"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า มา! มาทำให้มันจบ เื่ระหว่างเรา จะต้องรู้ผล ณ ตอนนี้!!"
หัวเฉินจับดาบในมือแน่น พลังปราณควบคู่เต๋าถูกส่งลงไปที่ดาบมหาศาล…
พุ่งเข้าหาลูกพลังสีฟ้าขาว อย่างไม่รู้จักความกลัว…
“เพลงดาบมารอัคคี กระบวนท่าที่ 2 ดาบอัคคีสะบั้น!!!”
ดาบคู่ใจของหัวเฉินลุกโชนไปด้วยเปลวอัคคี ควบแน่นเป็รูปร่าง…จนกลายเป็ดาบอัคคีขนาดใหญ่ั์
“ขาดครึ่งไปซะ!!”
หัวเฉินจับดาบอัคคีั์ด้วยมือทั้งสองข้าง พุ่งเข้าไปตวัดเป็แนวตั้ง
“สะบั้น!!”
ตูมมม
ฟุบบบบ
ลูกพลังเหมันต์ ถูกฟันขาดครึ่ง มันพุ่งผ่านหัวเฉินไปคนละทิศคนละทาง
ตูมมมมม
กำแพงข้างสนามทั้งสองฝั่งที่โดนลูกพลังนั้นเข้าไป ะเิออกมาตามๆกัน
เสวี่ยเจี้ยนมองสิ่งที่เห็นตรงหน้า อยู่ๆสีหน้าก็เกิดอาการเคร่งเครียดขึ้นมา ทรุดลงอยู่ในท่าคุกเข่าพยายามเงยหน้าขึ้นมอง พลังปราณที่มีใกล้หมดสิ้น เผลอกล่าวออกมาไม่รู้ตัว
“ฟ-ฟัน…เคล็ดวิชา..โลกเหมันต์…ของข้า…ทำได้อย่างไรกัน หัวเฉิน…เ้าเป็ขอบเขตเต๋าขั้นที่หนึ่งจริงๆอย่างนั้นหรือ"
“ตาเ้าก็ไม่ได้บอด เ้ามองไม่เห็นอย่างนั้นหรือ? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
หัวเฉินเดินเข้ามา ทำท่าทางบิดคอ หมุนแขน เล็กน้อยคล้ายพึ่งออกกำลังมา กล่าวพร้อมไปด้วย
“เ้าแห้งน้อย เ้าจะยอมแพ้ได้หรือไม่ รึว่ายังมีไม้ตายก้นหีบอยู่อีก งั้นก็รีบใช้ออกมาเสีย….”
"ก-แก…."
เสวี่ยเจี้ยนรู้สึกเหมือนโดนหยามเกียรติ พยายามลุกขึ้นด้วยแรงที่มีทั้งหมด…
"ยังไม่ยอมอีก? สมแล้วที่เคยเป็คู่แข่งกับข้ามาช้านาน….มาสิ…ลุกขึ้นมา"
เสวี่ยเจี้ยนพยายามลุกขึ้นด้วยเรี่ยวแรงที่มี เอื้อมมือไปหยิบกระบี่ที่ตกอยู่ข้างๆ…ลุกขึ้นมาจับกระบี่เดินลมปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมด…
"ถ้าเ้ายังยืนยันที่จะไม่ยอมแพ้….งั้นก็ช่วยไม่ได้…"
“เพลงดาบมารอัคคี กระบวนท่าที่ 2 ดาบอัคคีสะบั้น!!!”
เมื่อเดินพลังปราณและพลังเต๋า ดาบอัคคีั์ก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง จับด้วยสองมือแน่น พุ่งเข้ามาหาเสวี่ยเจี้ยน ฟันเข้าไปเป็แนวนอนด้วยกำลังที่มี คลื่นพลังอัคคีที่ดูแล้วช่างร้อนและดูคม มันพร้อมตัดและเผาไหม้ทุกสิ่งที่มันตัดผ่าน เสวี่ยเจี้ยนมองดูด้วยใบหน้าที่เหม่อลอย จิตใจตกต่ำ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย มองดูคลื่นพลังอัคคีนั้นพุ่งเข้ามาหาตน ในใจยังคงนึกและไม่เชื่อไม่สิ่งที่เกิดขึ้น
‘ทำไมข้าถึงพ่ายแพ้ได้กัน…..’
