หลี่เหว่ยเดินไปมาในห้องทำงานส่วนตัวของเขาด้วยความกระสับกระส่าย แสงเทียนส่องแสงเหลืองอำพันลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความคิดที่ชั่วร้าย เขาดื่มเหล้าองุ่นแดงจากถ้วยหยกไปหลายถ้วยแล้ว แต่ก็ไม่สามารถลบภาพของหลิวเม่ยในชุดเ้าสาวสีแดงสดออกจากใจได้
ในฐานะแม่ทัพที่เกษียณแล้ว หลี่เหว่ยไม่จำเป็ต้องออกรบอีกต่อไป เขาใช้เวลาส่วนใหญ่กับการกำลังกายเพื่อรักษาร่างกายให้แข็งแรง และการใช้ชีวิตสมรสกับฮูหยินหลี่ตามประสาคนที่ยังแข็งแรงและมีความ้า แต่คืนนี้ความ้าของเขามากเป็พิเศษ หลังจากได้เห็นความงามของสะใภ้สาว
ความงามของหลิวเม่ยได้จุดประกายไฟแห่งความปรารถนาที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน ผิวขาวใสเหมือนหยกขาว ดวงตาใสวาวที่แฝงไว้ด้วยความบริสุทธิ์ รูปร่างที่สง่างามและเย้ายวนใจใต้ชุดเ้าสาวที่พอดีตัว ทุกอย่างเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า
เขาหยุดเดินและมองออกไปทางหน้าต่างที่มองเห็นห้องหอของหลิวเม่ย แสงเทียนในห้องนั้นยังคงส่องแสงอยู่ เขาจินตนาการถึงเธอที่กำลังนอนอยู่คนเดียวบนเตียงหอที่กว้างขวาง ในชุดนอนสีขาวที่บางเบา ผมยาวสีดำที่กระจายอยู่บนหมอน
"ไม่ได้... ไม่ได้เลย" เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะเดียวกันก็เทเหล้าใส่ถ้วยอีกครั้ง "เธอเป็ภรรยาของจงเอ๋อร์ ข้าไม่ควรคิดแบบนี้"
แต่ยิ่งเขาพยายามห้ามใจ ความปรารถนานั้นก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เขานึกถึง่เวลาที่เขาเดินเข้าไปในห้องหอและเห็นหลิวเม่ยยืนอยู่ในชุดเ้าสาว สายตาของเขาที่เลื่อนไปตามรูปร่างของเธออย่างช้าๆ ความรู้สึกร้อนผ่าวที่วิ่งไปทั่วร่างกาย
เขาดื่มเหล้าหมดถ้วยแล้วเหวี่ยงถ้วยลงบนโต๊ะอย่างแรง เสียงแตกของเครื่องลายคราม ดังขึ้นในความเงียบ
"ฮวาเอ๋อ..." เขาเอ่ยชื่อภรรยาของตัวเองด้วยเสียงที่แหบแห้ง
ฮูหยินหลี่ ภรรยาของเขาที่แต่งงานกันมาสิบห้าปีแล้ว เธอเป็หญิงที่สวยงามและสง่างาม หลังจากที่เขาเกษียณจากตำแหน่งแม่ทัพ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังคงดีและมีบทรักกันเป็ประจำตามประสาคนที่ยังแข็งแรง แต่คืนนี้เขารู้สึก้ามากเป็พิเศษ หลังจากได้เห็นความงามของหลิวเม่ย
เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องทำงาน ก้าวเท้าไปยังห้องนอนของฮูหยินหลี่ด้วยความมุ่งมั่นที่แปลกใหม่ ในใจของเขาเริ่มมีแผนการที่ชั่วร้าย เขาจะใช้ฮูหยินหลี่เป็ตัวแทนของหลิวเม่ย เพื่อระบายความปรารถนาที่รุนแรงนี้
ห้องนอนของฮูหยินหลี่ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยผ้าไหมสีม่วงอ่อนและทอง เตียงไม้แกะสลักลายดอกโบตั๋นตั้งอยู่กลางห้อง มีม่านผ้าไหมสีม่วงห้อยลงมาจากเพดาน โต๊ะเครื่องแป้งทำจากไม้จันทน์แท้วางอยู่ข้างหน้าต่าง มีกระจกทองเหลืองขนาดใหญ่และเครื่องสำอางต่างๆ เรียงรายอยู่อย่างเป็ระเบียบ
