ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        ในห้องขังเต็มไปด้วยความเงียบหานอวิ๋นซีจ้องมองไปที่ข้าวต้มอย่างจริงจังสีหน้าที่เคร่งเครียดเช่นนั้นทำให้ผู้คนที่อยู่รอบๆอยากรู้อยากเห็นและสงบลงโดยไม่รู้ตัว และรอคอยไปกับนาง

        ดวงตาของหลงเฟยเยี่ยมองไปที่ใบหน้าของหานอวิ๋นซีดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้เห็นด้านที่จริงจังและเป็นมืออาชีพของสตรีผู้นี้มาเป็นเวลานานแล้ว

        หากให้นางอยู่ข้างกายเป็นปรมาจารย์ด้านพิษของราชวงศ์ คงเป็นอีกทางเลือกที่ฉลาดใช่หรือไม่?

        ขณะที่หลงเฟยเยี่ยกำลังคิดอยู่ดวงตาที่มืดมนของหานอวิ๋นซีก็สว่างขึ้น พร้อมกับอุทานว่า “ใช่จริงๆ ด้วย!”

        หลงเฟยเยี่ยรีบมองไปที่ข้าวต้มและเห็นว่าข้าวต้มที่เดิมเป็นสีขาวใสกลับกลายเป็นสีขุ่นจากนั้นไม่นานก็กลายเป็นสีดำ!

        “มีพิษอยู่ในเลือดของพวกเขาหรือ?” หลงเฟยเยี่ยที่เป็นคนฉลาด ดังนั้นเขาจึงพอเข้าใจได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        ข้าวต้มไม่มีพิษและสิ่งที่จะทำให้ข้าวต้มเป็นสีดำก็คือเลือดของนักโทษอย่างไม่ต้องสงสัย

        หานอวิ๋นซีพยักหน้า“ใช่! มีพิษอยู่ในเลือดของพวกเขา และพิษนี้คือพิษข้าว”

        “แล้วอย่างไรต่อล่ะ?” หลงเฟยเยี่ยถาม หากในเลือดมีพิษทำไมนักโทษเหล่านี้ถึงยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้แล้วทำไมหมอพิษที่เขาจ้างมาก่อนหน้านี้ถึงไม่พบพิษในตัวพวกเขาล่ะ?

        แม้ว่าจะไม่รู้เรื่องพิษมากนักแต่หลงเฟยเยี่ยก็รู้เช่นกันว่าเมื่อพิษกระจายเข้าสู่กระแสเลือดก็แสดงว่าระดับของพิษนั้นไม่น้อย บางทีอาจจะไม่สามารถรักษาให้หายได้อีก

        เมื่อครู่เขาสั่งให้คนไปเอาเลือดจากนิ้วของนักโทษแต่มันก็เป็นเลือดเพียงแค่ไม่กี่หยด และเมื่อทดสอบแล้วมันก็เป็นพิษเดาได้ว่าพิษต้องกระจายไปในเลือดของนักโทษอย่างสมบูรณ์

        เลือดทั่วร่างกายเป็นพิษทั้งหมดทว่ายังคงเหมือนคนปกติ หากไม่ได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง หลงเฟยเยี่ยอาจไม่เชื่อ

        “นี่เป็นยาพิษชนิดหนึ่งที่พิเศษมากเหตุผลที่เรียกว่าพิษข้าวก็เพราะว่าพิษชนิดนี้จะออกฤทธิ์ก็ต่อเมื่อมันสัมผัสกับอาหารที่มีลักษณะคล้ายข้าวเท่านั้น”หานอวิ๋นซีหยุดชั่วคราวแล้วพูดว่า “หากข้าเดาไม่ผิดละก็ คนที่โดนพิษเหล่านี้ก่อนหน้าที่จะโดนพิษคงต้องกินข้าวต้มมาก่อนอย่างแน่นอน”

        หลงเฟยเยี่ยมองไปยังองครักษ์ที่อยู่ข้างๆเขาทันที

        “ทูลท่านอ๋องเป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ อาหารสามมื้อในคุกคือข้าวต้ม บางคนก็กินบางคนกินไปแค่คำเดียวก็บ้วนทิ้ง” องครักษ์รีบรายงานทันที

        “เช่นนี้ก็พูดได้ว่าหากพวกเขาไม่กินอาหารที่เกี่ยวข้องกับข้าว พวกเขาจะไม่มีวันได้รับพิษ?” หลงเฟยเยี่ยถามอย่างจริงจัง