“มันจบแล้วเสวี่ยเจี้ยน เ้าแพ้!!”
หัวเฉินมองดูผลงานของตนด้วยความพึงพอใจ ะโกล่าวสิ่งที่อัดอั้นมาหลายปี ในที่สุดมันก็ถึงจุดตัดสิน…
ตูมมมม
ครึกกกกกก
“อะไรกัน?”
อยู่ๆก็มีกำแพงน้ำแข็งั์ปรากฎเบื้ยงหน้า มันป้องกันเพลงดาบอัคคีของหัวเฉินเอาไว้ได้ ความร้อนและความเย็นเมื่อเข้าปะทะกัน อยู่ๆมันก็เกิดควันสีขาวกระจายไปทั่วพื้นที่ลานประลอง
“รังแกน้องชายหน้าโง่ของข้าสาแกใจเ้าหรือยัง…”
เมื่อควันเริ่มจางลง กระแพงน้ำแข็งละลายหายไป ก็ปรากฎสตรีที่งดงามนางหนึ่ง หัวเฉินที่มองเข้าไปข้างหน้าก็เกิดหน้าขาวซีดขึ้นมา กล่าวตะกุกตะกัก
“ส-ส-ส-เสวี่ย..หนิง…”
เสวี่ยเจี้ยน เงยหน้าขึ้น เมื่อพบเจอพี่สาวตนเองก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก รวบรวมแรงที่มีกล่าวออกไป
"พี่เสวี่ยหนิง…ข้าขอโทษ…ที่ทำ…ให้ตระกูลเสวี่ยเสื่อมเสีย…."
"เงียบ….เ้าพักฟื้นเสียหน่อยเถอะ"
เสวี่ยหนิง กล่าวออกมาพร้อมกับสบัดมือ เอายาโอสถฟื้นฟูออกมาจากแหวนมิติยื่นให้เสวี่ยเจี้ยน เสวี่ยเจี้ยนรับยาเอาไว้ รีบกลืนลงไปพยายามนั่งฟื้นฟูตนเอง
เสวี่ยหนิงก้าวออกไปข้างหน้า เดินอย่างเชื่องช้า แต่หัวใจของหัวเฉินกับตรงกันข้าม มันเริ่มเต้นแรกขึ้นเรื่อยๆ ใช่แล้ว! หัวเฉินกำลังหวาดกลัวอยู่ หัวเฉินหวาดกลัวสตรีตรงหน้าผู้นี่..
ตึก ตึก ตีก
“รังแกน้องชายของข้าสาแกใจเ้าหรือยัง…”
เสวี่ยหนิงถามคำกล่าวที่ถามออกมาก่อนหน้านั้นอีกครั้ง…
หัวเฉินเมื่อได้ยินคำถามนั้น ความรู้สึกกลัวที่มีอยู่มันก็เริ่มรุนแรงขึ้น หัวเฉินสูดหายหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมสติของตน คิดในใจ
‘ไม่ได้! ข้าหัวเฉินไม่ไม่ใช่หัวเฉินคนก่อนอีกแล้ว ข้าแข็งแกร่งขึ้นแล้ว ทำไมต้องกลัวผู้หญิงตรงหน้าด้วย ก็แค่แข็งแกร่งกว่าข้านิดหน่อยเท่านั้น…ถ้าแค่นี้ยังไม่กล้า…แล้วจะติดตามพี่ใหญ่ได้อย่างไร’
เมื่อคิดได้เช่นนั้นก็ลืมตา กล่าวออกมา
“รังแกงั้นหรือ? ข้ากับเ้าแห้งนั้น ประลองกันอย่างสมเกียรติ ข้าไปรังแกมันตอนไหนอย่างนั้นหรือ เ้ามากกว่ากระมัง ที่เห็นน้องชายตนเองสู้ไม่ได้ ก็เข้ามาช่วยเอาไว้ ถ้าอย่างข้าเรียกรังแก แล้วอย่างเ้าที่เข้ามาช่วย มันไม่เรียกว่ารังแกข้า…”
เพียะ!!!
