ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        “ฉันชื่อ สิงห์ ที่ไม่ได้แปลว่าผีสิง แต่เป็น สิงห์ ที่แปลว่า ราชสีห์ หรือนายจะเรียกฉันว่าเพื่อนเลิฟก็ได้นะ” 

        สิงห์!? อัจฉริยะของโรงเรียนนี้ที่โดนพักการเรียนไป 

        “งะ-งั้นแสดงว่านายก็คือสิงห์ที่เป็นอัจฉริยะของโรงเรียนนี้อย่างงั้นสิ...” 

        “ฮ่า ๆ ๆ จะเรียกอย่างงั้นก็ได้แล้วแต่นายเลยนะ… ใช่สิ ฉันเห็นคลิปที่นายกับจอร์จชกกันบนเวทีแล้วนะ มันส์อย่าบอกใครเลยล่ะ...” 

        จากนั้นทั้ง 2 คนก็ได้แลกเบอร์แลกเฟสกันก่อนที่สิงห์จะพาเด็ก ๆ เข้าชั้นเรียน 

        “จริงสิ ฉันอยู่ห้อง 6/1 นะ เพื่อนเลิฟ ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้ ฉันก็เป็นหนึ่งในสภานักเรียนเหมือนกัน... ไปล่ะ” 

        และเวลาก็ได้ล่วงเลยไปจนถึงตอนเที่ยงวัน ตอนนี้ตูนก็ได้มานั่งกินข้าวอยู่กับเค ไบรท์และก็จอร์จ ส่วนหินจะตามมาทีหลัง 

        “นี่พวกนายได้ยินข่าวเกี่ยวกับอาชีวะบ้านแก้วไหม? คิดว่าเป็นฝีมือของใคร” เคเปิดประเด็นขึ้นมา

        “จะมีใครซะอีกล่ะ ที่ทำแบบนั้นได้ก็มีแค่ไอ่เจ้าสิงห์คนเดียวนั่นแหละ~” 

        “โอ้มายก้อด! Mr.สิงห์ยังคงร้ายกาจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน So powerful” 

        จากนั้นไม่นานในระหว่างที่ทุกคนกำลังกินข้าวกันอยู่ จู่ ๆ ก็ได้มีเสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังลั่นออกมาจากด้านหลังของพวกเขา 

        “มาอยู่นี่นี่เองเพื่อนเลิฟ!!” 

        พวกเขารู้จักเจ้าของเสียงนั้นเป็นอย่างดีจึงได้หันขวับกลับไปโดยพร้อมเพียงกัน 

        “อ้าว! พวกนายก็อยู่ด้วยงั้นเหรอเนี่ย ไม่ได้เจอกันซะนาน โตขึ้นจนจำแทบไม่ได้เลยนะแหม่... ว่าแต่ไอ่เจ้าหินไปไหนแล้วล่ะ?” 

        “กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่บอกไม่กล่าว” เคตอบกลับ

        “อย่าเสียงดังดิคนเขากินข้าวอยู่” 

        “Long time no see Mr.สิงห์ (ไม่ได้เจอกันนานเลยนะมิสเตอร์สิงห์)” 

        จากนั้นสิงห์ก็ได้เข้ามานั่งกินข้าวพูดคุยกับเพื่อน ๆ อย่างสนุกสนานจนกระทั่ง 

        “ไอ่สิงห์!!!!” 

        เสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังเข้ามาจากด้านหลังอีกรอบ เมื่อพวกเขาหันกลับไปก็ได้พบกับเด็กหนุ่มกล้ามโตกำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทางฉุนเฉียว

        “ว่าไงหิน ไม่ได้เจอกันนาน ตัวใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ...” 

        “ไม่ต้องพูดเยอะ!! มางัดข้อกัน! รอบนี้ตูไม่แพ้แน่! ความแค้นของตูที่สั่งสมมาตลอด 3 ปี”  

        ไม่เคยขัด จัดให้ตลอด หลังจากกินข้าวกันเสร็จพวกเขาก็ได้ไปงัดข้อกันที่โต๊ะไม้หินอ่อน เพราะถ้าเป็นโต๊ะที่ทำจากไม้ธรรมชาติโต๊ะหักแน่นอน 100% 

        ทั้ง 2 คนเอาข้อศอกวางบนโต๊ะบีบมือกันแน่นจนเส้นเลือดของพวกเขาปูดออกมา 

        “เอาล่ะนะ พร้อมนะ การงัดข้อระหว่างหินกับสิงห์รอบที่ 586 เริ่ม!” 

        ปั้ง! 

