หลังจากที่หมาป่าจันทราโลหิตได้เกิดการกลายพันธุ์ขึ้นอีกครั้ง คุณสมบัติเด่นของร่างกายก็ได้รับการยกระดับมากขึ้นไปอีกขั้น
โดยเฉพาะลักษณะทางกายภาพที่เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างมหาศาล เส้นขนสีดำทมิฬที่ปกคลุมทั่วทั้งลำตัว ร่างกายเหมือนถูกสร้างขึ้นใหม่จากยีนส์พันธุกรรมของเบฮีมอท ร่างสูงใหญ่เติบโตกว่าเกือบ 10 เมตร มีเขาสีทองงอกสลักออกมาบริเวณหน้าผากอย่างน่าเกรงขาม
ถึงค่ายีนส์ดัชนีของมันจะยังคงอยู่ในระดับ 5 เหมือนเช่นเดิมก็ตาม ทว่าความแข็งแกร่งกลับร้ายกาจยิ่งกว่าตอนแรกจนเทียบกันไม่ติด
ุถ้าเ้าดำได้มาพบเจอกับกลุ่มนักสู้พันธุกรรมที่สังหารมันอีกครั้งนึง ต่อให้มันจะไม่ชนะ แต่ยังไงก็ต้องสร้างาแให้กับพวกนั้นได้ไม่มากก็น้อย เพราะความแข็งแกร่งของเ้าดำในตอนนี้ อาจทัดเทียมได้กับมอนเตอร์ระดับ 6 หรือเ้าหมีขุนเขาศิลาที่ตกตายไปเลยทีเดียว
“ตอนนี้มนุษย์นับร้อยคนกำลังออกล่ามอนเตอร์เช่นพวกเราอยู่ที่บริเวณด้านนอก”
“หลังจากนี้แกต้องออกไปสังหารพวกเหล่ามนุษย์ สังหารพวกมันให้หมด!!”
ทันย่าเต็มไปด้วยความโเี้ ท่าทางของเขาดูเฉยชา มีความโกรธเกรี้ยวที่มากล้น ซึ่งมันก็ทำให้เ้าดำต้องขานรับในทันที
หลังจากที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงขึ้นครั้งใหญ่ ตัวของมันก็ได้เข้าใจอารมณ์รวมถึงความรู้สึกของผู้ปกครองได้ดีมากยิ่งขึ้น เ้าดำััได้เลยว่าท่านทันย่าตอนนี้เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อเหล่ามนุษย์ ไม่รู้เลยว่าในอดีตท่านผู้ปกครองได้พบเจออะไรจนทำให้ท่่านต้องเป็เช่นนี้
บนยอดอาคารร้างที่อยู่้าสุด ในตอนนั้นทันย่าได้พุ่งตัวขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว แววตาของเขาหรี่ลงเมื่อได้เห็นจุดเล็กๆหลายแห่งที่เคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ พวกมันคือนักสู้พันธุกรรมที่มาจากสถาบันต่อสู้ศักดิ์สิทธิ์ และพวกมันกล้าดียังไงถึงได้มาสังหารพวกเขาเหล่ามอนเตอร์
“โฮกกกกกกกกกกกกกก!”
ทันใดนั้นทันย่าได้เงยหน้าและคำรามออกมาอย่างสุดแรง ยีนส์พันธุกรรมะเิออกจนทำให้เกิดแรงกดดันอันมหาศาล พร้อมกับที่เสียงคำรามของเขาได้ดังสนั่น กระจายออกไปเป็คลื่นระลอก มอนเตอร์มากมายที่อยู่ภายในเมืองต่างััได้ถึงกลิ่นอายของราชันผู้ยิ่งใหญ่
“พวกแกทั้งหมดจงออกไปสังหารมนุษย์ซะ!”
ต่อให้จะไม่เคยพบเจอทันย่า แต่สัญชาตญาณในยีนส์กลายพันธุ์ทั้งหมดต่างสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดหวั่น พวกมันส่งเสียงขานรับ ทำตามความ้าของผู้ปกครองตัวใหม่ ไม่มีมอนเตอร์ตนใดที่ไม่ตอบสนอง พวกมันััได้ว่าถ้าไม่ทำตาม หลังจากนี้ตนเองจะต้องจบสิ้น
“กรร!”