ตุบบบ
อยู่ๆเสวี่ยหนิงก็ปรากฎขึ้นข้างหน้าหัวเฉินตอนไหนไม่ทราบ ง้างมือที่ขาวนวลขึ้น ตบหน้าหัวเฉิน จนกระเด็นออกไป
“น-นี่เ้า!”
หัวเฉิน กลิ้งไปหลายตลบ เงยหน้า มีเืไหลออกมาจากปากเล็กน้อย
“ตระกูลเสวี่ยจะไม่ยอมเสื่ยมเสียเกียรติ…”
เสวี่ยหนิง ผสานมือเข้าด้วยกัน สลับนิ้วมือไปมา
"เคล็ดวิชาน้ำแข็ง…ผลึกน้ำแข็ง.."
ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบๆๆๆ
ที่พื้นประลองอยู่ๆก็เกิดผลึกน้ำแข็งั์ มากมายผุดขึ้นมาจากพื้น มันผุดขึ้นมา พุ่งไปทางหัวเฉินอย่างรวดเร็ว
หัวเฉินมองผลึกน้ำแข็งมากมายที่พุ่งเข้ามา รู้อยู่แก่ใจว่าพลังที่ตนมีตอนนี้ไม่สามารถทำลายพลังที่อยู่ตรงหน้าของตนได้ ได้แต่รู้สึกไม่พอใจสบดออกมา
“ถ้าข้าตั้งใจฝึกเพลงดาบอัคคีให้มากกว่านี้ล่ะก็ แค่เคล็ดวิชานี้….”
กล่าวไปก็เหมือนไม่ได้ประโยชน์อะไร หัวเฉินสูดหายใจเข้าลึก เงยหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่กลัวความตาย มองผลึกน้ำแข็งมากมายที่กำลังพุ่งเข้ามาหาตน
"นั้นสิ ที่หลังก็ตั้งใจฝึกหน่อยล่ะ.."
“เพลงกระบี่มารอัคคี กระบวนท่าที่ 3 มารอัคคีทลายสิ้น!!”
ชิ้งง
กระบี่อัคคีั์ตวัดไปข้างหน้า เกิดคลื่นอัคคีมหาศาลที่สูงใหญ่เหมือนกับูเา มันเข้ากลืนกินผลึกน้ำแข็งมากมายตรงหน้าเข้าไปทั้งหมด ยังไม่พอ! มันไม่มีท่าทีจะอ่อนกำลังลงเลย มันพุ่งเข้าไปข้างหน้า เข้าไปหาทางเสวี่ยหนิงด้วยความเร็วสูงสุด
หูบบบบบบบ
“เอ๊ะ!”
เสวี่ยหนิงเห็นเช่นนั้นก็ใ ในเมื่อหลบนี้ไม่ได้ ก็มีแต่ต้องตั้งรับเท่านั้น เสวี่ยหนิงมือสองข้างประกบกันเดินพลังปราณออกมาอย่างรวดเร็ว
"เคล็ดวิชาน้ำแข็ง ปราการน้ำแข็ง!"
ปราการน้ำแข็งั์ ปรากฎขึ้นมาป้องกันคลื้นอัคคีั์ที่มีมหาศาลเอาไว้
ตูมมมมมมม
ตูมมมมมมม
คลื้นอัคคี มลายหายไปพร้อมกับปราการน้ำแข็งที่ละลายไม่มีเหลือ เสวี่ยหนิงมองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่เ็า แฝงไว้ด้วยความโกรธอยู่ภายใน เมื่ออากาศหนาเริ่มจากลง ก็ปรากฎเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักสวมชุดสีฟ้าเรียบร้อย กระบี่ยังคงอยู่ในฝัก สะพายไว้อยู่ด้านหลัง มองไปข้างหน้าด้วยสายตา…ที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เ้าเองหรือ…”
เสวี่ยหนิงเมื่อมองไปก็รู้ได้ในทันที
“พี่ใหญ่!!!”