ฮูหยินหลี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังหวีผมยาวสีดำที่เริ่มมีเส้นสีเงินปนอยู่บ้าง เธออายุสี่สิบสองปีแล้ว แต่ยังคงรักษารูปร่างและความสวยงามไว้ได้ดี ใบหน้าที่เคยเป็ที่ชื่นชมของชายหนุ่มหลายคนในวัยสาว ตอนนี้ก็ยังคงมีเสน่ห์และความสง่างาม
เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีขาวที่หลวมสบาย ทำให้เห็นรูปร่างที่ยังคงสวยงามแม้จะผ่านการตั้งครรภ์และคลอดบุตรมาแล้ว ผิวพรรณที่ยังคงขาวใสและเนียนนวล แม้จะไม่เหมือนสมัยสาวแล้ว แต่ก็ยังมีความงามที่เป็เอกลักษณ์ของผู้หญิงวัยกลางคน
เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ทำให้ฮูหยินหลี่หยุดหวีผมและหันไปมอง
"เข้ามาได้" เธอเรียกด้วยเสียงที่อ่อนโยน
หลี่เหว่ยเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางที่แปลกไปจากปกติ สายตาของเขาเร่าร้อนและเต็ไปด้วยความปรารถนา การที่เขาเข้ามาในห้องนอนในเวลานี้ไม่ใช่เื่แปลก เพราะพวกเขายังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีกันเป็ประจำ
"ท่าน?" ฮูหยินหลี่หันมามองสามีด้วยรอยยิ้ม "คืนนี้ท่านมาเร็วกว่าปกตินะคะ"
หลี่เหว่ยเดินเข้าไปใกล้โดยไม่ตอบคำถาม สายตาของเขาจ้องมองภรรยาอย่างเร่าร้อน แต่ในใจกลับจินตนาการว่าเธอคือหลิวเม่ย เขามองเห็นผิวขาวใสของหลิวเม่ย ดวงตาใสวาวของเธอ และรูปร่างที่สง่างามในชุดเ้าสาวสีแดงสด
"คืนนี้ข้า้าเ้ามาก" เขากล่าวด้วยเสียงที่แหบแห้งและเต็มไปด้วยความปรารถนา
ฮูหยินหลี่วางหวีลงบนโต๊ะและหันมาหาสามีอย่างเต็มที่ เธอสังเกตเห็นสายตาที่เร่าร้อนกว่าปกติและกลิ่นเหล้าที่อบอวลมาจากตัวเขา
"ท่านดื่มเหล้ามาหรือคะ?" เธอถามด้วยความเป็ห่วง "ท่านดูตื่นเต้นมากกว่าปกติ"
หลี่เหว่ยไม่ตอบ แต่เดินเข้าไปใกล้มากขึ้น เขาเอื้อมมือไปััแก้มของฮูหยินหลี่เบาๆ แต่ในใจกลับจินตนาการว่าเขากำลังััแก้มของหลิวเม่ย ผิวที่นุ่มนวลและขาวใสเหมือนหยกขาว
"เม่ย..." เขาพึมพำเบาๆ โดยไม่รู้ตัว
"อะไรนะคะ?" ฮูหยินหลี่ถามด้วยความสงสัย เธอไม่ได้ยินชัดเจน
"ไม่มีอะไร" หลี่เหว่ยตอบอย่างรีบเร่ง แล้วโน้มตัวลงจูบริมฝีปากของภรรยาอย่างเร่าร้อน
ฮูหยินหลี่ตอบรับการจูบด้วยความอ่อนโยน แม้จะรู้สึกว่าสามีเร่าร้อนกว่าปกติ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะพวกเขายังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีกันเป็ประจำ
"ท่าน..." เธอพูดเบาๆ ขณะที่เขาจูบคอของเธอ "ท่านเร่าร้อนมากคืนนี้"
หลี่เหว่ยไม่ตอบ เขาจูบเธออย่างหิวกระหาย มือของเขาเริ่มเลื่อนไปตามร่างกายของภรรยา แต่ในใจกลับจินตนาการว่าเขากำลังััร่างกายของหลิวเม่ย รูปร่างที่เรียวเล็กและสง่างาม ผิวที่นุ่มนวลและหอมหวาน
"เม่ย... เม่ยที่รัก..." เขาพึมพำขณะจูบคอของฮูหยินหลี่
คราวนี้ฮูหยินหลี่ได้ยินชัดเจน เธอผลักสามีออกเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยและความเป็ห่วง
"ท่านเรียกใครนะคะ?" เธอถามด้วยเสียงที่อ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความสงสัย "เม่ยคือใคร?"
