หลังจากพวกเราจัดของเข้าค่ายพักนักกีฬาเรียบร้อย ่เย็นวันนั้น ทั้งเพื่อนทั้งรุ่นพี่ของผมได้ชวนกันไปแอบดักรอตรงสนามกีฬาที่เป็ทางผ่านไปห้องอาบน้ำนักกีฬา ทำทีเป็ไปซ้อมกีฬาแต่จุดประสงค์หลักคือเพื่อไปแอบส่องดูนักกีฬาหญิงที่เดินผ่านเวลาจะไปอาบน้ำ ซึ่งโดยปกติสาวๆ มักจะเดินไปกันเป็กลุ่มหลายคนเพื่อไปอาบน้ำพร้อมกัน
พวกเราต่างคนต่างก็พยายามส่องดูว่ามีคนไหนน่ารักบ้างไหม ถ้าได้เจอและถูกใจ บ้างก็จะแซวจนสนุกกันไป (ห้องน้ำทุกโรงเรียนจะมาใช้ร่วมกัน โดยจะแยกโซนชายหญิงให้) ซึ่งตอนนั้นผมก็ตกกระไดพลอยโจนจนอยากจะลองดูบ้าง ก็เลยแซวไปพอขำๆ กับพวกรุ่นพี่ แต่พอได้ลองแล้วกลับรู้สึกว่า
‘เฮ้ย...การแซวสาวนี่มันก็รู้สึกดีแฮะ ทั้งตื่นเต้น ทั้งลุ้น แปลกๆ ดีจัง…’
ยิ่งเวลาพวกเธอเขินหรือโมโหให้ พวกเรากลับยิ่งชอบใจ…
แล้วก็มีวันหนึ่ง ด้วยลูกยุของเพื่อนๆ ด้วยสถานการณ์ตอนนั้นคือไม่ค่อยมีใครยอมกัน (เดี๋ยวจะหาว่ากลัวหรือไม่กล้า) ผมเลยทำใจกล้าไปขอจีบนักวอลเลย์บอลหญิงโรงเรียนหนึ่งที่มาพักอยู่ค่ายพักใกล้ๆ กัน ซึ่งตอนนั้นผมยังไม่รู้จักคำว่า “จีบ” นี้เลยด้วยซ้ำว่าต้องทำยังไง ก็ได้แต่ต้องก็ทำตามที่เพื่อนและรุ่นพี่สอนหรือแนะนำมาใช้ไปก่อนเท่านั้น
เธออยู่ ม.3 เช่นเดียวกับผม ผมรู้สึกถูกชะตากับเธอั้แ่วันแรกที่ได้เจอแล้ว รู้สึกว่าเธอน่ารักดี เธอเป็ผู้หญิงผมสั้นและผิวค่อนข้างขาว เป็คนตัวสูงทีเดียว (สูงพอๆ กับผม ตอนนั้นผมน่าจะประมาณ 165 ซม.) ผมพยายามข่มใจอยู่พักหนึ่ง ตั้งใจจะโชว์เพื่อนเสียหน่อย เดี๋ยวจะโดนเพื่อนหาว่าป๊อด…
พอหลังจากที่เธอซ้อมวอลเล่เสร็จ กำลังนั่งพักที่ข้างสนามกับเพื่อนๆ ในทีมของเธอ และตอนนี้ผมก็รู้สึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว ผมก็เดินดุ่ยๆ เข้าไปถามดื้อๆ แบบไม่มีมาดใดๆ เลยว่า
“เธอๆ มีแฟนรึยังครับ..” ชื่อของเธอผมก็ยังไม่ทันได้ถาม แต่กลับดันไปโพล่งถามเื่แฟนจากเธอเลย
ดีที่เธอไม่ใกลัวจนด่ากลับหรือวิ่งหนีไป แต่กลับตรงกันข้ามเธอดันตอบผมกลับมาด้วยว่า
“ยังค่ะ… ยังไม่มี..ค่ะ” พร้อมทำหน้างงๆ
ผมก็ยังไม่รู้ตัว เลยรีบแจ้งความประสงค์ (ท่องมา..เดี๋ยวลืม) ต่อไปว่า
“เราจะขอจีบเธอได้ไหมครับ ตอนนี้เราก็ยังไม่มีแฟน…” (จริงๆ คือ ยังไม่เคยมี) ผมพูดไปด้วยท่าทางเงอะงะ
เธอก็หัวเราะท่าทางและคำพูดของผม ซักพักเธอก็หันไปมองดูเพื่อนๆ ของเธอที่กำลังอมยิ้มและส่งเสียงแซวเธอกลับมา จากนั้นก็หันกลับมาพูดกับผมว่า
“จริงเหรอ? ยังไงดีหล่ะ เรายังไม่ตกลงนะ แต่… ถ้างั้นจะลองมาคุยกันดูก่อนก็ได้นะ…” เธอตอบกลับเหมือนจะปฏิเสธ แต่ทำไมดูคล้ายจะตอบรับผมเลย
‘ฮ๊ะ... นี่คือยังไง เธอปฏิเสธหรือตกลงหว่า หรือนี่คือได้แล้วเหรอ เอ๊ะ ทำไมง่ายจังวะ โคตรฟลุ๊คเลย…’ ผมก็ยังงงๆ กับคำตอบไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้ เพราะซ้อมและเตรียมบทพูดมาเยอะกว่านี้มาก ครั้งแรกแท้ๆ
