โชคดีฉันได้สามีสามคน

        พีชสูดลมหายใจเข้าลึก ขณะปลายเท้าชิดปลายเท้าเขาเธอรู้สึกถึงแรงดันที่ต้นแขน เวลาที่อาร์ตโน้มตัวมาด้านหน้ามือเธอรั้งข้อมือเขาไว้แน่น เสียงหัวใจทั้งสองเต้นสอดประสานกันราวกับจังหวะโยคะของพวกเขาได้กลายเป็นบทสนทนาเงียบๆ ที่ไม่ต้องมีถ้อยคำไปแล้ว อาร์ตเลื่อนตัวมาอยู่ใกล้กว่าเดิมเสียงกระซิบข้างหู “ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ พร้อมๆ กันนะครับ”

        พีชชะงัก แต่ก็ผ่อนลมหายใจออกดังๆ ราวกับปลดปล่อยความตึงที่สะสมมานาน “ดีมาก…ตรงนี้จะช่วยเปิดอกให้กว้างขึ้น”มือของเขาพาดท่อนแขนเหนือสะบักเธอเบาๆ ความร้อนจากผิวสัมผัสกระจายไปทั่วร่างกาย

        เมื่อเปลี่ยนท่าสู่ double boat pose ทั้งคู่ต้องนั่งเผชิญหน้างอเข่าชูขึ้นสองข้าง แล้วเอามือกุมกันไว้อย่างแนบแน่น ชั่วขณะหนึ่งพีชมองหน้าอาร์ต เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามรอยตีนผม

        “อยู่อย่างนี้…อย่าเพิ่งขยับนะครับ” เขาพูดเสียงอ่อนเส้นผมเปียกเหงื่อทิ้งตัวไล่สายตา เธอได้แต่พยักหน้า มือทั้งสองไม่ปล่อย

        หลังจบคลาสในค่ำวันศุกร์ ห้องฝึกโยคะเงียบสงัดมีเพียงเสียงลมหายใจสลับกับเสียงผ้าขนหนูผืนเล็กที่อาร์ตใช้เช็ดเหงื่อให้พีชพลางยื่นผ้าผืนอุ่นๆ วางเบาๆ บนหัวไหล่เธอ “พีช…คุณฝึกได้ดีเสมอมาแต่ผมอยากรู้จักคุณให้ลึกกว่านั้น”

        หยิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย พลิกตัวหันมาสบตาเขา สายตาอาร์ตสั่นคลอนเล็กน้อยแต่มั่นคงกว่าทุกครั้ง

“ลึกกว่า…ร่างกายฉันงั้นเหรอ?”

        ครูฝึกหนุ่มยิ้มบางๆ ก่อนจะวางผ้าขนหนูลงบนโต๊ะแล้วก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือค่อยๆ ประคองกรอบหน้าหวานของเธอ รอยยิ้มของเขาอบอุ่นแต่ดวงตากลับสื่อถึงอะไรที่ลึกซึ้งกว่า “ผมอยากรู้ว่าเสียงหัวใจคุณเต้นเป็นอย่างไร อยากฟังเรื่องที่อยู่ในใจ…ไม่ใช่แค่เสียงลมหายใจ”

        พีชรวบรวมความกล้า ก่อนจะถามเสียงสั่นๆ “อาร์ต…เอ่อ...นี่คือบทเรียนโยคะหรือบทเรียนชีวิตกันแน่คะ”

        เขาไม่ตอบทันที เพียงโน้มหน้าลงช้าๆ กลิ่นน้ำมันหอมระเหยและเหงื่ออ่อนๆลอยเข้าจมูกเธอ

ความใกล้ชิดกดทับทั้งกายและใจอาร์ต กระซิบเบาๆ “ผมสอนโยคะ…แต่คืนนี้ ผมจะสอนใจตัวเองให้รู้จักคุณให้มากขึ้นครับ”

        ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาแตะเบาๆ ที่ข้างใบหูเธอ ทำให้พีชรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนในวินาทีนั้น คำว่า “ของสงวน” หรือ “บทเรียน” ถูกลบเลือน เหลือเพียงสองดวงตาที่สบกันท่ามกลางหัวใจที่เต้นแรงราวจะระเบิด

บรรยากาศเงียบงันในห้องฝึกโยคะกลับเต็มไปด้วยไฟปะทุใต้ผิวสัมผัส ไม่ต้องมีถ้อยคำมากมายเพราะสายตาและการเคลื่อนไหวเพียงเสี้ยววินาทีก็เล่าเรื่องราวได้ยิ่งกว่าเสียงใดๆ

        ทั้งห้องมีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง เสียงเสียดสีและกระทบกันของเนื้อนุ่ม ก่อนที่ทุกสิ่งจะกลับเข้าสู่ความเงียบสงบของยามค่ำคืนอีกครั้ง

