การเปลี่ยนแปลงร่างของเผ่าไลซิดาสกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือดกล้ามเนื้อขยาย ขนงอกยาว... ทลายฟ้ายืนดูด้วยใจระทึก คาดหวังว่าจะได้เจอกับ"วูฟเวอลีน" หรืุ์หมาป่าสุดเท่แบบในหนังฮอลลีวูด
แต่แล้ว...ทุกอย่างก็หยุดกึกอยู่แค่นั้น หูตั้งขึ้นนิดหน่อย ขนงอกออกมาหรอมแหรมเล็บยาวขึ้นมาอีกเซนสองเซน... จบข่าว
"อ้าว...แค่เนี่ย?"ทลายฟ้าถอนหายใจยาวเหยียดไหล่ตกด้วยความผิดหวัง"นึกว่าจะกลายเป็มนุษย์หมาป่าตัวเบิ้มๆ กล้ามแน่นๆ ะโ 'ข้าคือ X-Men!' อะไรประมาณนี้ซะอีก...นี่มันแค่คนขนดกชัดๆ งบหมดหรือไงวะทีมงาน?"
"นายน้อย!ระวังเ้าค่ะ!"
เบลที่เห็นท่าไม่ดีกรีดร้องลั่นขณะที่ทลายฟ้าบ่นอุบกับใครก็ไม่รู้เธอทำท่าจะวิ่งเข้ามาเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเ้านายอีกครั้ง(น้องสงสารชีวิตตัวเองบ้างงง)
ทลายฟ้ารีบยกนิ้วชี้หน้าเบลแล้วงัดไม้ตายเดิมออกมาใช้... เขาแลบลิ้นแล้วทำท่าจะงับลิ้นตัวเอง
"ถอยไป!ถ้าเข้ามา ฉันจะยอมให้ไอ้หมานี่กระซวกไส้แตกตายตรงนี้แหละ!"
เบลเบรกตัวโก่งจนหน้าแทบทิ่มดินเธอทำหน้าเหมือนคนอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก 'โธ่...ชีวิตสาวใช้อะไรจะยากขนาดนี้ นายน้อยก็บ้าบิ่น ชอบเอาชีวิตไปเสี่ยง ทาสก็คลั่ง...ข้าล่ะอยากจะยื่นใบลาออกวันละร้อยรอบ!'
เมื่อกันคนนอกออกไปได้ทลายฟ้าก็หันกลับมาตั้งสมาธิกับคู่ต่อสู้ เขากางขาออกกว้าง ย่อตัวลงต่ำวางกำปั้นบนพื้น... ท่าเตรียมแบบซูโม่!ด้วยหุ่นอ้วนท้วมและจุดศูนย์ถ่วงที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินของร่างนี้ไม่มีท่ายืนไหนจะเหมาะไปกว่านี้อีกแล้ว
เด็กหนุ่มไลซิดาสพุ่งเข้ามาอีกครั้งด้วยความเร็วสูงกรงเล็บซ้ายขวาระดมฟันไม่ยั้งหมายจะฉีกเนื้อให้กระจุย ทลายฟ้าไม่ปะทะด้วยแรงเขาใช้สายตาจับจังหวะ...
วูบ!วูบ! เขาโยกตัวหลบซ้ายขวาเพียงเล็กน้อย ให้กรงเล็บเฉียดแก้มไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปดก่อนจะอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายง้างมือพร้อมกันสองข้างสุดแขนเพื่อจะขย้ำคอ...
หมับ!เขาซัดเข้าที่ลิ้นปี่ด้วยหมัดตรงอันรวดเร็วจนคู่ต่อสู้ชะงักก่อนจะคว้าข้อมือเล็กเกร็งนั่นไว้แน่น แล้วหมุนตัวกลับหลังหัน เอาสะโพกอูมๆของตัวเองมุดเข้าไปใต้จุดศูนย์ถ่วงของอีกฝ่าย
"ฮึบ!"
เขาออกแรงงัดแล้วเหวี่ยงร่างของเด็กหนุ่มข้ามไหล่ ทุ่มลงกระแทกพื้นด้วยท่า 'อิปปง เซโอนาเกะ' (ทุ่มข้ามไหล่) ของยูโด
ตึง!!!“อั่ก!!”
พื้นดินส่งเสียงะเืเลื่อนลั่นฝุ่นตลบอบอวล เด็กหนุ่มไลซิดาสจุกจนตาเหลือกแต่ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าและความอึดทนทานระดับปีศาจมันตบพื้นดีดตัวลุกขึ้นมาได้แทบจะทันทีทั้งที่คนปกติคงกระดูกหักไปแล้ว
ทลายฟ้ากวักมือเรียกท้าทายยิ้มมุมปาก
"เข้ามาเลยไอ้น้อง!"
คราวนี้เด็กหนุ่มพุ่งเข้ามาต่ำหวังจะเจาะทะลวง่ล่างกัดขาให้ล้ม ทลายฟ้าย่อตัวลงบ้าง พุ่งสวนเข้าไปด้วยท่า "แท็คเกิล"แบบอเมริกันฟุตบอล แรงปะทะจากน้ำหนักตัวเกือบ 100 กิโลกรัมอัดเข้ากลางลำตัวผอมแห้งนั่นเต็มรัก!