ภายในส่วนลึกของเศษซากเมืองที่พังทลาย เสียงคึกโครมได้บังเกิดขึ้นไปทั่ว มอนเตอร์สายพันธุ์ต่างๆเริ่มเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงกัน
ฝูงหมาป่าคมเขี้ยวโลหิตนับหมื่น ฝูงแมวเงาพิฆาต ฝูงลิงวานรเหล็กกล้า หรือมอนเตอร์ระดับ 6 ที่มีพลังเทียบเท่ากับหมีขุนเขาศิลา
ร่างสูงใหญ่กว่าสิบเมตรได้เคลื่อนผ่านซากเมืองที่พังทลาย ย้ำเท้าขนาดใหญ่ของตนเองจนทำให้ผืนดินต้องสั่นะเืประหนึ่งเกิดแผ่นดินไหว ขณะที่มันเคลื่อนไหวออกมา ตัวของมันก็ได้หันมองไปทาง้าสุด ั์ตาสีแดงก่ำเบิกกว้างเมื่อได้เห็นตัวตนของทันย่า
“ดีมาก! ถ้าแกไม่ตอบรับการเรียกขานของฉัน”
“ฉันก็ว่าจะไปเยี่ยมเยียนแกและสังหารทิ้งซะ!”
ทันย่ามองเห็นร่างที่สูงใหญ่ก็แสยะยิ้มออกมาอยู่เล็กน้อย ซึ่งมันก็กำลังจ้องมองเข้ามายังทิศทางของเขาพอดิบพอดี
เ้านี่คือมอนเตอร์ระดับที่ 6 สายพันธุ์วานรกระหายเื หนึ่งในสองผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ของเมืองที่พังทลายแห่งนี้
ว่ากันว่ามันมีทั้งพละกำลังและความเร็ว ร่างกายแข็งแกร่งทนทานประดุจเพรชอัญมณี แล้วที่สำคัญในยีนส์กลายพันธุ์ของมันมีลักษณะพิเศษที่เด่นชัด มันสามารถปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบในส่วนลึก ทำให้ตนเองมีความบ้าคลั่งขึ้น ไม่ต่างไปจากที่มอนเตอร์กระหายเื
การสังหารของมันโเี้และไร้ความปราณี นักสู้พันธุกรรมถ้าได้มาพบเจอกับมันเข้า บอกเลยว่ามันจะเป็ฝันร้ายอย่างแท้จริง
“นั่นน่ะเหรอผู้ที่สังหารไอ้เ้าหมีโง่?”
วานรกระหายเืััได้ถึงความยิ่งใหญ่ที่มีอยู่ในตัวของทันย่า แรงกดดันอันมหาศาลที่ปะทุออกมาภายในร่างกายของเขาได้ทำให้ยีนส์กลายพันธุ์ของมันเกิดกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว เหมือนบอกกับตนเองว่าห้ามเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับตัวตนนี้อย่างเด็ดขาด
“ชั่งเถอะ ข้าเองก็ไม่อยากมีปัญหากับผู้ปกครองตนใหม่นี้”
“ยังไงข้าก็แค่อยากอยู่อย่างสงบสุขในเมืองแห่งนี้ก็เท่านั้น”
ร่างที่สูงใหญ่เต็มไปด้วยความคิด พลางถอนสายตากลับมาและรีบมุ่งหน้าตรงไปหากลุ่มของพวกมนุษย์ในทันที ด้วยสายพันธุ์ของมันที่มีพื้นฐานใกล้เคียงกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ สายพันธุ์วานรจึงมีสติปัญญาและความนึกคิดมากยิ่งกว่ามอนเตอร์ตัวอื่นๆไปอีกระดับนึง
วานรกระหายเืรับรู้ได้ถึงความ้าของทันย่า ถ้ามันไม่ทำตามคำสั่งในครั้งนี้ ชะตากรรมของมันคงไม่ต่างไปจากเ้าหมีโง่นั้น
“แกก็ไปด้วยเ้าดำ! เอาร่างกายของพวกมันนักสู้พันธุกรรมมาให้กับฉัน!”
