“อิงเอ๋อร์ นางก็เป็สหายของพวกเราเช่นกันมิใช่หรือ ไม่มีใครควรทำเช่นนี้กับนาง” หลินสวินก้มศีรษะลงเล็กน้อยเป็การขอโทษน้องสาวก่อนจะประคองร่างของเถียนอี่ถงเตรียมพานางออกไปจากงานเลี้ยง
“มากเกินไปแล้วนะคุณชายหลิน! ใครใช้ให้เ้าเข้ามาสอด!" ฟู่หนานซีรีบตามช่วยหลี่จื่ออิง
“คุณชายฟู่ ปล่อยพวกเขาไปเถิดเ้าค่ะ ข้าก็ไม่ได้อยากดูการแสดงของนางสักเท่าใดด้วย”
หลี่จื่ออิงมองตามแผ่นหลังแข็งแกร่งของพี่ชายด้วยสายตายุ่งยากใจ ฟู่หนานซีกับหรั่นเซียงหยูแสดงพิรุธให้นางเห็นไปแล้วคู่หนึ่ง ไม่คิดว่าระหว่างหลินสวินกับเถียนอี่ถงก็อาจมีความสัมพันธ์บางอย่างที่นางไม่เคยรับรู้ด้วยเช่นกัน!!
โดยเฉพาะกับเถียนอี่ถง นางเป็คนหนึ่งที่สามารถเข้าไปถึงโรงครัว รวมทั้งทุกพื้นที่ในจวนแม่ทัพได้โดยที่ไม่มีใครขัดขวาง
ชาติก่อนไม่มีผู้ใดเชื่อมโยงเื่ราวไปถึงเถียนอี่ถง แต่พอได้เห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวเมื่อครู่ นางจึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ และยังคิดจะแนะนำให้หลินสวินจับตามองเถียนอี่ถงเป็พิเศษ แต่กลับกลายเป็ว่าพวกเขาน่าจะสนิทสนมกันมากกว่าที่นางคิด
“เ้าใช้สิทธิ์อะไรมาสร้างความวุ่นวายในงานเลี้ยงของข้า?” ฟู่หนานซีะโใส่หน้าหลินสวินทันทีเมื่อเขากลับเข้ามาในงานเลี้ยงอีกครั้ง ชายหนุ่มกัดฟันกรอดที่อยู่ดีๆ หลินสวินก็มาทำลายบรรยากาศแสนสนุกของพวกเขา แถมหลี่จื่ออิงยังให้ท้ายปล่อยคนออกไปง่ายๆ อีก
“งานเลี้ยงของเ้า! ดูเหมือนว่าที่ข้ารู้มามันจะไม่ใช่อย่างนั้นนะ” หลินสวินเลือกมองผ่านสายตาขุ่นเคืองของน้องสาวไปโต้ตอบฟู่หนานซี
“น่าขันนัก!! อย่าบอกนะว่าเ้ามาที่นี่โดยไม่รู้ว่าพวกเรากำลังฉลองเื่อะไรกัน” ฟู่หนานซียกยิ้มมุมปาก
“อิงเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเ้าเวทนาสงสารคุณชายหลินถึงได้พาเขาออกมาเปิดหูเปิดตาบ้าง แต่อย่างไรเ้าก็ควรบอกเขาสักหน่อยนะ ว่าเ้าจัดงานเลี้ยงนี้เพื่อแสดงความยินดีที่ข้าผ่านการทดสอบเลื่อนขั้น เห็นหรือไม่ว่าเขาเกือบจะทำเ้าขายหน้าอยู่แล้วเชียว”
ความคิดของหลี่จื่ออิงสับสนยุ่งเหยิงเหลือคณา ความเหน็บหนาวเกาะกุมหัวใจนางอย่างเหนียวแน่น เสียงของฟู่หนานซีที่แว่วผ่านโสตประสาทของนางราวกับสายลมที่พัดผ่านมาวูบหนึ่งแล้วผ่านไป แต่นางไม่มีแก่ใจจะตอบคำถามหรือคิดเื่เล็กน้อยเช่นนี้ต่อไปแล้ว
“ข้ารู้สึกไม่สบาย ทุกท่านข้าขอตัวกลับก่อน เชิญพวกท่านสนุกกันต่อเถิด” หญิงสาวกล่าวจบก็ก้าวเท้ายาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปขึ้นรถม้ากลับจวน ท่ามกลางความตื่นตะลึงของแขกที่มาร่วมงานทุกคน!