แล้วเธอก็ทำตัวชิลล์มาก ส่วนผมนั้นเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกแล้ว ‘แล้วจะทำไงต่อดีล่ะ เราควรพูดอะไรต่อดี…’ ตอนนั้นผมไปต่อไม่เป็เลยได้แต่ยืนสงัดกันอยู่ตรงนั้นพักใหญ่ จนถึงเวลาต้องกลับเข้าค่ายโรงเรียนตัวเองเพื่อไปกินข้าวเย็นแล้ว เลยได้แค่ถามชื่อและแนะนำตัวกันไป
“เอ้อออ เราชื่อแทน… นะ แล้วเธอชื่ออะไรเหรอ…” ผมรีบแนะนำตัว
“ส่วนเราชื่อ ฟ้า… มาจากโรงเรียน ข นะ.. ยินดีที่ได้รู้จักนะ แทน…” เธอแนะนำตัวกลับซึ่งได้รายละเอียดครบถ้วนกว่าผม
“อ้อ… เรามาจากโรงเรียน ก นะ นี่โรงเรียนพวกเราอยู่คนละฟากจังหวัดกันเลย…” ผมก็ให้รายละเอียดเพิ่มเติมกลับไป
“วันนี้ได้เวลาที่พวกเราต้องกลับแล้ว ไว้เจอกันใหม่วันหลังนะแทน… บ๊ายบายนะ…” เธอบอกลาผม และก็รีบเดินกลับไปพร้อมเพื่อนๆ ของเธอ
สุดท้ายผมก็ทำได้เพียงแต่เดินเตะฝุ่นแก้เขินๆ กลับฝั่งโรงเรียนตัวเองไป…
พอเดินกลับมาถึงค่ายพักก็เป็่เวลาที่ต้องรวมตัวกินข้าวเย็นและสรุปผลการแข่งขันพอดี ระหว่างนั่งกินข้าว เพื่อนๆ ก็ถามก็แซวกันใหญ่ ผมก็มีหน้าแดงกันไป และแอบเบ่งกลับไปด้วยว่า
“เห็นไหม.. กูได้ไปคุยกับสาวมาตั้งนานเลยเว้ยย…อิจฉากูกันป่าว”
แต่แล้วก็เพิ่งฉุกคิดสิ่งหนึ่งขึ้นมาได้ว่า ‘ซวยแล้ว เราลืมขอช่องทางติดต่อและนัดเวลาเจอกันครั้งหน้า แล้วเราจะเจอกันอีกยังไง จะได้เจออีกไหมเนี่ยะ ยิ่งถ้าพรุ่งนี้แข่งแพ้ตกรอบนี่ต้องได้กลับบ้านเลยนะ หรือเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...’ ความรู้สึกเสียใจ (เสียดาย ว้าวุ้นใจ) มันเป็แบบนี้นี่เอง…
แต่แล้ว.. เหมือนโชคจะยังเข้าข้างผมอยู่ วันถัดมาทีมเราแข่งชนะ ได้เข้ารอบ (ได้อยู่ต่อ) หลังแข่งเสร็จกลับมา ผมก็รีบไปดักรอหน้าทางเข้าค่ายพักโรงเรียนของฟ้าเลย รออยู่ตั้งนานจนสุดท้ายก็ได้เจอ ตอนนั้นความรู้สึกมันช่างอธิบายไม่ถูกจริงๆ กลัว กังวลว่าจะไม่ได้เจอ พอได้เจอแล้วเลยรู้สึกดีมากๆ
เลยรีบะโและกวักมือเรียกฟ้าออกมาซะเสียงดัง จนเพื่อนๆ ของเธอต่างก็มองกันใหญ่ แต่ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจอะไรแล้ว จากนั้นพวกเราก็เดินไปหาที่นั่งคุยกัน รอบนี้ความเขินอายของผมหายไปเยอะ คิดไว้ว่าผมต้องไม่พลาดอีกแล้ว ครั้งนี้เลยพกกระดาษกับปากกามาขอที่อยู่ด้วย (สมัยนั้นยังไม่ค่อยมีมือถือใช้กัน ต้องใช้จดหมายในการติดต่อสื่อสาร)
พวกเรานั่งคุยกันอยู่นาน ซึ่งจะเป็เื่การแข่งขันของพวกเราเป็ส่วนใหญ่ แต่ก็มีเื่ส่วนตัวปนไปบ้างเล็กน้อย จึงได้รู้ว่าพรุ่งนี้เธอก็ต้องกลับแล้ว (ผมใจหายแปลกๆ) จนฟ้าเริ่มมืด พวกเราต้องร่ำลากันแล้ว เลยได้สัญญากันไว้ว่าเมื่อกลับกันไปแล้วพวกเราจะยังคงติดต่อหากัน เราบอกลากันเสร็จก็แยกย้าย ผมเดินกลับอย่างสุขใจ อารมณ์ปิติเหมือนแข่งชนะมาเลย…