หลี่เหว่ยตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง เขาพยายามแก้ตัวอย่างรีบเร่ง "ไม่มีอะไร... ข้าแค่... ข้าดื่มเหล้ามาก เลยพูดเพ้อ"
ฮูหยินหลี่มองสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็ห่วง เธอไม่ได้สงสัยอะไรมาก เพราะเชื่อใจสามีและคิดว่าเขาแค่ดื่มเหล้ามากเกินไป เสียงเรียกที่คล้ายคลึงกันระหว่าง "เม่ย" และ "เหมยเอ๋อ" ชื่อเล่นของเธอเอง ทำให้เธอคิดว่าอาจจะเป็การเรียกเธอแต่เสียงไม่ชัด
"ท่านดื่มเหล้ามากเกินไปแล้วค่ะ" เธอกล่าวด้วยความเป็ห่วง "มาพักผ่อนเถอะค่ะ"
แต่หลี่เหว่ยไม่ยอมหยุด เขาดึงฮูหยินหลี่เข้าหาตัวอย่างแรง และจูบเธออย่างหิวกระหาย ในใจของเขายังคงจินตนาการว่าเธอคือหลิวเม่ย เขาจินตนาการถึงผิวขาวใสของสะใภ้สาว ดวงตาใสวาวที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ และรูปร่างที่สง่างามในชุดเ้าสาวสีแดงสด
หลี่เหว่ยอุ้มฮูหยินหลี่ขึ้นวางบนเตียงอย่างเร่าร้อน มือของเขาเริ่มแก้ชุดนอนของเธออย่างรีบเร่ง ในใจยังคงจินตนาการว่าเขากำลังแก้ชุดเ้าสาวสีแดงสดของหลิวเม่ย
"ท่าน... ช้าหน่อยค่ะ..." ฮูหยินหลี่พูดเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ต่อต้าน เพราะเธอคิดว่านี่เป็เื่ปกติระหว่างสามีภรรยา
หลี่เหว่ยไม่ฟัง เขาจูบและััร่างกายของภรรยาอย่างหิวกระหาย แต่ในใจกลับเห็นภาพของหลิวเม่ย เขาจินตนาการถึงผิวขาวใสเหมือนหยกขาว ผมยาวสีดำที่นุ่มลื่นเหมือนผ้าไหม และรูปร่างที่สง่างามของสะใภ้สาว
"เม่ย... เม่ยที่รัก..." เขาพึมพำอีกครั้งขณะจูบไหล่ของฮูหยินหลี่
"ท่าน..." ฮูหยินหลี่เรียกด้วยเสียงที่เริ่มสงสัย "ท่านเรียกชื่อใครอยู่คะ?"
แต่หลี่เหว่ยไม่ตอบ เขาจมอยู่ในจินตนาการของตัวเอง เขาจินตนาการว่าเขากำลังอยู่กับหลิวเม่ย กำลังััผิวที่นุ่มนวลและหอมหวานของเธอ กำลังจูบริมฝีปากที่อิ่มเอิบเหมือนกลีบกุหลาบ
ความเร่าร้อนของเขาเพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ เขาเริ่มทำรักกับฮูหยินหลี่อย่างรุนแรงกว่าปกติ ด้วยความปรารถนาที่ถูกจุดประกายโดยความงามของหลิวเม่ย
"อ๊าห์... ท่าน..." ฮูหยินหลี่ครางเบาๆ เธอรู้สึกประหลาดใจกับความเร่าร้อนที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบ
หลี่เหว่ยเคลื่อนไหวอย่างหิวกระหาย ในใจยังคงจินตนาการว่าเขาอยู่กับหลิวเม่ย เขาจินตนาการถึงเสียงครางที่อ่อนหวานของสะใภ้สาว ถึงการตอบสนองที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาของเธอ
"เม่ย... เม่ยของข้า..." เขาพึมพำขณะเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง
ฮูหยินหลี่เริ่มรู้สึกไม่สบายใจกับการที่สามีเรียกชื่อคนอื่น แต่เธอก็ไม่สามารถคิดได้ว่าเขาหมายถึงใคร เธอคิดว่าอาจจะเป็เพราะเหล้าที่ทำให้เขาพูดเพ้อ หรือเป็การเรียกเธอเองแต่เสียงไม่ชัด
"อ๊าห์... อ๊าห์..." เสียงครางของฮูหยินหลี่ดังขึ้นเมื่อหลี่เหว่ยเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงมากขึ้น
เสียงครางเหล่านี้ดังออกมานอกห้อง แม้จะมีผนังหนาและประตูปิด แต่ในความเงียบของคืนนี้ เสียงก็ยังคงแว่วออกมาได้
ในห้องหอของหลิวเม่ย เธอกำลังนอนอยู่บนเตียงอย่างไม่สบายใจ ความเศร้าโศกและความผิดหวังทำให้เธอหลับไม่ลง เธอคิดถึงนายท่านที่ต้องไปรบ และสงสัยว่าเขาจะปลอดภัยหรือไม่
ขณะที่เธอกำลังพลิกตัวไปมา เสียงแปลกๆ ก็ดังแว่วมาจากทิศทางห้องนอนของพ่อแม่สามี เป็เสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน เสียงที่ฟังดูเหมือนเสียงครางหรือเสียงร้องเบาๆ
"เสียงอะไรนะ?" หลิวเม่ยพึมพำกับตัวเอง เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงและตั้งใจฟัง
เสียงนั้นดังขึ้นเป็ระยะๆ เป็เสียงผู้หญิงที่ฟังดูเหมือนเสียงของแม่สามี แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีเสียงแบบนั้น เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงของคนที่เ็ปหรือไม่สบาย
"ท่านแม่เป็อะไรหรือเปล่านะ?" เธอคิดในใจด้วยความเป็ห่วง
หลิวเม่ยลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่หน้าต่าง เธอพยายามฟังให้ชัดเจนขึ้น แต่เสียงนั้นก็ดังแว่วๆ ไม่ชัดเจน เธอไม่รู้ว่าควรจะไปดูหรือไม่ เพราะกลัวว่าจะไม่สมควร
เสียงครางยังคงดังต่อไปเป็ระยะๆ บางครั้งก็ดังขึ้น บางครั้งก็เบาลง หลิวเม่ยรู้สึกกังวลมากขึ้น เธอคิดว่าแม่สามีอาจจะเจ็บป่วยหรือมีอะไรเกิดขึ้น
"ข้าควรจะไปดูหรือไม่นะ?" เธอคิดในใจ "แต่ถ้าท่านแม่ไม่สบาย ข้าก็ควรจะช่วยเหลือ"
แต่ในที่สุด เธอก็ตัดสินใจไม่ไป เพราะคิดว่าถ้าเป็เื่สำคัญจริง คนใช้คงจะมาเรียกเธอแล้ว และเธอก็ไม่อยากไปรบกวนพ่อแม่สามีในเวลากลางคืน
เธอกลับไปนอนบนเตียง แต่ก็ยังคงได้ยินเสียงครางที่ดังแว่วๆ มา เสียงนั้นทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจและกังวล เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่กล้าไปสอบถาม