หลินสวินหลุบตาต่ำถอนหายใจออกมาด้วยความลำบากใจ การที่ตนเข้าไปช่วยเหลือเถียนอี่ถงคงสร้างความไม่พอใจให้กับน้องสาวเป็แน่
“ขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ วันนี้น้องสาวข้าไม่สบายข้าเองก็คงต้องขอตัวเช่นกัน สุราอาหารที่สั่งไว้ยังส่งออกมาไม่หมด เช่นนั้นก็ขอให้พวกท่านดื่มกินกันต่อให้สบายใจเถิด ข้าขออภัยด้วย” หลินสวินประสานมือคำนับ
หรั่นเซียงหยูได้ยินเช่นนั้นก็รีบสะกิดฟู่หนานซี หลี่จื่ออิงกลับไปแล้ว หลินสวินก็จะหนีกลับไปอีกคนแล้วค่าสุราอาหารที่ต้องจ่ายเล่า?
“ช้าก่อน! เมื่อครู่ทุกคนก็ได้ยินกันแล้วใช่หรือไม่ งานเลี้ยงในวันนี้คุณหนูหลี่จัดขึ้นเพื่อเลี้ยงฉลองให้กับข้า แต่นางกลับไปก่อนยังมิทันได้ชำระค่าใช้จ่ายให้กับภัตตาคาร ส่วนคุณชายหลินก็พยายามหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ เ้าเป็คุณชายใหญ่จวนแม่ทัพไม่ใช่หรือ อย่าบอกนะว่าเ้าไม่ได้พกเงินติดตัวมาด้วย”
กล่าวตามจริงฟู่หนานซีก็แอบใจสั่น หากหลินสวินไม่ได้พกเงินมาจริงๆ ใช่ว่าเขาต้องเป็คนสำรองจ่ายไปก่อนหรือไม่? เขาไม่ได้มีเงินมากมายถึงเพียงนั้นนะ!
หลินสวินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ สีหน้าเย้ยหยัน
“งานเลี้ยงในวันนี้ข้าพาน้องสาวออกมาเลี้ยงฉลองความสำเร็จของข้า เป็นางที่เห็นว่าเ้าก็ผ่านการทดสอบมาด้วยเช่นกันเลยเชิญเ้ามาเข้าร่วมยินดีด้วย ใครว่านางจัดงานเลี้ยงเพื่อเ้ากันเล่า? มีใครได้ยินอย่างนั้นไหม"
สหายทางฝั่งหลินสวินพยักหน้าสนับสนุนหลินสวินพร้อมกันทุกคน พวกเขารู้มาั้แ่ต้นแล้วว่างานนี้คนที่เป็เ้ามือตัวจริงเป็หลินสวิน
“อย่างเ้าน่ะหรือจะมีปัญญาจ่ายค่าสุราอาหาร ให้ตายข้าก็ไม่เชื่อ ฮ่าๆๆ” ฟู่หนานซีหัวเราะเสียงดังไปกับกลุ่มสหายของพวกเขาที่พากันกุมท้องหัวเราะจนตัวงอ
“ทำไมจะไม่ได้เล่า อย่าลืมสิว่าเขาเป็คุณชายใหญ่สกุลหลี่นะ เงินแค่นี้หลินสวินไม่ขาดมือหรอก” กลุ่มสหายของหลินสวินช่วยเถียงแทน
"ไม่ใช่ธุระของข้าที่ต้องใส่ใจว่าเ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ทุกท่านข้าชำระเงินไว้ครบหมดแล้ว พวกท่านเชิญสนุกกันต่อเถิดข้าขอตัวไปดูแลน้องสาวก่อน”
“หน้าด้าน! ไร้ยางอาย! เ้าไม่มีเงินจ่ายเลยจะรีบหนีล่ะสิไม่ว่า อย่าให้พวกเรารู้นะว่าสุดท้ายแล้วทางร้านก็ต้องวิ่งไปเรียกเก็บเงินเอาที่จวนสกุลหลี่ หลินสวินๆๆ ข้ารู้กำพืดเ้าดี!! อย่าทำเป็เสแสร้งหน่อยเลย”
“คุณชายท่านนี้..” เถ้าแก่ที่มาดูความเรียบร้อยอยู่ใกล้ๆ ก้าวออกมาด้วยสีหน้าลำบากใจ
“คุณชายหลินมาจองสถานที่และจ่ายเงินทั้งหมดให้กับข้าเรียบร้อยแล้วจริงๆ ขอรับ เพียงแต่ว่า..ตอนนี้มีแขกที่ไม่มีเทียบเชิญเกินมาหกคนขอรับ ส่วนนั้นยังมิได้ชำระแต่อย่างใด” ชายชรากล่าวจบก็หันไปมองกลุ่มสหายของฟู่หนานซีที่ไม่มีเทียบเชิญเข้ามา
“รบกวนเถ้าแก่ตรวจสอบดูเอาเถิดขอรับ ข้าจ่ายเงินตามเทียบเชิญไปครบถ้วนแล้ว ใครที่ไม่มีท่านก็คิดเงินเอากับผู้นั้นเถิด” หลินสวินไม่สนใจจะอยู่ต่อ กล่าวจบก็โค้งตัวคำนับแขกทางด้านหลังตนอีกรอบก่อนจะจากไป
ตามจริงแล้วเขาไม่จำเป็ต้องมาโต้เถียงเื่นี้ด้วยซ้ำ เดิมทีหากฟู่หนานซีไม่พูดออกมาตนก็จะยินยอมจ่ายค่าอาหารเพิ่มสำหรับคนอีกคนหกอยู่แล้ว แต่เป็เพราะอีกฝ่ายตั้งใจหาเื่ทำให้เขาอับอายก่อนแล้วเขายังต้องไว้หน้าอีกฝ่ายอยู่อีกหรือ?