        หานอวิ๋นซีพยักหน้า“ใช่ พวกเขาจะไม่มีวันถูกวางยาพิษ และไม่ว่าหมอพิษจะเก่งกาจขนาดไหนพวกเขาก็ไม่สามารถตรวจหาสารพิษในเลือดได้”

        ขณะที่นางพูดนางก็เทข้าวต้มลงในเลือดอีกถ้วยหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ หลังจากนั้นไม่นานสิ่งเดียวกันก็เกิดขึ้นคือข้าวต้มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำ

        ไม่ต้องสงสัยเลยว่านักโทษทั้งสองมีพิษอยู่ในเลือด

        “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”หลงเฟยเยี่ยยกยิ้มอย่างเย็นชา ไม่แปลกใจที่เขาตรวจอย่างไรก็ไม่เจอและคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะซ่อนพิษไว้ลึกขนาดนี้

        “ถ้าคิดที่จะอดตายเช่นนั้นทำไมไม่กินข้าวต้มแล้วโดนพิษตายไปเลยล่ะ?” หลงเฟยเยี่ยถาม

        ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คิดไม่ออกว่าคนทรยศเหล่านี้ไม่ได้ต้องการจะสารภาพทั้งยังอยากตาย ทำไมถึงไม่กินไม่ดื่มล่ะ?

        รอยยิ้มที่ทำอะไรไม่ถูกปรากฏบนริมฝีปากของหานอวิ๋นซี“ท่านอ๋อง พิษข้าวชื่ออาจฟังดูธรรมดา แต่เมื่อพิษออกฤทธิ์ขึ้นมามีแค่ยอดคนเท่านั้นที่จะทนได้ หากเป็นข้า ข้ายอมอดตายดีกว่าตายเพราะพิษ”

        ตอนนั้นเองที่หลงเฟยเยี่ยตระหนักว่าคนเหล่านี้ถูกวางยาเพราะองครักษ์เทข้าวต้มให้พวกนางและเผลอกินเข้าไป

        “ท่านอ๋องผู้ที่อยู่เบื้องหลังพวกนาง...ไม่ธรรมดาจริงๆ!”หานอวิ๋นซีเตือนอย่างจริงจังด้วยความกังวลไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือกับปรมาจารย์ด้านพิษที่เก่งกาจเช่นนี้

        เมื่อมาถึงที่นี่และพบกับคนเหล่านี้นางก็รู้ว่าคนที่ถูกขังอยู่ข้างในคือหนอนบ่อนไส้ของอาณาจักรเป่ยลี่อย่างแน่นอนครั้งก่อนที่นางกับหลงเฟยเยี่ยลงไปที่เหวลึก พวกเขาได้พบกับผู้ที่สามารถเอาชนะฝูงยุงพิษได้และยังเป็นหนอนบ่อนไส้ของอาณาจักรเป่ยลี่อีกทั้งคนเหล่านี้ล้วนเชี่ยวชาญด้านการใช้พิษ หากนางเดาไม่ผิดคนกลุ่มนี้ยังมีหัวหน้าอยู่เบื้องหลังอีกหนึ่งคนและหัวหน้าคนนี้มีหน้าที่วางพิษข้าว

        อย่าว่าแต่การปรุงพิษข้าวนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแต่ยังมีคนน้อยมากที่รู้เกี่ยวกับพิษข้าวนี้หานอวิ๋นซีกล้ารับประกันได้ว่าหากมีหมอพิษสิบคนในโลกนี้ก็คงมีอย่างน้อยเก้าคนที่ไม่รู้ว่ามีพิษชนิดนี้อยู่

        ในมือของนางเองก็ไม่มียาพิษชนิดนี้อยู่เพราะยาพิษชนิดนี้ได้สูญหายไปแล้วในยุคปัจจุบัน และตามบันทึกโบราณ สูตรของยาพิษชนิดนี้ก็สูญหายไปนานแล้วในสมัยโบราณเช่นกันดังนั้นเลยไม่คาดคิดว่าจะมาเจอที่นี่

        ถ้าไม่ใช่เพราะบันทึกทางประวัติศาสตร์ในระบบการล้างพิษหานอวิ๋นซีคิดว่าต่อให้นางจะครุ่นคิดอยู่อีกสองสามปี ก็อาจจะไม่รู้ว่ามีพิษอยู่

        “การฝังยาพิษอย่างรอบคอบเช่นนี้เป็นเรื่องไม่ธรรมดา!”