ในห้องนอนของฮูหยินหลี่ หลี่เหว่ยยังคงเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง ความปรารถนาที่ถูกจุดประกายโดยความงามของหลิวเม่ยทำให้เขาเร่าร้อนกว่าที่เคยเป็มา
"อ๊าห์... ท่าน... ท่านทำอะไร..." ฮูหยินหลี่ครางด้วยความรู้สึกผสมผสานระหว่างความสุขและความประหลาดใจ
หลี่เหว่ยไม่ตอบ เขาจมอยู่ในจินตนาการของตัวเอง เขาเห็นภาพของหลิวเม่ยใต้ตัวเขา เห็นใบหน้าที่สวยงามของเธอ ดวงตาใสวาวที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ และผิวขาวใสที่นุ่มนวล
"เม่ย... เม่ยที่รัก... ข้ารักเ้า..." เขาพึมพำอย่างหลงใหล
ฮูหยินหลี่ได้ยินชัดเจนครั้งนี้ เธอรู้ว่าสามีกำลังเรียกชื่อคนอื่น แต่เธอไม่สามารถคิดได้ว่าเม่ยคือใคร ในใจเธอเริ่มมีความสงสัยและความเ็ป แต่เสียงที่คล้ายคลึงกับชื่อเล่นของเธอเองทำให้เธอยังไม่แน่ใจ
"ท่าน... ท่านเรียกใครอยู่คะ?" เธอถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
แต่หลี่เหว่ยไม่ได้ยิน เขาจมอยู่ในความหลงใหลและจินตนาการ เขาเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงมากขึ้น จนในที่สุดก็ถึงจุดสุดยอดพร้อมกับเสียงครางที่ดังขึ้น
"อ๊าห์... เม่ย!" เขาร้องออกมาด้วยเสียงที่ดังพอที่จะได้ยินนอกห้อง
ฮูหยินหลี่ใกับเสียงร้องของสามี เธอรู้แน่ชัดแล้วว่าเขากำลังคิดถึงผู้หญิงคนอื่น แต่เธอยังไม่รู้ว่าเม่ยคือใคร และยังคิดว่าอาจจะเป็การเรียกเธอเองแต่เสียงผิดเพี้ยน
หลี่เหว่ยล้มตัวลงข้างๆ ฮูหยินหลี่ หายใจหอบและเหงื่อออกเต็มตัว ความพึงพอใจที่เขาได้รับในคืนนี้มากกว่าที่เคยได้รับมา เพราะเขาได้จินตนาการว่าเขาอยู่กับหลิวเม่ย
"ท่าน..." ฮูหยินหลี่เรียกด้วยเสียงที่เศร้าใจ "เม่ยคือใครคะ? ท่านหมายถึงข้าหรือเปล่า?"
หลี่เหว่ยตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง เขาพยายามแก้ตัว "ใช่แล้ว... ข้าหมายถึงเ้า เหมยเอ๋อ... ข้าแค่ดื่มเหล้ามาก เลยเรียกผิด"
ฮูหยินหลี่รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่ก็ยังคงสงสัยอยู่ เธอไม่เชื่อทั้งหมด แต่เธอก็ไม่อยากทะเลาะในคืนนี้ เธอเก็บความรู้สึกไว้ในใจและหันหลังให้สามี
หลี่เหว่ยมองหลังของภรรยาด้วยความรู้สึกผิด แต่ก็ไม่เสียใจกับสิ่งที่เขาทำ เพราะเขาได้รับความพึงพอใจที่ไม่เคยมีมาก่อน ในใจของเขายังคงมีภาพของหลิวเม่ย และเขารู้ว่าเขา้าเธออย่างแท้จริง
คืนนั้นผ่านไปด้วยความเงียบที่หนักอึ้ง ฮูหยินหลี่นอนหลับไปด้วยความเศร้าใจและความสงสัย ส่วนหลี่เหว่ยก็นอนหลับไปด้วยความพึงพอใจแต่ก็เต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยังไม่สิ้นสุด
ในห้องหอ หลิวเม่ยก็หลับไปในที่สุด แต่ยังคงสงสัยเกี่ยวกับเสียงแปลกๆ ที่เธอได้ยิน เธอไม่รู้ว่าเสียงนั้นคือเสียงของความหลงใหลที่มีต่อเธอ และไม่รู้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้
คืนนั้นเป็จุดเริ่มต้นของความปรารถนาที่ชั่วร้าย หลี่เหว่ยได้ลิ้มรสความพึงพอใจจากการจินตนาการถึงหลิวเม่ย และเขารู้ว่าเขา้ามากกว่านั้น เขา้าตัวจริงของหลิวเม่ย และเขาจะหาทางได้เธอมาให้ได้
7K
