บทที่ 15-ทุกสิ่งล้วนไม่มีวันเป็เช่นเดิมตลอดไป
หานโจวไม่เข้าใจ ทว่าเขาก็มิได้เอ่ยปากอะไรโดยตรง
เื่บทลงโทษจบลง อันใดที่แล้วมาก็แล้วไป
บุรุษหนุ่มปฏิบัติตัวเช่นเดิม การกระทำแข็งทื่ออย่างไรก็ทำอยู่เช่นนั้น ไร้คำเอ่ยถามความเป็อยู่ของผู้ใดในจวน เนื่องจากเื่ในบ้านไม่ใช่หน้าที่เขาต้องจัดการ ทำแบบนี้มาตลอดั้แ่แยกออกมาจากวังและพำนักสร้างจวนเป็ของตัวเอง ก่อนหน้านี้ก็มีบ่าวรับใช้คอยจัดการ
ท่านอ๋องหนุ่มลืมความสำคัญไปอย่างหนึ่งว่าตอนนี้เขาแต่งงานแล้ว...แต่งมาหลายเดือนแล้วเสียด้วยซ้ำ
เพราะเหตุนี้ นั่นจึงคล้ายกับละเลยความรู้สึกของภรรยาตัวน้อยอย่างลี่จูไป
บางคืนหานโจวก็นอนหลับในเรือนของตนเอง บางคืนก็ไปเรือนของภรรยาหลวงและอนุภรรยาเพื่อปลดปล่อย
ลี่จูได้เห็นทั้งหมดก็รับรู้ผ่านท่าทีสงบ แม้ส่วนลึกในใจจะมีความเจ็บแปลกบ้าง
แต่นางก็พยายามปลอบตัวเองให้สงบ ถึงหลายคราจักมีน้ำตา ถึงหลายหนจักทรมาน
หัวใจกลับมาคืนสู่เ้าของแล้ว ไยต้องเ็ปกับเื่ของผู้อื่น
อาการป่วยของลี่จูดีขึ้นมาก ผ่านไปสักระยะหัวเข่าก็ไร้ร่องรอยสีช้ำ หลงเหลือเพียงความนึกคิดที่จดจำไว้ว่ามันเคยเกิดอะไรขึ้น
นางกลับมาแข็งแรงดั่งปกติ
ลี่จูขอลากลับจวนของบิดาในวันหนึ่ง หลังจากที่เคยได้กลับมาเยี่ยมเยียนเพียงครั้งเดียวนับั้แ่หลังแต่งงาน
นางเข้าไปหามารดา คำนับพร้อมกกกอดอย่างคิดถึง ไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจักดันนางออกมาเสียก่อน
"ท่านแม่เ้าคะ?" เอ่ยเรียกด้วยความฉงน
มารดาของนางเพียงแย้มยิ้ม โบกไล่บ่าวรับใช้ในห้องให้พ้น เหลือแค่คนสนิท จากนั้นก็เอ่ยปราม "เ้าแต่งงานแล้วหนา ลี่จู เติบใหญ่จวนจะเป็แม่คนได้แล้ว" พูดจบก็มองหน้าท้องของบุตรสาว "ออกเรือนไปหลายเดือน มีวี่แววเื่มงคลบ้างหรือไม่"
ลี่จูพลันเข้าใจว่าท่านแม่หมายถึงสิ่งใด...เื่ลูก
นางฝืนยิ้มพลางก้มหน้า "ท่านแม่ ท่านหมอเพิ่งจับชีพจรตรวจสุขภาพลูกไปเมื่อสองวันก่อน ร่างกายลูกแข็งแรงดีทุกประการเ้าค่ะ ทว่ายังไม่มีข่าวมงคล"
"เฮ้อ...อย่างไรเสียเ้าก็ต้องรีบตั้งท้อง รู้หรือไม่"
ลี่จูพยักหน้ารับ นางไม่เอ่ยขานอันใด
เื่ตั้งท้อง...มีลูก...นางเคยคิดวาดฝันดั่งสตรีทุกคน
แต่ตอนนี้...ยังไม่มีก้อนเนื้อใดถือเป็เื่ที่ดีแล้ว
"เป็ภรรยาหลวงก็ย่อมต้องประพฤติตนอย่างระมัดระวัง หน้าที่ภายในจวนอย่าได้บกพร่อง"
"หน้าที่จัดการภายในจวนหนักหนาแต่ข้าก็พยายามอย่างดี ท่านแม่ไม่ต้องเป็ห่วงเ้าค่ะ"
"เช่นนั้นก็อย่าละเลยหน้าที่สำคัญอีกอย่าง จงปรนนิบัติท่านอ๋องให้ดี ข้ารู้ว่าในจวนนั้นมีอนุภรรยาแค่คนเดียว เช่นนั้นเขาก็ยังสามารถมอบรักให้เ้าได้มาก เพราะแบ่งครึ่งกับหญิงแค่สองคน ตอนที่มีอนุภรรยาน้อยก็จงทำให้เขาโปรดเ้าให้มาก เข้าใจหรือไม่"
ลี่จูรับฟังก็ชะงัก นางพลันไม่เข้าใจว่านี่คือท่านแม่ของนาง...ผู้ที่เคยพร่ำสอนสั่งเื่ราวหลังแต่งงานกับบุรุษในด้านดีตลอดมา
แท้จริงประโยคเ่าั้กลับเหมือนนางต้องพยายามแย่งชิงความดีความชอบ
"มีลูกก็เหนือกว่าหญิงอื่นในจวนเป็หลายสิบเท่า เ้าต้องอย่าให้อนุภรรยาผู้นั้นตั้งท้องก่อนเ้าได้ จงพยายามต่อไป"
"ทะ...ท่านแม่ หลังแต่งงานลูกปรับตัวได้หลายสิ่ง แต่ก็ยังมี่เวลาที่ยากลำบาก ลูก..."