        สิ้นสุดสัญญาณบอกให้เริ่มไม่กี่วิ มือของหินได้วางไปกับพื้นโต๊ะซะแล้ว 

        “และผู้ชนะในรอบนี้ก็คือสิงห์! ทำลายสถิติ ชนะ 586 ครั้ง แพ้ 0 ครั้ง” เคทำหน้าที่เป็นกรรมการเพราะเพื่อน ๆ คะยั้นคะยอ 

        “โธ่เว้ย!!! รอบนี้จะยอมไปก่อนก็ได้ แต่รอบหน้าตูไม่แพ้แน่!” หินที่อยู่ในท่าทางเกรี้ยวกราดก็ได้หันหน้ามาทางตูนพร้อมกับทำตาแป๋วชวนน่าสงสาร “ท่านอาจารย์ขอคำแนะนำด้วยครับ...” 

        “อะ...เอ่อ... กินอาหารให้ครบ 5 หมู่ แล้วก็อย่าลืมแปรงฟันก่อนนอน...” 

        “ขอบคุณมากครับอาจารย์!!” 

        และจากนั้นพวกเขาก็ได้ใช้เวลาเดินเที่ยวเล่นกันอยู่ในโรงเรียนซึ่งตูนก็ได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ที่เขาย้ายเข้ามาในโรงเรียนให้สิงห์ฟังด้วยท่าทางสนุกสนาน 

        “ฮ่า ๆ ๆ พวกนายไปจัดการกับพวกเทคนิคบ้านท่อจนพวกนั้นติ๋มไปเลยงั้นเหรอ... สมกับเป็นเพื่อนเลิฟของฉันจริง ๆ” 

        “ตอนนั้นฉันไปอเมริกาเรื่องไม่รู้เรื่อง มีเรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นด้วยงั้นเหรอเนี่ย... interesting (น่าสนใจ)” 

        “ใช่สิสิงห์ ฉันเห็นข่าวเรื่องอาชีวะบ้านแก้วแล้วนะ เป็นฝีมือนายใช่ไหม” 

        “จะเป็นใครที่ไหนได้อีกล่ะเค~ ก็ไอ่คนที่สัมภาษณ์มันบอกว่าได้ยินคนที่มาถล่มพูดว่า ได้กลิ่นนักเลง จะมีใครที่ไหนอีกที่จะพูดคำนี้ นอกจากไอ่หมอนี่ ถ้าจะมีก็คงเป็นลูกของมันล่ะมั้ง” 

        “จริง ๆ แล้วฉันก็อยู่ในเหตุการณ์นะ! เจ้าพวกนั้นมันมาแกล้งเด็กก่อนนี่นา แถมยังทำตัวสกปรกด้วย แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าสิงห์จะไปถล่มซะเละขนาดนั้น” 

        “ใช่ ๆ อาจารย์พูดถูก ใครจะไปคิดล่ะว่านายจะเล่นใหญ่เวอร์วังจนออกข่าวแบบนั้น แกไม่เรียนหนังสือหรือไง” 

        “ว่าแต่แปลก ๆ นะ… หนึ่งปีที่ผ่านมานี้แถวนี้ก็สงบสุขดีแล้วทำไมจู่ ๆ ไอ่พวกนั้นก็เข้ามาที่นี่ได้ ที่ตั้งของวิทยาลัยของพวกมันก็อยู่ไกลไม่เห็นจะต้องถ่อมาถึงที่นี่เลย” ตูนพูดลอย ๆ ออกมาทำให้เพื่อน ๆ ต่างพากันสงสัยตามกันไป 

        “นั่นน่ะสิ ช่วงนี้ก็ระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน เราก็อยู่ ม.6 กันแล้ว ทำอะไรระวังกันด้วยล่ะ เดี๋ยวจะเรียนไม่จบเอา” เคพูดตักเตือนออกมาด้วยความเป็นห่วงก่อนที่ต่างคนจะแยกย้ายกันเข้าชั้นเรียน

        แต่ทว่าสิ่งที่พวกเขากังวลก็ได้กลายเป็นจริง วันเวลาได้ผ่านไป เหล่านักเรียนมากหน้าหลายตาจากที่ไหนก็ไม่รู้ได้มาป้วนเปี้ยนอยู่ที่โรงเรียนเบียวศาสตร์เป็นประจำโดยพวกนั้นดูท่าทางแล้วไม่ได้มาดีแน่ ๆ บางครั้งก็ถึงกับทีเรื่องชกต่อยกันก็ได้พบว่าพวกมันเป็นเด็กต่างถิ่นที่อยู่ค่อนข้างไกล และพอมาอีกวันพวกมันก็พากันมาป้วนเปี้ยนกันเยอะขึ้นกว่าเดิมและมีสถาบันอื่น ๆ ที่ไม่รู้จักเพิ่มขึ้นมาอีก ทำให้นักเรียนในโรงเรียนเบียวศาสตร์เริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย เพียงดาวจึงเรียกสิงห์และสภานักเรียนมาคุยถึงปัญหาที่กำลังเกิดขึ้น

