ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        การยั่วให้หูหลันเยวี่ยเดือดดาลไม่ได้ผล เฉินเชี่ยนเชี่ยนจึงรู้สึกหงุดหงิดมาก

        เธอคาดไม่ถึงว่าหูหลันเยวี่ยจะมีเล่ห์เหลี่ยมได้มากขนาดนี้

        หากคำพูดเหล่านั้นไปเข้าหูคนอื่น จะมีสักกี่คนที่ใจเย็นและควบคุมตัวเองได้แบบหูหลันเยวี่ย

        การที่หูหลันเยวี่ยรับมือยากเช่นนี้ ทำให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนเริ่มใจคอไม่ดี

        เธอยังหวังให้เกาลี่ช่วยจัดการหูหลันเยวี่ยเสียอีก แต่เมื่อประมือกันหลายครั้ง เธอก็รู้สึกว่าเกาลี่อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหูหลันเยวี่ยแล้ว

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนกัดฟันแน่นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาให้หูหลันเยวี่ย เป็นรอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก “ฉันจะไปเก็บของ ไม่เกะกะเธอทำงานแล้ว”

        หูหลันเยวี่ยส่งเสียงรับคำ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อ

        พริบตาเดียววันรุ่งขึ้นก็มาถึง เฉินเชี่ยนเชี่ยนจะต้องกลับเข้าเมืองแล้ว

        จ้าวหงเหมยตื่นแต่เช้าตรู่ เพื่อทำบะหมี่เนื้อใส่ไข่ให้เฉินเชี่ยนเชี่ยน

        เธอถ่ายทอดความรักที่มีต่อลูกสาวบุญธรรมอย่างเชี่ยนเชี่ยน ผ่านบะหมี่ร้อนๆ ชามนี้

        เส้นบะหมี่เป็นเส้นที่จ้าวหงเหมยลงมือนวดเองกับมือ เธอทอดไข่สามฟองเป็นแผ่นเดียว แล้วนำมาซอยเป็นเส้นบางๆ จากนั้นโปะเนื้อหมูเส้นไว้ข้างบน

        หลังจากที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนกินอาหารเช้าเสร็จ ก็แสร้งทำเป็นอาลัยอาวรณ์ก่อนลาจากจ้าวหงเหมยและคนอื่นๆ จากนั้นก็ให้หูฉางหมินพาไปส่งขึ้นรถที่ตำบล

        จ้าวหงเหมยคัดเลือกมันเทศ ถั่วลิสง เกาลัด และซานจา [1] ที่เพิ่งเก็บมาใหม่ๆ เลือกเอาแต่ที่ดีที่สุด ให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนนำกลับไปกินที่บ้านในเมือง

        หูฉางหมินไปที่ร้านซ่อมรองเท้าของหลินจินหู่ เพื่อไปเอาจักรยานที่หลินซือหย่วนฝากไว้ที่นั่น แล้วขี่จักรยานพาเชี่ยนเชี่ยนไปที่ตำบล

        เมื่อไปถึงตำบล รถยังไม่มา หูฉางหมินจึงอยู่รอรถเป็นเพื่อนเฉินเชี่ยนเชี่ยน เขาตั้งใจจะรอจนเห็นเฉินเชี่ยนเชี่ยนขึ้นรถไปกับตาเสียก่อน ถึงจะกลับบ้านได้

        หูฉางหมินเป็นคนพูดไม่เก่ง เขาจึงนั่งยองๆ อยู่ริมถนน สูบบุหรี่ไปพลางอยู่เป็นเพื่อนเฉินเชี่ยนเชี่ยนไปพลาง

        ภาพนั้นดูอบอุ่น แต่ในสายตาของเฉินเชี่ยนเชี่ยนกลับไม่ได้รู้สึกอบอุ่นแบบนั้น แถมยังรู้สึกรังเกียจหูฉางหมินที่กลายมาเป็นพ่อเลี้ยงของเธอเสียด้วยซ้ำ

        เมื่อมีพ่อแท้ๆ ที่สง่างามและสุภาพเป็นตัวเปรียบเทียบ เฉินเชี่ยนเชี่ยนจึงรู้สึกรังเกียจหูฉางหมินที่สวมเสื้อผ้าปะชุน นั่งยองๆ สูบบุหรี่ ดูเหมือนคนแก่ๆ คนหนึ่ง

        แม้ในใจจะรังเกียจ แต่เฉินเชี่ยนเชี่ยนก็ยังรักษามารยาทได้เป็นอย่างดี

        “พ่อคะ กลับไปแล้วถ้ามีเวลาว่าง หนูจะเขียนจดหมายมาที่บ้านนะคะ จริงๆ แล้วพ่อกับแม่ของหนูก็เป็นห่วงหลันเยวี่ยเหมือนกัน ไม่รู้ทำไมหลันเยวี่ยถึงไม่ยอมกลับไปเยี่ยมพวกท่านบ้าง หลันเยวี่ยจะโกรธเคืองที่พ่อกับแม่ส่งเธอกลับมาลำบากอยู่ในชนบทหรือเปล่าคะ?”

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนจะไม่ปล่อยโอกาสที่จะได้ใส่ร้ายหูหลันเยวี่ยไป

        หูฉางหมินทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้น ก่อนจะพูดขึ้น “อีกไม่นานพ่อก็ว่าจะเกลี้ยกล่อมให้เยวี่ยเยวี่ยกลับไปเยี่ยมพ่อกับแม่ของหนูบ้าง ไม่ใช่ว่าเยวี่ยเยวี่ยไม่เป็นห่วงพวกท่านหรอกนะ แต่ที่บ้านงานเยอะเกินไป เชี่ยนเชี่ยนก็รู้ว่างานในไร่นามันเยอะขนาดไหน แถมตอนนี้เยวี่ยเยวี่ยยังเป็นครูอีก ยิ่งยุ่งเข้าไปใหญ่ กลับไปแล้วหนูก็ช่วยอธิบายกับพ่อแม่ของหนูแทนเยวี่ยเยวี่ยด้วยนะ”

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนรีบรับคำอย่างว่าง่าย “พ่อคะ หนูจะช่วยอธิบายแทนหลันเยวี่ยเองค่ะ จริงสิคะพ่อ หนูมีเรื่องหนึ่งที่ไม่รู้ว่าควรจะพูดกับพ่อดีหรือเปล่า”

        หูฉางหมิน “เชี่ยนเชี่ยน มีอะไรก็พูดมาได้เลย”

        “พ่อฟังแล้วอย่าโกรธนะคะ” เฉินเชี่ยนเชี่ยนแสร้งทำท่าทางลำบากใจมาก

        หลังจากที่หูฉางหมินรับประกันว่าจะไม่โกรธแล้ว เฉินเชี่ยนเชี่ยนถึงเปิดปากพูด “หนูได้ยินมาจากลูกพี่ลูกน้องทางบ้านหนูมาค่ะว่า ตอนเด็กๆ หลันเยวี่ยเคยขโมยของเพื่อนที่โรงเรียน แถมยังเคยโดนเรียกผู้ปกครองไปพบด้วยนะคะ”

        พูดจบเฉินเชี่ยนเชี่ยนก็รีบก้มหน้าลง แล้วพึมพำว่า “พ่อคะ หนูรู้ค่ะว่าหนูไม่ควรพูดเรื่องพวกนี้กับพ่อ เพราะว่าหนูพูดไปก็มีแต่จะทำให้ภาพลักษณ์ของหลันเยวี่ยที่อยู่ในใจพ่อดูไม่ดี ความสัมพันธ์ของพ่อกับหลันเยวี่ยก็อาจจะต้องร้าวฉานไปด้วย”

        พอดีกับที่มีรถมา เฉินเชี่ยนเชี่ยนจึงรีบหยิบของที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาเตรียมตัวขึ้นรถ

        หูฉางหมินมองตามรถที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนนั่งไปจนลับสายตา เขาจึงเตรียมตัวกลับบ้าน

        ตลอดทาง หูฉางหมินเกิดความรู้สึกสับสนในใจ

        เขาเอาแต่คิดถึงเรื่องที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนพูดเมื่อครู่ พร้อมกันนั้นเขาก็นึกถึงตอนที่ยื่นค่าปรับของยายา ตอนนั้นหูหลันเยวี่ยเอาเงินออกมาแปดสิบกว่าหยวน

        หูฉางหมินจำได้ ลูกสาวบอกเขาว่าเงินนั้นเป็นเงินแต๊ะเอียที่เธอได้จากญาติๆ ตอนตรุษจีน รวมกันแล้วสองร้อยกว่าหยวน แต่เธอใช้ไปจนเหลือเท่านี้

        ตอนนั้นหูฉางหมินไม่ได้สงสัยเลยว่าสิ่งที่ลูกสาวพูดไม่เป็นความจริง

        ยิ่งคิดหูฉางหมินก็ยิ่งไม่สบายใจ เขาหวั่นใจว่าเงินแปดสิบกว่าหยวนที่หลันเยวี่ยเอาออกมานั้น อาจจะได้มาอย่างไม่โปร่งใส

        ถึงแม้หูฉางหมินจะไม่ได้เรียนหนังสือมากมายเท่าไหร่ ทั้งยังไม่เคยเห็นโลกกว้างภายนอก ใช้ชีวิตอยู่กับการทำไร่ทำนามาค่อนชีวิต

        แต่ถึงจะยากจนแค่ไหน แม้แต่ตอนที่เกิดภัยธรรมชาติถึงสามปี หูฉางหมินก็ไม่เคยคิดที่จะทำเรื่องไม่ดีเลย

        ดังนั้นเขาจึงอบรมสั่งสอนลูกสาวเสมอว่า ต้องพึ่งพาตนเอง ต้องมีชีวิตอยู่อย่างสง่างาม ต้องไม่ทำเรื่องขี้ขลาดตาขาว หรือเรื่องที่ทำให้คนอื่นเขานินทา

        หูฉางหมินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่สับสนอย่างมาก

        ตอนนี้จ้าวหงเหมยกำลังให้นมยายาอยู่ในห้องด้านใน

        เมื่อเห็นสามีเดินเข้ามา จ้าวหงเหมยก็ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณเห็นเชี่ยนเชี่ยนขึ้นรถไปแล้วถึงค่อยกลับใช่ไหม?”

        หูฉางหมินร้องอืมตอบ แล้วนั่งลงบนขอบเตียงข้างๆ ภรรยา “หงเหมย เมื่อกี้เชี่ยนเชี่ยนพูดเรื่องหนึ่งให้ฟัง ผมรู้สึกไม่สบายใจมาตลอดทางเลย”

        จากนั้นหูฉางหมินก็เล่าเรื่องที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนพูดก่อนขึ้นรถให้ภรรยาฟัง

        จ้าวหงเหมยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เชี่ยนเชี่ยนบอกว่าตอนเด็กๆ เยวี่ยเยวี่ยขโมยของ? เป็นไปได้ยังไง? ฉางหมิน คุณเชื่อเหรอคะ?”

        หูฉางหมินถูมือไปมา พึมพำว่า “ผมไม่เชื่อหรอก แต่เชี่ยนเชี่ยนไม่จำเป็นต้องใส่ร้ายเยวี่ยเยวี่ยนี่นา ผมคิดว่ามันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ เดี๋ยวคุณลองคุยกับเยวี่ยเยวี่ยดีๆ แล้วถามย้ำกับลูกอีกครั้งหน่อยนะว่าเงินแปดสิบกว่าหยวนที่ลูกเอามาให้เราจ่ายค่าปรับพวกนั้นได้มาจากไหนกันแน่”

        จ้าวหงเหมยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ก็ได้ เดี๋ยวฉันลองคุยกับเยวี่ยเยวี่ยดู ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเยวี่ยเยวี่ยจะมีนิสัยไม่ดีแบบนั้น ในเมื่อเชี่ยนเชี่ยนบอกว่าได้ยินมาจากพวกเด็กๆ ทางบ้านสกุลเฉิน บางทีพวกนั้นอาจจะจงใจใส่ร้ายลูกสาวของเราก็ได้”

        หูฉางหมินรู้สึกว่าที่ภรรยาพูดก็มีเหตุผล ดังนั้นคิ้วที่ขมวดอยู่ของเขาจึงค่อยๆ คลายออก

        หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ หูฉางหมินก็ลงไปเก็บมันเทศในไร่ต่อ โดยมีถิงถิงไปด้วย

        หลังจากที่สองพ่อลูกไปแล้ว จ้าวหงเหมยก็เรียกหูหลันเยวี่ยมา

        เมื่อเห็นว่าจู่ๆ แม่ที่อ่อนโยนและนุ่มนวลของเธอมีสีหน้าเคร่งขรึม หูหลันเยวี่ยก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา

        “เยวี่ยเยวี่ย แม่ได้ยินมาว่าตอนลูกเรียนประถมเคยถูกเรียกผู้ปกครองไปพบ เป็นเรื่องจริงเหรอ?” จ้าวหงเหมยลองเชิงถาม

        หูหลันเยวี่ยชะงักไปก่อนจะหัวเราะ “ตอนเด็กๆ หนูเคยถูกเรียกผู้ปกครองไปพบจริงๆ ค่ะ แต่เหตุผลเพราะว่าทะเลาะกับเพื่อนร่วมห้อง หนูบีบคอเพื่อนจนร้องไห้ เพื่อนคนนั้นเลยกลับไปฟ้องผู้ปกครอง พอผู้ปกครองของเขามาเอาเรื่องถึงที่โรงเรียน ครูประจำชั้นเลยต้องเรียกแม่อุปถัมภ์ของหนูไปที่โรงเรียนด้วยค่ะ หลังจากนั้นแม่อุปถัมภ์ก็ทำโทษโดยการให้หนูยืนเข้ามุมสองชั่วโมง แล้วก็ไม่ให้กินข้าวเย็นด้วย หนูถูกเรียกผู้ปกครองไปพบแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว ต่อมาผลการเรียนของหนูดีขึ้น แม่อุปถัมภ์ก็เลยได้ไปร่วมงานประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียนทุกครั้งอย่างภาคภูมิใจค่ะ”

        หูหลันเยวี่ยเดาออกเลยว่าที่จู่ๆ แม่ก็ถามเรื่องที่เธอถูกเรียกผู้ปกครองไปพบตอนเป็นนักเรียน เป็นฝีมือเฉินเชี่ยนเชี่ยนแน่นอน

        เชิงอรรถ

        [1] ซานจา (山楂) ยาสมุนไพรจีนรสเปรี้ยวอมหวาน มีสรรพคุณในการช่วยย่อยอาหารที่มีไขมันสูงโดยเฉพาะอาหารจำพวกเนื้อสัตว์