        หลงเฟยเยี่ยส่งเสียงฮึอย่างเย็นชาและออกคำสั่งทันที“ทหาร เตรียมเครื่องทรมาน ข้าจะสอบสวนเดี๋ยวนี้!ข้านี้ต้องการให้พวกนางรู้ว่าในโลกนี้มีสิ่งเลวร้ายมากกว่าการออกฤทธิ์ของพิษข้าว!”

        หานอวิ๋นซีไม่มียาแก้พิษข้าวแต่ก็ถือว่านางได้ช่วยหลงเฟยเยี่ยไขปริศนาแล้วขณะที่นางกำลังจะเร่งเร้าให้เขาไปที่จวนของตระกูลหานแต่เมื่อฟังจากคำสั่งที่เย็นชาขนาดนี้ของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

        เมื่อมองไปที่ใบหน้าด้านข้างที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยวของเขาหานอวิ๋นซีก็ถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัวและตัดสินใจอดทนรอให้เขาทำงานให้เสร็จ

        นางเคยเห็นชายผู้นี้ดูเย็นชามาก่อนแต่ไม่เคยเห็นเขาดูจริงจังขนาดนี้มาก่อนดูเหมือนว่าเรื่องหนอนบ่อนไส้ของอาณาจักรเป่ยลี่จะรบกวนจิตใจเขามานานแล้ว

        แน่นอนว่าหานอวิ๋นซีเองก็สงสัยเช่นกันในแผ่นดินใหญ่หยุนคง หมอยาพิษเป็นอีกแขนงหนึ่งซึ่งไม่ได้เป็นที่นิยมน้อยคนนักที่จะศึกษาพิษ แม้แต่สำนักแพทย์หยุนคงก็ไม่ได้มีหมอยาพิษเป็นหลักสูตรหลักทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ก็คงมีปรมาจารย์พิษอยู่ไม่มาก!

        คนประเภทไหนกันนะที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังคนทรยศเหล่านี้?

        คนผู้นี้อยู่ในอาณาจักรเป่ยลี่หรือว่าซ่อนตัวอยู่ในเทียนหนิงเช่นเดียวกับคนทรยศเหล่านี้? คนทรยศเหล่านี้ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งหมดดังนั้นเป็นไปได้หรือไม่ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังก็เป็นผู้หญิงด้วย?

        หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากระบบการล้างพิษนางจะแพ้ในการแข่งขันหรือไม่? ยิ่งหานอวิ๋นซีคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไรนางก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเท่านั้นและนางต้องการพบผู้ที่อยู่เบื้องหลังจริงๆ

        เมื่อเห็นหลงเฟยเยี่ยเดินไปที่ส่วนลึกของห้องขังนางลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เดินกะโผลกกะเผลกตามไป

        ทันทีที่หานอวิ๋นซีเข้าไปข้างในก็เห็นว่ายังไม่ได้นำตัวนักโทษมาเหล่าองครักษ์เองก็ยังคงเตรียมเครื่องมือทรมานอยู่ หลงเฟยเยี่ยนั่งอยู่ตรงมุมข้างๆแสงสลัวของไฟปกคลุมลงบนใบหน้าของเขาดูลึกลับ เย็นชา น่าเกรงขามระหว่างคิ้วก็เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและบ้าระห่ำ!

        เวลาที่ใส่ชุดสีขาวราวกับเทพเซียนแต่เวลาที่ใส่ชุดสีดำกลับเป็นปีศาจ

        หานอวิ๋นซียืนด้วยเท้าข้างเดียวไม่สามารถละสายตาได้ เห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้อยู่ห่างจากนางไม่กี่ก้าวแต่กลับดูเหมือนห่างไกลออกไปบนท้องฟ้า

        หลงเฟยเยี่ยชำเลืองมองนางไม่พูดอะไรและเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ซึ่งบ่งบอกว่าทางขวาของนางมีที่นั่งอยู่ไม่ไกล

        หานอวิ๋นซีไม่พูดอะไรพยักหน้าและเดินกะเผลกไป ทันทีที่นั่งลง ขาของนางก็รู้สึกสบายขึ้นเล็กน้อย

        ทันทีที่นั่งลงหานอวิ๋นซีจึงจะสังเกตเห็นว่าไม่มีเครื่องมือทรมานในห้องทรมานนี้มีเพียงกรงเหล็กขนาดใหญ่ที่มีตาข่ายเหล็กหนาแน่นและมั่นคง ด้านข้างมีช่องเปิดเป็นวงกลมซึ่งขนาดเท่าใบหน้าคนธรรมดา

        นี่เป็นเครื่องมือทรมานอย่างนั้นหรือ?