        จนวันเวลาได้ล่วงเลยผ่านไปจนมาถึงวันนี้

        เคที่ซ้อมมวยเป็นคนสุดท้ายของชมรมก็กำลังปิดห้องเตรียมตัวกลับบ้าน ซึ่งนั่นก็เป็นเวลาที่ค่อนข้างดึกมากแล้วจึงทำให้ไม่ค่อยมีคนอยู่แถวนั้น หลังจากที่ล็อคห้องเสร็จ เคที่กำลังจะเดินกลับบ้านก็ได้ไปสะดุดเข้ากับเงาของเด็กหนุ่มร่างใหญ่คนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าซึ่งเขาก็มองไม่เห็นชัดมากนักเพราะแสงสว่างมีไม่เพียงพอ แต่สรีระรูปร่างร่างกายของคน ๆ นั้นก็ทำให้เขาพอจะเดาออกได้ 

        “สิงห์เหรอ? ทำไมยังไม่กลับบ้านอีกล่ะ” 

        เด็กหนุ่มร่างใหญ่คนนั้นไม่ตอบอะไรกลับมา ทว่าในจังหวะนั้นเอง 

        ผัวะ!!! 

        เด็กหนุ่มร่างใหญ่คนนั้นก็ได้พุ่งเข้ามาต่อยเข้าไปที่หน้าของเคอย่างเต็มแรงจนเขาเซไปด้านหลังพร้อมกับเลือดที่ไหลกระเด็นออกมา 

        “อึ่ก! อะไรของแกเนี่ย! เจ็บนะโว้ย!” 

        แต่อีกฝ่ายก็ยังคงไม่หยุดและต่อยออกมาอย่างต่อเนื่องจนทำให้เคไม่มีทางเลือกจึงต้องทิ้งสัมภาระลงและสวนกลับไป 

        ผัวะ! 

        ร่างใหญ่ที่โดนแข้งฟาดเข้าไปเต็มก้านคอก็ได้เซถอยออกไป และมันก็ได้ควักไม้เบสบอลที่ทำจากเหล็กออกมา

        “ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายทำแบบนี้ทำไม แต่ถ้าอยากปะทะนักก็จะจัดให้!” 

        และหลังจากนั้นก็ไม่มีใครทราบว่าเกิดอะไรขึ้น รู้ตัวอีกที ตูน ไบรท์ หินและจอร์จก็ได้รู้ข่าวว่าเคถูกส่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินซะแล้ว พวกเขาจึงได้หน้าตั้งมาที่โรงพยาบาลด้วยความร้อนรนก็ได้เจอกับเคที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงโดยมีร่องรอยจากการต่อสู้อย่างสาหัสอยู่ตามตัวและพ่อของเขาที่นั่งข้าง ๆ 

        ตูนที่ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองก็ได้เดินเข้าไปอย่างช้า ๆ 

        “มะ-มันเกิดอะไรขึ้นครับ...?” 

        พ่อของเคไม่ตอบอะไรกลับแต่ทว่าเขากลับยื่นกระเป๋าสัมภาระของเคกลับมา ซึ่งทุกคนก็ต้องตกใจกับข้อความที่ถูกเขียนไว้บนนั้น คาดว่าน่าจะเกิดจากการพ้นสเปร์ มันได้เขียนเอาไว้ว่า 

        ได้กลิ่นนักเลง คนต่อไปอาจเป็นคุณ

        ซึ่งความน่าเชื่อถือของประโยคนี้อยู่ที่ 50/50 เพราะมีแค่ไม่กี่คนที่สามารถทำกับเคแบบนี้ได้และอีกใจหนึ่งก็คิดว่าสิงห์จะทำแบบนั้นไปทำไมและอีกอย่างสิงห์ก็เป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย แต่นั่นก็ไม่ทันแล้ว ต้าและเติ้ลที่ตามมาทีหลังก็ฟิวส์ขาดและออกตามล่าสิงห์ทันที พวกตูนที่เห็นก็พยายามจะห้ามแต่ก็ห้ามเอาไว้ไม่ทัน จนกระทั่งมาอีกวัน ทั้ง 2 คนก็ถูกพบว่านอนหมดสติมีร่องรอยสาหัสจากการต่อสู่ถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินในเวลากลางโดยถูกฝากข้อความไว้แบบเดียวกันกับเค 

        ตูน ไบรท์ หินและจอร์จ หรือแม้กระทั่งเพียงดาวพยายามจะติดต่อสิงห์ทุกช่องทางเท่าที่ทำได้ แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ชมรมมวยไทยทั้งชมรมกำลังออกล่าสิงห์กันให้วุ่นซึ่งสมาชิกชมรมมวยไทยในตอนนี้ก็ไม่ได้มีน้อยเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย 

        สิงห์จะทำแบบนั้นไปทำไม โดนล่าแม่มดกันทั่วโรงเรียนเลยทีนี้ บางทีมันอาจจะไม่หยุดแค่นี้ หรือว่าสิงห์เป็นโรคจิตประเภทหนึ่งที่ชอบเห็นเพื่อน ๆ ของตัวเองเจ็บปวด!? เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป