Dai Myo" เพื่อเป็เกียรติแด่แผ่นดินบรรพชน
หญิงสาววางหนังสือ “ ประวัติศาสตร์ราชอาณาจักรไดเมียว”ลงบนโต๊ะ แล้วพูดกับเพื่อนสาวอีกสองคน
“เราลงไปหากาแฟกินกันเถอะ”ก่อนจะลุกออกจากห้องพัก กดลิฟท์ลงไปชั้นล่างของคอนโด
ร้านกาแฟสุดน่ารัก
เสียงกระดิ่งหน้าร้านคาเฟ่"Kawaii Café" ดังแ่ๆ ในยามบ่ายวันอาทิตย์ แสงแดดลอดผ่านกระจกหน้าร้านตกกระทบบนพื้นกระเบื้องลายหมากรุกสีพาสเทลกลิ่นขนมอบใหม่ลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นกาแฟสดหอมกรุ่นสร้างบรรยากาศอบอุ่นเหมือนภาพในโปสการ์ด
คานะเ้าหญิงนักศึกษาแลกเปลี่ยนจากราชอาณาจักรไดเมียวเดินเข้าร้านพร้อมเพื่อนสาวอีกสองคน เธอสวมกระโปรงผ้าทอพื้นเมืองปักมืออย่างประณีต ไม่ใช่แบรนด์ดังแต่สง่างามแบบเรียบง่ายเครื่องประดับเป็เพียงต่างหูไม้ไผ่แกะสลักจากบ้านเกิดที่แม่ของเธอทำให้
ขณะคานะเดินไปหยิบขนมโชว์ตรงชั้นวางเธอก็ชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง กล่องขนมเปี๊ยะบนชั้นสั่นไหวเล็กน้อยจนแทบหล่น
“อ๊ะสุมิมาเซ็น” เ้าหญิงอุทานในภาษาของตน
“อ๊ะขอโทษครับ!”
เสียงทุ้มของชายหนุ่มทำให้คานะชะงักเธอเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาเป็ครั้งแรก
ธีร์หนุ่มไรเดอร์หน้าคม ผิวเข้มในชุดแจ็คเก็ตส่งอาหารของแอป Quick Food รีบก้มหัวให้ทันทีมือเขายังถือโทรศัพท์ที่มีโลโก้แอปสั่งอาหารเรืองแสงอยู่
คานะก้มศีรษะตอบอย่างสุภาพเช่นกัน“ขอโทษเช่นกันค่ะ... ฉันไม่ทันมองทาง”
“ผมก็ด้วยครับ”ธีร์ยิ้มเจื่อน สายตาเขาเหมือนตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นลูกค้าคนไหนแต่งตัวเรียบแต่ดูสง่างามขนาดนี้มาก่อน
ต่างฝ่ายต่างยืนนิ่งชั่วครู่ราวกับเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงเพลงญี่ปุ่นสไตล์คาวาอี้จากลำโพงเพดานยังดังเบาๆ ประสานกับเสียงหัวใจสองคนที่เต้นไม่เป็จังหวะ
มุกบาริสต้าของร้าน มองจากเคาน์เตอร์แล้วยิ้มบาง ๆ ...เธอจำได้ว่าธีร์แวะมาบ่อย
“วันนี้น้องธีร์เจอเ้าหญิงเข้าล่ะสิ”มุกพึมพำเบา ๆ พลางคนกาแฟลาเต้ในมือ
“ผมชื่อธีร์ครับ...” “คานะค่ะ...”
ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกันก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“คุณเรียนอยู่แถวนี้เหรอครับ?” ธีร์ถาม
“ใช่ค่ะ...เรียนที่จุฬาค่ะ”
“อ๋อผมก็ส่งอาหารแถวนั้นเกือบทุกวันเลยนะ”
บทสนทนาธรรมดาทว่าอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
เสียงโทรศัพท์ของธีร์ดังขึ้น— แจ้งเตือนออเดอร์ใหม่จากลูกค้า
“แย่แล้วต้องรีบไปแล้วครับ... ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณคานะ”
“เช่นกันค่ะ”คานะยิ้ม และโค้งศีรษะเบา ๆ ตามธรรมเนียมไดเมียว
ธีร์วิ่งออกจากร้านเหลือเพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาที่ลอยตามลม คานะยังคงยืนอยู่หน้าชั้นขนมแต่หัวใจเธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
“กลิ่นเขา...ไม่ใช่น้ำหอมแบรนด์ดัง” เธอพึมพำ “แต่ทำไมถึงทำให้ใจฉันเต้นไม่เป็จังหวะขนาดนี้นะ?”
มุกเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้ม “คุณคานะจะรับอะไรดีคะ?”
“กาแฟลาเต้ร้อน...แล้วก็เปี๊ยะลาวาไส้ไข่เค็มค่ะ” คานะตอบ พลางเหลือบมองประตูร้าน
กระดิ่งยังแกว่งอยู่เล็กน้อยเหมือนหัวใจเธอในเวลานี้
จบตอนที่ 1
(แต่งจบตอนวันที่ 16 ก.ค.68 )
หมายเหตุ
ศัพท์ญี่ปุ่นน่ารู้
ถาม : เวลาคนญี่ปุ่นเดินชนใคร จะพูดขอโทษว่าอย่างไร?
ตอบ : เมื่อคนญี่ปุ่นเดินชนใครแล้ว้าขอโทษจะพูดว่า "すみません"(Sumimasen) หรือ "ごめんなさい" (Gomen nasai)
"すみません"(Sumimasen) เป็คำขอโทษที่ใช้บ่อยที่สุดและสามารถใช้ได้ในหลายสถานการณ์เช่น เมื่อเดินชนใครโดยไม่ตั้งใจ หรือเมื่อ้าเรียกความสนใจของคนอื่น เช่นพนักงานเสิร์ฟ
"ごめんなさい"(Gomen nasai) เป็คำขอโทษที่แสดงความรู้สึกเสียใจมากกว่า และมักใช้กับคนที่สนิท เช่น เพื่อนหรือคนในครอบครัว
ดังนั้นในกรณีที่เดินชนคนอื่นบนท้องถนน โดยทั่วไปแล้วจะใช้ "すみません" (Sumimasen)
2K