“ไม่แน่ว่าพวกมันบางคนอาจเข้าเงื่อนไขในการทำให้ยีนส์เบฮีมอทของฉันต้องตื่นขึ้น”
เมื่อได้ยินถึงคำสั่ง หมาป่าจันทราโลหิตก็ได้กู่ร้องออกมาเป็การตอบรับ
“บรู้วววววววววววววววว!”
เสียงหอนนี้เป็เหมือนสัญญาณในการออกล่าของฝูงหมาป่าที่ยิ่งใหญ่ ร่างของมันพุ่งกระโจนลงไปยังด้านล่าง การเคลื่อนไหวคล่องแคล่วและรวดเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ทำให้แม้แต่วานรกระหายเืยังต้องเหลือบตามอง สีหน้าแววตาเริ่มตกตะลึงไปอยู่เล็กน้อย
“เ้านี่คือหมาป่าที่อยู่บริเวณเมืองด้านนอกไม่ใช่เรอะ?!!”
“ทำไมลักษณะภายนอกของมันถึงได้เปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้กัน”
“หรือว่ามันจะพัฒนาตนเองจนมีระดับที่ทัดเทียมกับข้าแล้ว”
ในหัวของวานรกระหายเืเต็มไปด้วยความครุ่นคิดที่ผุดขึ้น ขนาดตัวที่ไล่เลี่ยกันได้ทำให้สถานการณ์โดยรอบต้องแปรเปลี่ยนไป
วานรกระหายเืััได้ถึงภัยคุกคามที่เป็อันตรายอย่างร้ายแรง โดยปกติหมาป่าตนนี้ย่อมไม่อยู่ในสายตาของมันเลยซักนิด ทั้งพละกำลัง ความเร็ว หรือแม้แต่ขนาดของร่างกาย ทั้งหมดย่อมเทียบไม่ได้กับตนเองเลยด้วยซ้ำ แต่ในเวลานี้มันได้มาเห็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อเข้าให้แล้ว
“หงึก!หงึก!หงึก!”
ตอนนั้นเ้าดำก็ได้แสยะยิ้มจนเผยให้เห็นถึงคมเขี้ยวที่แหลมคม ทำให้คิ้วของวานรกระหายเืต้องกระตุกขึ้นลงไปมาอยู่นิดๆ
“อะ..ไอ้เ้าหมาป่าตนนี่มันกำลังท้าทายข้า มันกำลังท้าทายข้าอยู่”
“ได้เลย งั้นพวกเรามาแข่งกันว่าใครจะสังหารมนุษย์ได้มากที่สุด!”
เพียงพริบตาเดียว ทั้งสองก็ได้เร่งความเร็วและวิ่งออกนำฝูงมอนเตอร์ตนอื่นๆไปยังอาณาเขตด้านนอก ทำท่าทางเหมือนกำลังแข่งขันกันอยู่เลยก็ว่าได้ ทันย่าพอได้เห็นแบบนั้นก็ส่ายหัวไปมาอย่างอับจนหนทาง ดูเหมือนไอ้เ้าวานรกระหายเืตนนี้จะมีสติปัญญาอยู่ไม่น้อย
ตอนนั้นดาวาลเองก็ได้เหลือบมองไปยังท่าทางของร่างที่สูงใหญ่ พร้อมกับพูดขึ้นในทันที
[ศิษย์รัก? ถ้ายีนส์เบฮีมอทไม่ได้มีปฏิกิริยาในการกลืนกินเ้านี่เหมือนกับหมีขุนเขาศิลา]
[เ้าวานรตนนี้ก็เหมาะสมสำหรับการมาเป็ลูกสมุนหมายเลข 2 อย่างมากเลยเชียวละ]
ดาวาลนั้นไม่ได้ชื่นชมพวกมอนเตอร์เหล่านี้เลยซักนิด แต่ถ้ามีตัวไหนที่เหมาะสมสำหรับการมาเป็แขนขาของทันย่า แน่นอนว่าจะต้องเปิดรับพวกมันเอาไว้ ยังไงการมีลูกสมุนก็ย่อมดีกว่าการอยู่ตัวคนเดียว ถึงพวกมันจะอ่อนแอ แต่พวกมันก็สามารถช่วยเหลือพวกเขาได้ในบางครั้ง
“ฉันก็กำลังคิดแบบนั้นอยู่เลยละท่านอาจารย์”
411