"เหลวไหล!" มารดาเอ่ยเสียงขุ่น "แต่งเข้าไปหลายเดือน สิ่งที่ต้องทำก็ควรทำ! อะไรล้วนแล้วแต่ใช้ความอดทนทั้งนั้น!"
ผู้คนบอกให้ข้าล้วนอดทน แต่ไฉนพวกท่านจึงไม่มองมาที่ความทุกข์ของข้าบ้าง
ข้าก็อดทนมาโดยตลอด...
พริบตานั้นเอง ลี่จูพลันรู้สึกว่าแม้แต่มารดาก็ไม่เข้าใจนาง ไฉนสิ่งที่เคยได้รับคำสอนกับสิ่งที่ประสบพบเจอจริงกลับช่างต่างกัน
จวนแห่งนี้ที่ถือกำเนิดและใช้ชีวิตร่วมสิบกว่าปี เป็สถานที่แปลกหน้าของนางเสียแล้ว
สุดท้ายนางจึงได้แต่ลากลับจวนของสามี ไร้วี่แววยินดีที่ได้กลับเหมือนตอนมา
ระหว่างที่รถม้ากำลังเคลื่อนไหวผ่านเส้นทางถนนของพวกชาวบ้าน แว่วเสียงละเล่นของเด็กน้อยหลายคนละแวกนั้น เสียงหัวเราะดึงดูดความสนใจของคนด้านในเหลือเกิน
มือเรียวขาวแอบเลิกผ้าม่านดู ดวงตาอมทุกข์มองภาพเด็กน้อยเล่นกัน ดูแล้วคงเป็พี่น้อง สีหน้าดวงตาล้วนแจ่มใสเริงร่า
มีหญิงผู้หนึ่งอุ้มลูกตัวน้อยไว้ หัวเราะเสียงดัง
ถ้าหากนางมีลูก...นางเองก็ไม่รู้จะสั่งสอนลูกให้เขามีความสุขได้หรือไม่
พวกชาวบ้านแม้จะฐานะต่ำกว่าราชวงศ์หรือขุนนาง ทว่าภายใต้ความด้อยกว่า...พวกเขาต่างมีความสุข
ข้าก็อยากหัวเราะภายใต้ท้องฟ้าสดใสเช่นนั้น
______________________________________________________________
ลี่จูยังคงมีความคิดสับสน แรกเริ่มจากการโดนสอนสั่งว่าเป็หญิงโตมาต้องแต่งเข้าบ้านผู้ชาย จากนั้นก็ต้องประพฤติปฏิบัติทำตัวเป็ภรรยาที่ดี จากนั้นก็จะต้องมีลูกเพื่อให้เป็มารดาที่ดี คำสอนของแม่ของลี่จูที่เคยบอกไว้ั้แ่เล็ก กรอกหูจนเติบใหญ่ช่างแตกต่างจากเื่จริงที่นางพบเจอ ดังนั้นนางเลยสับสนว่าควรปฏิบัติตัวยังไง
เชื่อคำของมารดาให้อดทน แต่แล้วควรเชื่อได้หรือไม่ ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เห็นมารดาบิดารักกัน แสดงความรักและคำพูดสวยหรูต่อหน้านางเป็จริงหรือ หรือว่าแท้จริงแล้วมีแค่สตรีเท่านั้นที่ต้องพยายาม
โอ๊ยยยย พิมพ์อธิบายไปก็แสนเจ็บหัวใจไป ลี่จูอีกไม่กี่ตอนนะลูกกกกก
ส่วนพ่อพระเอกของเรา ขอใช้คำจำกัดความสั้นๆ
ทื่อ ซื่อ บื้อ
ไม่มีความเอาอกเอาใจเมียเล้ยยยย ยึดถือเส้นตรงในตำราสำหรับบุรุษสอนสั่งให้มุ่งไปเื่รบ เื่งานนอกบ้าน ไม่เคยได้รับอบรมให้สนใจเมีย ง้องอนเมีย จับเขาอุ่นเตียงร่วมรักกันอย่างเดียว!
ปล.จะเห็นว่าพาร์ทร่วมเตียงมีหลายพาร์ทที่ไรท์ไม่ได้เขียนเื่หานโจวให้ลี่จูกินยาแล้วนะเ้าคะ จากนี้ก็...ลุ้นเอาต่อเน้อ!
เจอกันตอนหน้าจ้า
2K