        แสงเช้าค่อยๆสาดเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องฝึกโยคะที่ถูกปรับเป็นห้องพักชั่วคราวเมื่อคืนนี้พีชนั่งนิ่งอยู่ริมที่นอน หัวใจยังคงอ่อนนุ่มจากคืนที่ผ่านมา บนที่นอน อาร์ตนอนหลับสนิทมือหนึ่งโอบรอบเอวเธอไว้เบาๆ หญิงสาวค่อยๆ นอนซบไหล่เขา ร่างอุ่นๆของเขากระจายความอบอุ่นทั่วแผ่นหลัง เสียงหัวใจสองดวงเต้นสอดประสานกัน ไม่ใช่คำพูดใดๆแต่เป็นภาษาของความผูกพันลึกซึ้ง

        ลมหายใจของเขายังสม่ำเสมอ แต่สำหรับเธอ…ทุกลมหายใจคือบทเพลงที่บอกว่า ไม่ได้ตกหลุมรักแต่กำลังหลอมรวมหัวใจเข้าด้วยกัน สาวสวยค่อยๆ ยกมือแตะต้นคออาร์ตแผ่วเบาราวสำรวจว่าเมื่อคืนนี้เกิดสิ่งใด

สุดสายตาของเธอคือความสงบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

        อาร์ตกระดิกตัวเล็กน้อย ก่อนจะอ้าปากยิ้มน้อยๆ ลมหายใจของเขาเปลี่ยนจังหวะเต้นของหัวใจดังชัดขึ้น พีชก้มลงจูบที่หน้าผากเขาเงียบๆ เป็นคำขอบคุณและคำสัญญาโดยไม่ต้องมีถ้อยคำในห้องที่ทั้งสองใช้เวลาเรียนรู้กันคืนหนึ่ง ไม่มีใครต้องถามว่า “รักไหม” เพราะหัวใจของพวกเขาได้ตอบแล้วผ่านการหลอมรวมที่ทั้งอ่อนโยนและเร่าร้อน

        อาร์ต กระซิบ “ตื่นแล้วหรือครับ... ยังอยากอยู่ตรงนี้กับผมไหม”

        สาวสวยพยักหน้า ส่งยิ้มละไม ดวงตาของเธอยังไม่เต็มตื่นแต่เต็มไปด้วยความสุข เสียงออดอ้อนยั่วเย้า “พรุ่งนี้เช้าก็ยังอยากอยู่กับคุณแบบนี้…ไม่อยากลุกเลย”

        ทั้งสองเงียบอยู่ในมวลความอบอุ่นนั้น จนประตูห้องเปิดเบาๆ มารตีก้าวเข้ามาโดยไม่ได้ตั้งใจเพราะไม่คาดคิดว่าจะมีใครอยู่ แสงแดดยามเช้าสาดผ่านตัวเธอพอดี พลันสายตาก็สบเข้ากับภาพสองคนเปลือยเปล่าที่เปิดเผยเกือบทั้งตัวบนที่นอน

        อาร์ตและพีชตกใจ พีชลุกขึ้นนั่งอย่างว่องไว หัวใจเต้นระรัว อาร์ตรีบหยิบผ้าคลุมโยคะขึ้นมาคลุมร่างทั้งสองก่อนก้มหน้าหลบตาผู้มาเยือนโดยไม่คาดหมาย

        มารตียืนหน้าเครียด แต่สายตากลับอ่อนโยน เธอไม่พูดอะไรเพียงแค่ก้าวเข้ามาใกล้ และเงยหน้ามองอาร์ตกับพีชสลับกัน มารตี เสียงอ่อน “ตอนเช้ามักมีอะไรพิเศษเสมอ...”

        ทั้งสามคนสบตากันในแสงรุ่งอรุณ ไม่ต้องมีคำอธิบายอะไรมากมาย เพียงแต่รู้ว่า...พรุ่งนี้เช้าก็ยังอยากอยู่ด้วยกันแบบนี้อีกครั้ง

        คลาสพิเศษเมื่อคืนนี้ไม่ใช่การฝึกโยคะ แต่คือบทเรียนการ “อ่านใจ”ผ่านสัมผัส ไม่มีคำว่า “เรื่องแฟน” ไม่มีบทสนทนาเรื่องอนาคตมีเพียงร่างกายของสองคนที่เล่าเรื่องให้กันฟัง กับลมหายใจที่ผสานเป็นหนึ่งเดียว

