รักเล่นกล

        เวหากลับมาถึงบ้านของตัวเองก่อนเวลาอาหารเย็นเพียงเล็กน้อย

        มารดาของเขาดูอารมณ์ดีขึ้นมากคงเพราะได้คุยกับเพื่อน ๆ ชายหนุ่มอยากเห็นภาพยิ้มแย้มแบบนี้ทุกวันแต่คิดว่ามันคงเป็๞ไปได้ยาก แต่เขาก็จะพยายามทำให้เธอมีความสุขที่สุด

        “แม่ครับเราออกไปทานข้าวข้างนอกกันดีไหมครับ” เวหาไม่อยากให้แม่ต้องอารมณ์เสียเพราะวันนี้พ่อของเขาอยู่บ้านชายหนุ่มไม่อยากให้ทั้งสองปะทะคารมกันบนโต๊ะอาหารเหมือนเมื่อวาน

        “ได้สิเวย์ไปร้านไหนล่ะลูก ร้านเดิมดีไหม”

        “แม่ครับเราไปทานสเต๊กดีไหมครับมีร้านเปิดใหม่ไม่ไกลจากบ้านเราเลยนะครับ”

        เวหาไม่อยากไปไกลจากบ้านเพราะรู้ว่ามารดาต้องรีบกลับมาทานยาและพักผ่อนตามเวลา

        “แม่ตามใจเวย์แต่ขอแม่ไปเปลี่ยนชุดก่อนได้ไหม”

        “แม่ครับชุดนี้ก็สวยอยู่แล้วไม่เห็นต้องเปลี่ยนเลย” ชายหนุ่มเดินเข้ามาหามารดาพร้อมกับสวมกอดผู้หญิงคนนี้ไม่ว่าจะอยู่ในชุดไหนก็สวยสำหรับเขาเสมอ

        “ไม่ได้หลอกแม่ใช่ไหม”วราพรก้มมองตัวเองอย่างไม่มั่นใจ

        “ไม่เลยครับผมว่าเรารีบไปกันเถอะ พอพูดถึงอาหารผมก็เริ่มหิวขึ้นมาแล้ว”

        พอได้ออกมาทานอาหารนอกบ้านมารดาของเขาก็ทานได้เยอะกว่าปกติและดูมีความสุขมากกว่าทานกับบิดาด้วยซ้ำ เวหาไม่เข้าใจว่าถ้าอยู่ด้วยกันแล้วไม่มีความสุขมารดาของเขาทนอยู่ทำไมถ้าเป็๞แต่ก่อนก็คงทนอยู่ด้วยกันเพราะเขายังเด็ก แต่ตอนนี้เวลามันผ่านมานานแล้ว ชายหนุ่มอยากให้ท่านทั้งสองปล่อยวางอยากเห็นทุกคนมีความสุข

        “เวย์คิดอะไรอยู่เหรอลูก” วราพรเห็นว่าลูกชายเอาแต่นั่งเขี่ยอาหารในจานเหมือนคนกำลังใช้ความคิด

        “แม่ครับตอนนี้แม่มีความสุขดีใช่ไหมครับ”

        “ใช่จ้ะแม่มีความสุข”

        “ผมดีใจที่เห็นแม่มีความสุขแม่อยากไปเที่ยวที่ไหนบ้างไหมครับ ผมจะพาแม่ไปทุกที่เลย”เขาไม่อยากเห็นมารดาเอาแต่อุดอู้อยู่ในบ้าน

        “แม่ไม่อยากไปเลยแค่ได้อยู่กับเวย์แบบนี้แม่ก็มีความสุขมากแล้ว”

        “ผมก็มีความสุขที่ได้อยู่กับแม่ถ้าแม่คิดออกว่าอยากไปเที่ยวที่ไหนหรืออยากได้อะไร แม่บอกผมได้เลยนะครับผมยินดีทำให้แม่ทุกอย่าง”

        “น่ารักจังลูกชายของแม่มีอย่างหนึ่งที่แม่อยากให้เวย์ทำให้”

        “อะไรครับแม่”

        “เอาไว้เรากลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่าไหมตอนนี้รีบทานก่อนเถอะ”

        “ก็ได้ครับแม่”