หลังการแข่งขันกีฬาโซนเสร็จสิ้นและกลับบ้านมา ผมก็เริ่มเขียนจดหมายส่งหาฟ้า ซึ่งมันเป็ประสบการณ์ที่ดีมากๆ มันต้องคิดต้องเรียบเรียงข้อความในจดหมายก่อน กว่าจะได้ส่ง.. กว่าจดหมายจะไปถึง.. กว่าเธอจะได้อ่าน.. แล้วก็ต้องลุ้นว่าเมื่อไหร่จะมีจดหมายจากเธอตอบกลับมา
ในการส่งแต่ละครั้ง ผมเขียนบรรยายอะไรไปบ้างก็ไม่รู้เกือบ 4-5 หน้ากระดาษ มีขยำทิ้งไปก็หลายรอบ หลายครั้งที่พวกเรามีการส่งรูป ส่งการ์ดทำมือพวกดอกไม้ทับหนังสือติดกาวแปะกระดาษ แล้วเขียนข้อความให้กันบ้าง ทั้งมีความสุข ทั้งลุ้น และตื่นเต้นไปพร้อมๆ กันดี…
พวกเราได้ติดต่อกันแบบนี้ไปเกือบ 6-7 เดือนเลยทีเดียว แต่แล้วอยู่ๆ ฟ้าก็ค่อยๆ ตอบจดหมายผมช้าลง มันเหมือนพวกเราไม่ค่อยจะมีเื่อะไรคุยเล่าให้กันอ่านแล้วด้วย ไม่นานเธอก็เงียบ ไม่ตอบและหายไป ปั้ปปี้เลิฟทางไกลครั้งแรกในชีวิตผมก็ได้จบลง แต่แปลกที่ผมก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรมาก (หรืออาจเพราะผมไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แค่เพียงยากรู้อยากลองมีคนคุยดูเท่านั้น) พอจบความสัมพันธ์ไปเลยไม่ค่อยเสียใจเท่าไหร่ ที่สำคัญได้มีประสบการณ์ไปโม้กับเพื่อนได้อีกต่างหาก…
แล้วก็เข้าสู่่ท้ายก่อนจบ ม.3 ซึ่งถือเป็จุดเปลี่ยนสำคัญอีกจุดหนึ่งของชีวิตใครหลายๆ คน มีเพื่อนหลายคนที่คิดจะไม่เรียนต่อ (ด้วยเหตุผลทางบ้าน) หลายคนต้องออกไปทำงานหาเงิน บางคนก็ต้องออกไปแต่งงาน หรือจะออกไปเรียนต่อที่อื่นก็มี ความรู้สึกผมตอนนั้นหลากหลายมาก มีทั้งเสียใจ ดีใจกับเพื่อนบ้าง ปนเปกันไป
และด้วยความที่ผมเป็คนติดเพื่อนมาก จากตอนแรกที่จะตั้งใจเรียนต่อ ม.ปลาย ที่เดิม พอถูกเพื่อนที่จะไปเรียนต่อที่อื่นชวนบ่อยๆ เข้า ผมก็มีแอบเผลอใจคิดไปว่า… ‘หรือเราจะไปเรียนต่อที่อื่นดี หรือจะต่อสายอาชีพกับเพื่อนดี…’
ผมสับสนและกลุ้มใจอยู่พักใหญ่ จนที่บ้านเป็กังวล กลัวผมตัดสินใจพลาด จึงได้ส่งผมให้เข้าไปอยู่ที่กรุงเทพกับญาติซักพัก เพื่อให้ผมได้ลองััชีวิตและมองโรงเรียนในเมืองหลวงดูเผื่อจะชอบ ซึ่งปกติแล้ว ผมจะต้องเข้ากรุงเทพเกือบทุกปีใน่ปิดเทอมใหญ่อยู่แล้วเพื่อมาเยี่ยมญาติ แต่จะไปแค่ 2-3 วัน ไม่ได้อยู่นานขนาดนี้
ซึ่งพอผมได้ลองใช้ชีวิตในกรุงเทพดูอยู่เกือบเดือน ตอนนั้นผมรู้สึกว่าไม่ชอบกรุงเทพเอาเสียเลย มันไม่มีความสุข คนก็เยอะ รถก็ติด น่าเบื่อ น่ารำคาญ ที่สำคัญคือไม่มีเพื่อนด้วย…
‘แล้วจะเอายังไงดีหล่ะทีนี้ มันคืออนาคตของเราเลยนะ จะยังคงเรียนต่อ ม.ปลาย ที่เดิมไหม หรือจะไปต่อสายอาชีพกับเพื่อนสนิท หรือจะลองหาที่เรียนต่อในกรุงเทพดี ตัดสินใจยากจริงๆ…’ ผมได้แต่คิดวนไปวนมากับตัวเองว่าจะตัดสินใจอย่างไรต่อไป ซึ่งการตัดสินใจครั้งนี้มีผลต่อชีวิตในอนาคตของผมมาก…
……….>> เติบโต…
1K