        แสงแดดสายเอื่อยส่องผ่านกระจกสำนักงานจนเป็นลำสวย พอจัดโต๊ะทำงานเสร็จเรียบร้อยมารตีก็นั่งไขว่ห้างอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ เสียงแป้นพิมพ์คลิกเป็นจังหวะแต่สายตาของเธอกลับไม่ได้จดจ่อกับเอกสารตรงหน้า กลับล่องลอยไปยังมุมห้องที่นัทพงษ์กำลังจัดแฟ้มงานอย่างตั้งใจใบหน้าเขาจริงจัง พอก้มมองนาทีถัดมา ริมฝีปากบางของเขาก็ขยับพูดอะไรเบาๆกับเลขาอีกคน

        ผู้จัดการสาวสูดลมหายใจเข้าลึก รู้สึกได้ถึงความอุ่นแผ่ซ่านในอกเหมือนดวงใจถูกปลุกให้ตื่น มันไม่ใช่แค่ความรู้สึกถูกใจเด็กฝึกงานทั่วไปแต่เป็นความปรารถนาทางใจ...ที่บอกให้เธอรู้ว่า แม้ไม่เคยกอด ไม่เคยแตะต้องไม่เคยจูบ แต่ นัทพงษ์กลับเป็นคนแรกในรอบหลายปีที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเมื่อได้สบตาเขา

        มารตีไล่สายตามองเส้นผมเปียกเหงื่อเล็กน้อยที่ระต้นคอของเขาเห็นกล้ามเนื้อไหล่ลู่เล็กๆ ขณะก้มทำงาน เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดโดยแรงแม่เหล็กที่นุ่มนวลแต่ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า อยากรู้จักเขาให้มากขึ้น

        ความเงียบในสำนักงานตอนบ่ายชวนให้ใจของเธอกระซิบว่ามันถึงเวลาต้อง“เชื่อมใจ” กับนัทพงษ์ให้ลึกกว่านี้ แม้ยังไม่มีการสัมผัสกันทางกายภาพ ก็ยังดี…ที่จะเริ่มต้นผูกพันโดยไม่ต้องใช้คำพูดใดเพิ่มเติม

        วันหยุดนี้มารตีและปพนต์ นัดไปเที่ยวพักผ่อนกับ วรเมธและจิรภา ณวิลล่าริมทะเล พวกเขาเดินมาถึง

ในช่วงบ่ายจัดๆและเลือกพักห้องพิเศษขนาดใหญ่ที่กว้างขวางพอสำหรับพวกเขาทั้งสี่คน

        เมื่อค่ำคืนที่สวยงามมาถึง เสียงคลื่นทะเลยามค่ำคืนซัดกระทบฝั่งเป็นจังหวะช้าๆละมุนเหมือนบทนำของเพลงบรรเลงยามค่ำ วิลล่าริมทะเลในคืนนี้หรูหราและเงียบสงบแต่อุณหภูมิในห้องนอนขนาดใหญ่กลับค่อยๆ พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆราวกับมีไฟลามมาจากเตียงผ้าขาวสะอาดตรงกลาง

        มารตีเดินตามปพนต์เข้ามาในห้อง เธอใส่เดรสผ้าลื่นสีไข่มุกที่แนบเนื้อโดยปราศจากชุดชั้นในเช่นเคยเส้นผมปล่อยยาวสยายลงมาตามแผ่นหลังโอบล้อมใบหน้าที่มีทั้งความลังเลและความปรารถนาแทรกอยู่ในดวงตาคู่สวย

        สาวสวยสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง ก่อนจะยิ้มให้จิรภาและวรเมธที่เดินตามหลังเข้ามาช้าๆพวกเขาทั้งคู่ดูสบายๆ แต่ก็มีประกายความตื่นเต้นปะปนอยู่ในสายตา ปพนต์เป็นฝ่ายเปิดเกมเขาหยิบไวน์ขึ้นมา เทใส่แก้วคริสตัล แล้วส่งให้แต่ละคน “เพื่อค่ำคืนแห่งการเปิดใจ”เขาเอ่ยพร้อมยิ้มอ่อนๆ

        มารตีเงยหน้ารับแก้วจากมือสามี แก้วสั่นน้อยๆ ในมือเธอเธอกระพริบตาถี่ ริมฝีปากยกยิ้มกลบความสับสนที่เริ่มแทรกซึมในใจอย่างเงียบเชียบ...นัทพงษ์...เด็กหนุ่มคนนั้น คนที่ไม่เคยได้แตะต้องกันเลยสักครั้งแต่กลับฝังตัวอยู่ในความคิดเธอทุกวันในช่วงนี้

        เธอไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่รอยยิ้มขี้เล่นของเขา ได้เริ่มเข้ามาจุดประกายบางอย่างในใจของเธอแต่คืนนี้...เธอไม่ควรคิดถึงเขาเลย...คืนนี้ควรเป็นเรื่องของร่างกายเรื่องของความพึงพอใจ และความไว้ใจกันระหว่างเธอ ปพนต์ จิรภา และวรเมธ