        หานอวิ๋นซีคิดอยู่นานแต่คิดไม่ออกว่าจะใช้เครื่องมือทรมานนี้อย่างไรยิ่งคิดไม่ออกเลยว่าเครื่องมือทรมานนี้จะน่ากลัวกว่าพิษข้าวที่ออกฤทธิ์อย่างไร?

        ไม่นานองครักษ์ก็นำกรงหนูมา ข้างในนั้นมีหนูสีดำน่ากลัวตัวหนึ่งตั้งแต่หัวจรดหางยาวเท่าแขนของผู้ใหญ่ และปากของหนูก็แหลมเป็นพิเศษ

        หานอวิ๋นซีคิดไม่ออกว่าหนูตัวนี้มีไว้ทำอะไรแต่หลังจากมองมันอยู่หลายครั้งก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นและขนลุก

        ดูเหมือนว่าแม้แต่องครักษ์เองก็ยังกลัวหนูดำตัวนี้และไม่กล้าที่จะจับมันด้วยมือเปล่าพวกเขาเปิดกรงหนู เทหนูสีดำลงในกรงเหล็กขนาดใหญ่ แล้วปิดช่องกรงเหล็ก

        ทันทีที่หนูสีดำตัวใหญ่ตกลงไปในกรงเหล็กขนาดใหญ่มันก็วิ่งขึ้นลงอย่างบ้าคลั่งทันที ดูเหมือนว่ามันจะถูกขังไว้เป็นเวลานานและไม่ได้ขยับเขยื้อนมาเป็นเวลานานและดูเหมือนว่ามันจะกระตือรือร้นที่จะหนีออกจากกรงเหล็กนี้ พูดง่ายๆว่าหนูตัวนี้ตื่นเต้นมาก

        ยิ่งหานอวิ๋นซีมองไปมากเท่าไรนางก็ยิ่งงงงวยมากขึ้นเท่านั้นในขณะเดียวกัน องครักษ์ก็โยนเนื้อดิบชิ้นเล็กขนาดเท่าหัวแม่มือเข้าไป โดยโยนไปทางด้านหลังหนูสีดำตัวใหญ่แต่หนูสีดำตัวใหญ่นั้นไวมาก ทันทีที่ได้กลิ่นมันก็หันหลังกลับและพุ่งเข้าหากลืนเนื้อดิบลงไปในอึกเดียวโดยไม่แม้แต่จะกัด!

        หานอวิ๋นซีนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัวและอุทานว่า“หนูตัวนี้เลี้ยงด้วยเนื้อดิบหรือ!”

        หลงเฟยเยี่ยไม่ตอบทว่าองครักษ์ที่เคารพนางอย่างมากพูดขึ้นมาว่า “ทูลหวังเฟย ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        หานอวิ๋นซีเข้าใจได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้นและอดไม่ได้ที่จะตกใจสองแขนกอดกันแน่น มันน่ากลัวเกินไป!

        เห็นได้ชัดว่าหนูกินเนื้อตัวนี้หิวโซมาหลายวันแล้วมันหิวมากจนกระโดดขึ้นๆ ลงๆ เพื่อหาอาหารยิ่งกว่านั้นมันคงเข้าไปในกรงเหล็กนี้หลายครั้งแล้ว และรู้ว่าเร็วๆนี้จะมีเนื้อให้กิน ถึงได้วิ่งวุ่นอย่างตื่นเต้นขนาดนี้

        ถ้าหลงเฟยเยี่ยขังนักโทษไว้ในกรงเหล็กไม่ใช่ว่ามันจะ...

        หานอวิ๋นซีไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้นางหันศีรษะไปมองหลงเฟยเยี่ยโดยไม่รู้ตัวเห็นเพียงใบหน้าที่ไร้อารมณ์ของหลงเฟยเยี่ย แววตาเย็นชาและไร้หัวใจเช่นเดียวกับปีศาจยามค่ำคืน

        การทรมานนี้น่ากลัวกว่าการออกฤทธิ์พิษข้าวจริงๆด้วย เจอการทรมานแบบนี้จะมีใครไม่ยอมสารภาพอีกหรือ?