“ไม่จริง..” ฟู่หนานซีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษก็ไม่ปาน
“สหายฟู่ เ้าเชิญพวกเรามาเ้าก็ต้องรับผิดชอบด้วยนะ หากข้ารู้ว่ามางานเลี้ยงแล้วต้องจ่ายเงินเองข้าก็คงไม่มาหรอก!” กลุ่มของฟู่หนานซีเริ่มหันหน้ามองกันไปมา ส่งเสียงโวยวายขึ้นมาบ้าง
“พวกเ้าจะเอะอะโวยวายอะไรกัน คุณชายฟู่บอกกับข้าเองว่าเขาจะรับผิดชอบส่วนของพวกเรา ไม่ต้องร้อนใจไปหรอกน่า!” หรั่นเซียงหยูเห็นคนเริ่มมองมาทางฟู่หนานซีกันแล้ว นางจึงรีบปิดปากสหายที่เหลือ
“อ้อๆ..เป็อย่างนี้เอง คุณชายฟู่จะเป็คนจ่ายส่วนที่เหลือใช่หรือไม่ขอรับ เช่นนั้นก็เชิญพวกท่านดื่มกินกันต่อเถิด” เถ้าแก่ร้านเห็นว่ามีผู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายที่เหลือแล้วเขาก็สบายใจ รีบกวักมือเรียกให้คนนำสุราอาหารออกมาเพิ่มจนฟู่หนานซีเย็นสันหลังวาบ
เขาแค่โอ้อวดต่อหน้าหรั่นเซียงหยูไปเช่นนั้นเองว่าตนจะจ่ายเงินสำหรับสหายที่ตนเชิญมา แต่ที่จริงเขาตั้งใจจะทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ ปล่อยให้หลี่จื่ออิงจ่ายตามเคยต่างหากเล่า!! ครั้งนี้เขาขาดทุนยับเยินแล้วจริงๆ!
ที่สำคัญ..เขาไม่ได้มีเงินติดตัวมามากมายถึงเพียงนั้น!!
“เซียงเอ๋อร์..เ้ามีเงินติดตัวมาเท่าใด”
“คุณชาย!! ข้าเป็เพียงบุตรสาวของอนุภรรยาเท่านั้น ไหนเลยจะมีเงินติดตัวมามากเล่าเ้าคะ แล้วท่านไม่มีเงินเช่นนั้นหรือ”
“เงินน่ะมี แต่มันอยู่กับท่านแม่ข้าอย่างไรเล่า! เ้ากลับไปที่จวนข้า ขอเงินจากท่านแม่ข้ามาให้ที”
“ขอเงินจากท่านแม่ของท่าน? แล้วนางจะเชื่อข้าหรือเ้าคะ ทำไมท่านไม่กลับไปเอง รถม้าก็จอดอยู่ที่หน้าภัตตาคารอยู่แล้ว ข้ารอท่านอยู่ที่นี่จะดีกว่านะ"
“ให้ข้ากลับไปเองเ้าพวกนั้นคงคิดว่าข้าจะหนีไม่ยอมจ่ายน่ะสิ! หากพวกเขาโวยวายเสียงดังกันอีกรอบแล้วข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
หรั่นเซียงหยูก้มหน้าแค่นเสียงอยู่ในใจแต่ไม่อาจออกปากล่วงเกิน นางกลอกตาบิดเอวเดินออกจากงานเลี้ยงแบกหน้ากลับไปที่จวนสกุลฟู่เพียงลำพังในใจเต็มไปด้วยความคิด
จวนสกุลฟู่มีทายาทหลายคน หากฟู่หนานซีไม่ได้ตบแต่งหลี่จื่ออิงมาเป็ภรรยาก็คงไม่มีทรัพย์สมบัติมากมายไว้ใช้จ่ายให้คล่องมือ
นางต้องอดทนและสนับสนุนคนทั้งคู่ให้สมหวังเท่านั้น ถึงนางจะได้รับตำแหน่งอนุของฟู่หนานซีนางก็ยอมเพื่อความสุขสบายในภายหน้า!
685
![ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1655452201_90378797.webp)