        เวหาส่งมารดาที่ห้องแล้วเขาเองก็อาบน้ำ ปิดไฟกลางห้องเหลือไว้แต่ที่หัวเตียงเพื่อเตรียมเข้านอนแต่แล้วเสียงเคาะประตูก็ทำให้เขาต้องปิดไฟอีกครั้ง

        “แม่ครับมีอะไรหรือเปล่า”

        “แม่ขอคุยด้วยได้ไหม”

        “ครับแม่”เขาหลีกทางให้มารดาเดินเข้ามาเธอนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมตัวหนาที่เขามักเอาไว้นั่งอ่านหนังสือ

        “เวย์ปีนี้เวย์อายุเท่าไหร่แล้ว”

        “28แล้วครับ อย่าบอกนะว่าแม่จำอายุลูกชายตัวเองไม่ได้”

        “จำได้สิที่แม่ถามก็อยากให้เวย์รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอายุมากแล้ว เวย์ควรหาใครสักคน”

        “ผมยังไม่คิดเ๱ื่๵๹นั้นเลยนะครับแม่”เขาตอบแบบนั้นแต่ตอนที่ได้ยินภาพผู้ช่วยก็แวบเข้ามาในหัว

        “วันนี้แม่ได้คุยกับเพื่อนหลายคนลูก ๆ ของพวกเขาต่างมีครอบครัวกันไปหมดแล้ว”

        “ก็ช่างเขาสิครับแม่”

        “แม่อยากให้เวย์มีครอบครัวนะแต่รู้ว่าตอนนี้เวย์แทบไม่มีเวลาจะหาใครสักคนก็คงยาก”

        “ครับแม่ผมงานยุ่งมาก” เวหารีบตอบรับ

        “แม่ก็เลยอยากช่วยหาใครสักคนให้เวย์”

        “แม่ครับ”

        “ไม่ต้อง๻๷ใ๯ขนาดนั้นแม่แค่อยากแนะนำให้เวย์ได้รู้จักเท่านั้นจากนั้นเวย์จะคบกับเธอต่อหรือจะปล่อยให้เป็๞แค่คนรู้จักแม่ก็ไม่ว่าอะไร”

        “ผมขอเวลาหน่อยได้ไหมครับแม่”

        “นานไหมลูกแม่อยากอุ้มหลาน”

        “ขอสักสองปีได้ไหมครับขอให้ผมทำงานให้เต็มที่ก่อน จากนั้นผมจะยอมรับข้อเสนอของแม่”

        “ได้สิถึงตอนนั้นหนูนาน่าก็คงกลับมาพอดี”

        “ใครนะครับแม่”

        “ก็หนูนาน่าไงลูก”

        “แม่ครับผมกับนาน่าเคยคบกัน แต่นั่นมันนานมาแล้วและผมก็ไม่อยากจะกลับไปคบกับเธออีก”

        นาน่าหรือลลนาเคยคบหากับเขาตอนที่เรียนอยู่ต่างประเทศแต่ก็เลิกกันไปนานแล้วเพราะเวหาจับได้ว่าลลนาไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว เธอโทษว่าเป็๞ความผิดของเขาที่ไม่มีเวลาให้เธอจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันอีก

        “ทำไม่ละลูกเธอทั้งสวยทั้งเก่ง ถ้าเธอกลับมาก็คงจะมาบริหารโรงพยาบาลต่อจากพ่อของเธอดูแล้วฐานะก็สมกับบ้านเรานะลูก”

        “แม่ครับคนเราจะคบกันจะรักกันมันไม่เกี่ยวกับฐานะนะครับแม่ มันต้องรักและซื่อสัตย์ต่อกันถึงจะอยู่กันรอด”

        “เวย์กำลังพูดถึงพ่อกับแม่ใช่ไหม”

        เวหาแทบอยากจะกัดลิ้นตัวเองไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเพราะดูเหมือนว่าตอนนี้มารดาของเขาจะเครียดขึ้นมาอีกแล้ว

        “แม่ครับผมขอโทษ ผมไม่ได้หมายถึงแม่นะครับ” เขากล่าวอย่างรู้สึกผิด

        “เวย์แม่ก็ไม่ได้อยากให้เ๹ื่๪๫มันเป็๞แบบนี้ แต่เพราะพ่อของเวย์ไม่รู้จักพอ”

        “แม่เคยคิดจะหย่ากับพ่อไหมครับ”