หัวเฉินที่พบว่าคนที่เข้ามาช่วยตนเป็ใครก็ดีใจอย่างสุดซึ้ง ะโออกมา
"ดูเอาไว้...ถ้าเ้าฝึกกระบวนท่าที่สามได้ เคล็ดวิชาไก่กาแบบนี้…ไม่นับเป็อะไร"
“ข้าทราบแล้วพี่ใหญ่!!”
หัวเฉินรีบพยักหน้ากล่าวตอบอย่างรวดเร็ว เมื่อนึกถึงตอนนั้น ตอนที่เซียวเย่ใช้ออกมา หัวเฉินก็ใจเต้นแรง อยากจะฝึกให้สำเร็จเร็วเข้าไปอีก
“เ้าบ้าหัวเฉิน เ้าเป็อะไรมากหรือไม่?”
ฉินฟางเซียนกับเสี่ยวหลินวิ่งเข้ามา ยื่นเม็ดยาฟื้นฟูให้หัวเฉินกล่าวถามอาการออกมา
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าไม่เป็อะไรเลย พี่ใหญ่ช่วยข้าเอาไว้ ว่าแต่…พี่ใหญ่ทราบได้อย่างไรกัน ว่าข้าอยู่ที่ใด?”
"…….ก็ข้าเห็นว่าเช้าแล้ว เ้ายังไม่มาเสียที ข้าเองหิวข้าวจนทนไม่ไหว ก็เลยลองถามฉินฟางเซียนดู นางบอกว่าเ้าอาจจะมาที่นี่ก็ได้"
หัวเฉินเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็น้ำตาไหลออกมา กล่าวพร้อมกับความรู้สึกที่ดึใจอย่างบอกไม่ถูก
"ขอบคุณ…ขอบคุณพี่ใหญ่…ข้าหัวเฉินดีใจยิ่งนักที่ได้ติดตามท่าน…."
"ดีใจตอนนี้มันยังเร็วไป…."
หัวเฉินจับกระบี่ คลื่นพลังพวยพุ่งออกมา ตวัดกระบี่ออกไป
"เพลงกระบี่มารฟ้า กระบวนท่าที่ 1 ทลายฟ้า!!"
ฟูมมมมมมมมม
คลื่นสีดำพุ่งออกไป มันทำลายทุกสิ่ง กลืนกินทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้าของมัน
เสวี่ยหนิงเห็นเช่นนั้น ก็ยังคงมองไปข้างหน้าด้วยความเฉยชา กล่าวออกมาเสียงเบา
“เคล็ดวิชารุนแรงมากเพียงใด ถ้าไม่โดนก็ไร้ความหมาย เ้ายังอ่อนหัดนัก..เด็กน้อย”
"เคล็ดวิชาน้ำแข็ง สายลมหนาวเย็น!!"
พรึบ
เสวี่ยหนิงเคลื่อนที่เหมือนสายลม หลบหนีคลื่นสีดำออกมาได้อย่างฉิวเฉียด
“เคล็ดวิชาเงาพราย กระบวนท่าที่ 2 พรายพริบตา!!!”
เซียวเย่เหมือนรออยู่แล้วใช้ออกด้วยเคล็ดวิชาเคลื่ยนไหว ปรากฎอยู่ข้างหน้าที่เสวี่ยหนิงเคลื่ยนที่หนีหลบออกมา เซียวเย่ง้างมือออกมาสุดแรง
เพียะ!!!
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
เสวี่ยหนิง กลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ทุกๆคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างใกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“ตระกูลเสวี่ยสูงส่งมากงั้นหรือ เสื่อมเสียเกียรติบ้าบออะไรกัน สำหรับข้า…คนที่ยอมติดตามข้าต่างหากที่ข้าจะไม่ยอมให้เสื่อมเสียเกียรติ!”
36K