พลั่ก!
ร่างทั้งสองล้มกลิ้งไปกับพื้นฝุ่นตลบแต่ทลายฟ้าที่เจนจัดในสนามรบไวกว่า เขารู้ด้วยสัญชาตญาณว่าต้องทำอะไรต่อไปเขาอาศัยแรงเฉื่อยพลิกตัวขึ้นมาอยู่้าในตำแหน่ง MountPosition เขาใช้น้ำหนักตัวทั้งหมดกดทับ่อกล่างของเด็กหนุ่มไว้จนหายใจแทบไม่ออกและใช้ขาหนีบตัวไว้ใต้แขนเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหว นี่มันคือการโกงน้ำหนักชัดๆ แต่ทลายฟ้าหาสนใจไม่
เด็กหนุ่มไลซิดาสดิ้นพล่านราวกับปลาโดนทุบหัวกรงเล็บพยายามจะตะกุยหน้าทลายฟ้า แต่ทลายฟ้าไม่ปล่อยให้ทำแบบนั้น...มือขวาของเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือซ้ายของเด็กหนุ่ม กดมันลงแนบพื้นจากนั้นสอดแขนซ้ายของตัวเองลอดใต้ท่อนแขนของอีกฝ่าย แล้ววกกลับมาจับข้อมือขวาของตัวเองล็อกกันเป็รูปเลขสี่ (Figure-Four Grip)
นี่คือท่าล็อกระดับสังหารในกรงMMA..."คิมูระ ล็อก" (Kimura Lock)
"อยู่นิ่งๆ!"ทลายฟ้าคำราม พลางออกแรงบิดแขนข้างนั้นไพล่ไปด้านหลังงัดข้อต่อหัวไหล่ให้หมุนในทิศทางที่ฝืนธรรมชาติ แรงบิดมหาศาลสร้างความเ็ปแล่นพล่านไปถึงกระดูกเบ้าไหล่
"กรรรรร!!ปล่อยข้า!!" เด็กหนุ่มคำรามเสียงต่ำ พยายามฝืนแรงด้วยพละกำลังสัตว์ป่าขาถีบพื้นตะเกียกตะกายจนฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่ยิ่งดิ้น... ทลายฟ้าก็ยิ่งกดน้ำหนักลงไปและบิดองศาแขนเพิ่มขึ้นทีละนิด
กร๊อบ...แกร๊บ... เสียงเอ็นและข้อต่อเริ่มลั่นดังน่าหวาดเสียวบ่งบอกว่าถ้าฝืนอีกแค่นิดเดียว หัวไหล่ได้หลุดออกจากเบ้าแน่นอน
ความเ็ปที่ไต่ระดับขึ้นอย่างรวดเร็วเริ่มทำลายสติคลุ้มคลั่งจากสัตว์ร้ายที่พร้อมฆ่า เริ่มตระหนักถึงความพ่ายแพ้และขีดจำกัดของร่างกายความหวาดกลัวต่อความเ็ปเข้าครอบงำจิตใจ
"อ๊ากกก!จ...เจ็บ! เจ็บ!" เสียงคำรามดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็เสียงร้องโหยหวนมันไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้ายอีกต่อไป... แต่เป็เสียงร้องไห้ของ"เด็กผู้ชาย" ตัวเล็กๆ ที่กำลังหวาดกลัวสุดขีด
ร่างกายเริ่มหดเล็กลงขนที่พองฟูค่อยๆ จางหายไป เล็บที่ยาวแหลมก็หดกลับคืนหูที่เคยตั้งชูชันลู่ตกลงและหายไป... กลับสู่ร่างมนุษย์ปกติที่แสนเปราะบาง
"พ...พอแล้ว!แขนข้าจะหักแล้ว! ฮืออออ!"
เมื่อได้ยินเสียงร้องขอชีวิตที่แท้จริงทลายฟ้าจึงคลายแรงบิดลงทันที แต่ยังคงล็อกตำแหน่งเดิมไว้เพื่อความชัวร์
"ย...ยอม... ไหม?" เขาถามเสียงเข้มพยายามงัดคลังคำศัพท์อันน้อยนิดที่เพิ่งเรียนกับเบลมาผสมเป็ประโยคคำถาม
เด็กหนุ่มนอนหอบหายใจตัวโยนน้ำตาไหลพรากอาบแก้มที่เปื้อนฝุ่น เขาเงยหน้ามองปีศาจร่างอ้วนที่อยู่เหนือหัวก่อนจะพยักหน้ารัวๆ ด้วยความสิ้นฤทธิ์
"ย...ยอม...ข้ายอมแล้ว"
สิ้นเสียงจำนนทลายฟ้าคลายล็อกทันที เขาปล่อยมือ ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างสบายใจราวกับเมื่อกี้แค่เล่นจับปล้ำกับเพื่อน
เด็กหนุ่มไลซิดาสรีบชักแขนกลับไปกอดแนบอกราวกับคิดว่าจะสูญเสียมันไปแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าเขามองมนุษย์ร่างอ้วนตรงหน้าด้วยแววตาที่สับสนระคนตกตะลึง
เขาแพ้...แพ้ให้กับมนุษย์ที่ดูอ่อนแอและอ้วนฉุ...โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ใช้เวทมนตร์แม้แต่บทเดียว!
7K