        “ไม่มีทางแม่ไม่ยอมให้พ่อของแกออกไปมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้นอย่างแน่นอน”เสียงของเธอฟังดูเคียดแค้นอย่างเห็นได้ชัด

          เวหาไม่เคยเห็นผู้หญิงของพ่อและไม่เคยได้ยินพ่อพูดถึง เขาไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นมีตัวตนจริง ๆ หรือมารดาแค่ระแวงไปเอง

          “แม่ครับ ผู้หญิงคนที่แม่พูดถึงเธอมีชื่อไหมครับ”

          “ลูกคิดว่าแม่โกหกอย่างนั้นเหรอแสดงว่าลูกยังไม่ได้ดูเอกสารนั่นใช่ไหม”

          “ครับผมยังไม่ได้ดู” เวหาไม่อยากทำให้มารดาลำบากใจเลยเขาเอาซองนั้นไปเก็บไว้ แต่ไม่คิดจะเปิดดูเพราะไม่อยากก้าวก่ายเ๹ื่๪๫ของบิดา

          “ถ้าลูกได้ดูก็จะรู้เองว่าแม่ไม่ได้คิดไปเองพ่อของแกโอนเงินไปให้นังนั่นทุก ๆ เดือน”

          เมื่อใดก็ตามที่แม่เรียกเขาว่าแกเวหารู้ได้ทันทีว่าตอนนี้เธอกำลังจมดิ่งลงไปกับเ๹ื่๪๫ราวในอดีต

          “ถ้าแม่อยู่กับพ่อแล้วไม่มีความสุขผมว่า หย่ากันก็ดีนะครับ แม่จะได้ไม่ต้องทุกข์แบบนี้”

          “หย่า แล้วให้พ่อของแกกลับไปหานังนั่นกลับไปมีความสุขกับมันน่ะเหรอ เวย์คิดเหรอว่าแม่จะทนเห็นเขามีความสุขได้”

          “แม่ครับ ผมว่าเวลามันผ่านมานานแล้วบางทีผู้หญิงคนนั้นอาจแต่งงานหรือมีครอบครัวแล้วก็ได้นะครับ” เขาหาทางพูดให้อีกคนใจเย็นลง

          “ถ้าแต่งงานไปจริงพ่อแกจะโอนเงินไปทำไม”

          “ผมบางทีพ่อก็อาจจะไม่รู้ว่าเธอแต่งานและมีครอบครัวไปแล้วเลยยังโอนเงินไปให้”

          “เวย์ช่วยแม่หน่อยนะลูก ช่วยสืบว่านังนั่นแต่งงานไปหรือยังพ่อของแกจะได้ตาสว่างสักที”

          “ครับ แม่ ผมสัญญาจะตามเ๱ื่๵๹นี้ให้ระหว่างนี้ผมอยากให้แม่ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งพูดอะไรนะครับถึงผมจะโตแล้วแต่ก็ไม่อยากเห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกันนะครับ” ชายหนุ่มขอร้อง

          “แม่จะพยายามนะเวย์”

          “ผมเข้าใจครับ ผมว่าคืนนี้แม่ไปพักผ่อนก่อนดีไหมครับเดี๋ยวผมไปส่งนะ”

          เวหาเดินไปส่งมารดาถึงห้องนอนจากนั้นก็กลับมายังห้องของตัวเอง เปิดลิ้นชักที่โต๊ะข้างเตียงแล้วหยิบซองสีน้ำตาลออกมาดู

          ทั้งหมดเป็๲รายการโอนเงินออกของบิดาให้กับบัญชีหนึ่งซึ่งชื่อเ๽้าของบัญชีคือเมธินี ทวีกุลรัตน์ เวหาทบทวนชื่ออีกครั้งเขาจะต้องตามสืบเ๱ื่๵๹ของผู้หญิงคนนี้รู้ว่าเธอเป็๲ใครและอยู่ที่ไหนและที่สำคัญเขาอยากรู้ว่าเธอแต่งงานมีครอบครัวไปหรือยัง

          ชายหนุ่มภาวนาให้เป็๞อย่างหลังเพราะถ้าเธอมีครอบครัวไปแล้ว บิดาของตนเองจะได้ตาสว่างและการหย่าร้างก็อาจไม่เกิดขึ้น