        ในไม่ช้านักโทษหญิงทั้งสองก็ถูกนำตัวมา มือของพวกนางถูกมัดไพล่หลังผมเผ้ากระเซิงและดูซีดเซียว พวกนางต้องหิวโหยมาหลายวันแล้ว

        นักโทษหญิงคนหนึ่งถูกพาไปด้านข้างและมัดไว้ส่วนอีกคนถูกพาไปด้านข้างกรงเหล็ก ทันทีที่เอาผ้าปิดปากออกนางก็ตะโกนใส่หลงเฟยเยี่ยว่า “หลงเฟยเยี่ย เจ้าอย่าเสียเวลาเปล่าเลยแม้ว่าข้าต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันตอบคำถามใดๆ ของเจ้าอย่างเด็ดขาด!”

        “ข้าแนะนำให้เจ้าอย่าเสียความพยายามไปโดยเปล่าประโยชน์เช่นนี้อีกเลยมันไม่มีประโยชน์!”

        หลงเฟยเยี่ยยกยิ้มอย่างเยาะเย้ยโดยไม่โต้ตอบอะไรด้วยสายตาที่เฉียบคมองครักษ์จึงพานักโทษหญิงไป

        ศีรษะของนักโทษหญิงกระแทกเข้ากับกรงเหล็กหนูสีดำตัวใหญ่ที่อยู่ข้างในก็สูดดมกลิ่นของ “อาหาร”และพุ่งเข้ามาจากข้างพร้อมกับกรงเล็บแหลมคมที่ถูกคั่นด้วยตาข่ายเหล็กหนาทึบข่วนอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนว่าตาข่ายเหล็กกำลังจะเป็นรอย

        หานอวิ๋นซีตกใจมากเมื่อเห็นมันถ้าไม่ใช่เพราะตาข่ายเหล็กหนาพระเจ้ารู้ดีว่าศีรษะของนักโทษหญิงคนนี้จะถูกข่วนจนกลายเป็นอย่างไร!

        หนูกินเนื้อผู้หิวโหยไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ตราบใดที่มีเนื้อ มันก็จะกิน!

        นักโทษหญิงที่ดูเหมือนจะตระหนักได้ว่าการทรมานครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆและนางพยายามดิ้นรนอย่างรุนแรงทว่าองครักษ์กลับบีบคอนางแน่นและดันศีรษะของนางเข้ากับตะแกรงลวด

        นักโทษหญิงคำรามเสียงดัง“หลงเฟยเยี่ย รุนแรงกับสตรีเช่นนี้ ท่านยังมีความเป็นบุรุษอยู่หรือไม่? มีความสามารถนักก็ฆ่าข้าเลยสิ!”

        “หลงเฟยเยี่ยได้ยินหรือไม่ ท่านมันเลือดเย็นและไร้หัวใจ ท่านไม่ใช่มนุษย์!”

        “เป็นวีรบุรุษแบบไหนกัน!ที่จะฆ่าข้าด้วยมีดเล่มเดียว!”

        …

        หลงเฟยเยี่ยไม่พูดอะไรองครักษ์ก็ดึงนักโทษหญิงออกไปอย่างกะทันหันและใช้ผ้าปิดปากนาง

        ห้องเงียบลงทันทีในเวลานี้ หลงเฟยเยี่ยจึงจะอ้าปากพูดด้วยเสียงเบาในน้ำเสียงก็แฝงไปด้วยความเย็นชาจนอุณหภูมิรอบตัวลดลงหลายองศา

        “หลายปีที่ผ่านมามีคนตายด้วยน้ำมือเจ้ามากกว่าสิบคน รวมทั้งเด็กอายุหกขวบและทารกเจ้ามีค่าพอที่จะคุยกับข้าเรื่องความเป็นมนุษย์ด้วยหรือ?”

        เดิมทีหานอวิ๋นซีมีความเห็นอกเห็นใจนักโทษหญิงคนนี้แต่เมื่อนางได้ยินสิ่งที่หลงเฟยเยี่ยพูด นางก็โกรธเกรี้ยว พวกคนทรยศเหล่านี้ทำเรื่องน่าละอายไม่พอ แม้กระทั่งเด็กก็ไม่ปล่อยไปสมควรแล้วที่จะอยู่ที่นี่ในวันนี้!

        นักโทษหญิงพยายามดิ้นรนหันศีรษะอย่างไม่พอใจแต่หลงเฟยเยี่ยกลับพูดอย่างเย็นชาว่า “ประหารชีวิต”

        ประหารชีวิต? กำลังจะโยนคนเข้าไปใช่หรือไม่? หรือว่า…